Het derde weekend van september was het D-day voor enkele renners van het Nobody's cycling team. Ikzelf deed voor de vierde opeenvolgende keer mee aan de 24u van Welle. Net zoals vorig jaar waren er maar liefst 12 renners aanwezig van het NCT, goed voor twee herenploegen en 1 damesteam. 
De weergoden waren ons nu niet zo goed gezind als de jaren voordien en het zou een zware jubileumeditie (35ste) van de 24u worden. Maar kom, das dan voor alle renners en we leven tenslotte in Vlaanderen en niet in Benidorm. Probeerde ik mij zelf wat moed in te pompen voor de aanvang van dit marathon gebeuren.
Na een 3de, 4de en vorig jaar een 2de plaats gingen we nu voluit voor winst. Natuurlijk zal alles dan wel wat moeten meezitten en uiteraard zullen er nog wel ploegen zijn die niet enkel deelnemen voor de lol...
Om 16u op zaterdag werd dan het startschot gegeven door de Burgemeester van Denderleeuw. Lorenzo bijt voor mijn team de spits af. Traditioneel wordt er de eerste ronde in Welle gesprint voor de groene trui (de snelste van de eerste ronde mag 24u in deze trui rondrijden). Héél het pak nog bijeen toen bij de eerste doortocht na 4.16km. Pakweg een ploeg of 15 die zich afgescheurd had van de rest. Na 3 rondjes werd er gewisseld en mocht Olivier zijn ding doen. Toen hij zijn drie rondjes had afgewerkt waren er een 7 tal ploegen afgescheiden, het was na een half uur al duidelijk dat de winnaar van de 24u bij deze 7 zal zitten. Francesco werd nu de baan opgestuurd. Eerder deze week had hij al last ter hoogte van de borst bij zware inspanningen. Het derde rondje was er blijkbaar teveel aan want opnieuw kreeg hij last in de borststreek door het tegen de wind in te beuken. Jammer, maar hij moest het groepje met nog iemand anders laten gaan. We hadden nu iets meer dan een half uurtje achterstand. Het was mijn beurt en meteen taak om de achterstand niet te laten oplopen. Vooraan vielen er ook een aantal ploegen af en uiteindelijk bleek het Team Vaneycksport de sterkste te zijn voorin. Team Lambrecht wist het meeste weerwerk te bieden maar viel voorin weg wegens een platte band. Wij op dat moment (zo rond 20u00) derde op nog steeds een half uurtje. De lichtjes gingen aan op de fiets en in de straat wat voor een zeer aparte sfeer zorgde. Ook de gietende regen 's nachts zorgde voor een zeer aparte sfeer. Het was er een van ondergelopen tenten, luchtmatrassen die drijven op het water alsof je je in een zwembad in Benidorm waande, toch als je veel fantasie had. De koers ging gewoon door en de voorsprong van Team Vaneycksports schommelde steeds tussen de 5min en 30 sec. Die mannen hebben echt gestreden tot 4u 's morgens om een ronde te nemen op ons en Team Lambrechts die samen met ons in de achtervolging was gegaan. Met dit helse weer is het een voordeel als je met twee kan ronddraaien ipv alleen. Team Vaneycksport besloot om te wachten om dan samen de nacht verder door te komen. Ik denk dat ze toen ook wel een beetje door hun beste krachten doorzaten. De nachtwerd er rondgereden met een groep van 6 a 7 ploegen. De drie eersten waar we nu eindelijk ook bij hoorden hadden reeds een ronde voor op de vierdes en vijfdes. Het podium zat er dus meer dan in. Het moet zo rond 11u geweest zijn dat de mot er vooraan in kwam. De zware nacht met regen en de eerder felle wind op zaterdag had zijn tol geëist bij de renners. Iedereen wou zijn krachten op dit moment sparen voor een spetterende finale zondagnamiddag. Doordat wij met de twee andere teams te veel naar elkaar keken, kwam Team Dooremont die vierde stond plots tot op 2 min van het leidende trio. Na overleg werd er beslist om rond te draaien zodat we zeker alle drie op het podium zouden staan. Geen ontsnappingspogingen meer tot 15u. Daarna kon de finale losbarsten. Niemand probeerde nog te ontsnappen voorin, er werd mooi rondgereden zodat een sprint met drie uitsluitsel zou brengen. Wij hadden onze jongste de baan opgestuurd voor de finale ronden. Olivier moest dus maar de klus klaren. Ongelooflijk toch dat je na 24u fietsen in een sprint met drie moet beslissen wie wint. 5 minuten voor ze zouden komen aangestormd gaan de hemelsluizen nog eens open. Het werd een prangende sprint waarbij ons team het met een fietslengte haalt van Team Vaneycksports. Wat een sprint en wat een vreugde. "Eindelijk!" schreeuw ik uit. "'t Is gelukt!" Snel naar olivier lopen, was mijn eerste gedachte, met mijn vreugde geen blijf wetende liep ik toen vast het wereldrecord '100m op raceschoenen'.
Nog nooit had ik zo snel op koersschoenen gelopen! Ik wist niet eens dat dit zo snel mogelijk was.