In 2014 heb ik voor het eerst de compostela gestapt, een tocht van ongeveer 790 km. Bedoeling was om voldoende middelen te vergaren teneinde een praatcafé op te richten voor familieleden van psychisch kwetsbare personen. Een initiatief dat de dag van vandaag zijn doel niet heeft gemist. Inmiddels is het praatcafé uitgegroeid tot een druk bezochte organisatie dat niet alleen door familieleden maar evenzeer door diverse instellingen uit de gezondheidszorg, zorgverstrekkers alsmede scholen en studenten wordt bezocht. Het praatcafé heeft inmiddels de poort geopend naar dialoog en wederzijdse ondersteuning.
Om reden dat onze jaarlijkse inkomsten niet toereikend zijn om de kosten te vereffenen zal ik ook dit jaar voor de vierde keer naar Santiago stappen in de hoop opnieuw voldoende gelden in te zamelen om het programma van 2019 te bekostigen. Op 16 april a.s. zal ik mijn tocht aanvatten om vermoedelijk eind mei na een tocht van 790 km aan te komen in Santiago.
Wenst U mij te steunen en ons praatcafé te sponsoren dat kan door storting op rekeningnummer BE68 8900 6408 8234 tnv Similes Praatcafe Psychose met vermelding "compostela 2018" Wenst U een fiscaal nummer dat kan U storten op rekeningnummer BE71 0011 0730 0769 tnv Similes vzw met vermelding "compostela 2018"
Namens mijzelf Marnix Willems en de medebestuurleden Heidi,Marianne,Hilde, Wilfried,Francine,Marcus,
Marjolein en Carine
HARTELIJK DANK
Voor meer info zie www.praatcafepsychose.be
Goed om weten: Vanaf een sponsorbedrag van € 50,00 ontvangt U:
- een gratis lidmaatschap t.w.v. € 25,00
-ons driemaandelijks tijdschrift en programmaboekje
- korting op onze activiteiten
- per schijf van € 12,50 een lot voor de jaarlijkse verloting van een 7 daags verblijf in Zuid Spanje
- een vermelding op onze website en bij aanvang van iedere activiteit
10-05-2018
Hospital de Orbigo - Astorga ( 17 km )
Vanmorgen om 06u30 vertrokken. Het was vrij koud maar de zon deed haar opwachting. Onderweg mijn bocadillo opgegeten, ontbijt uit het vuistje dus. Heel vers was hij uiteraard niet meer maar een pelgrims moet tevreden zijn met wat hij heeft. Ik keek uit naar mijn aankomst in Astorga, een van mijn favoriete stekjes. Onderweg stak ik een pelgrim voorbij die mij terugriep. Hij vroeg me van waar ik kwam. Hij zei dat hij me herkende van twee jaar terug. We hebben toen lang gepraat over mijn goede doel zei hij. Toen ik zijn naam vroeg en afkomst kon ik me inderdaad Hoy uit Brazilië herinneren. Onderweg nog een goedendag gezegd aan Fernando. Fernando heeft in het niemandsland een standje waar je als pelgrim iets kan drinken of een beetje fruit kon eten voor een donatie. Die donaties dat blijkt een goede business te zijn want zijn standje was inmiddels uitgebreid met slaapplaatsen tenminste als je buiten wilde slapen (zie foto). Aangekomen in Astorga heb ik een terrasje opgezocht aan de kathedraal en genoten van de gemoedelijke sfeer hier. Straks ga ik hier nog even rondtoeren en een beetje eten. Ik heb een zee van tijd vanavond want ik heb voor een keer iets gereserveerd want Astorga is wat overnachten betreft meestal een knelpunt. Het krioelt hier inderdaad van de pelgrims maar weer geen landgenoten. Wie weet morgen maar dat hoor je morgen dan wel.