Foto:
rr Gisteren ging Yasmine Kherbache op zoek naar de logica
achter de Antwerpse budgetwijziging. Liesbeth Homans helpt haar een
handje.
Wie? OCMW-voorzitter en schepen van Sociale Zaken in Antwerpen (N-VA).
Wat? Wat inkomsten betreft ziet het er helemaal niet
zo rooskleurig uit als Kherbache beweert.
En dus wordt er bespaard, op
werkingsmiddelen, en niet op dienstverlening.
Vreemd dat mevrouw Kherbache moeite heeft met de nochtans logische
keuzes die wij gemaakt hebben.
Het begon minder logisch: als nieuw
stadsbestuur moesten we een heuse zoektocht ondernemen om te weten te
komen
wie er in Antwerpen eigenlijk hoeveel subsidie krijgt en waarom.
Bloed, zweet en tranen heeft het de voorbije zes maanden gekost om namen
en cijfers eindelijk eens duidelijk opgelijst te krijgen.
Daarom alleen
al was het een interessante oefening.
En dan hebben we keuzes gemaakt. Daar zijn politici per slot van
rekening voor verkozen.
En ja, in deze moeilijke tijden betekent dit ook
besparen.
Voor sommige partijen klinkt dat misschien als vloeken in de
kerk, voor ons is zon trendbreuk verantwoord.
Want de Antwerpenaars na
jaren van schuldafbouw opnieuw opzadelen met nog meer schulden, is geen
optie.
Zeker als je weet dat de inkomstenprognoses voor Antwerpen
helemaal niet zo rooskleurig zijn als Kherbache ons wil doen geloven.
Nieuwe inwoners betekenen, spijtig genoeg, niet altijd nieuwe
belastinginkomsten, om maar een van haar beweringen te ontkrachten.
We
besparen niet omdat we dat leuk vinden, maar omdat het dringend nodig
is.
Het nieuwe Antwerpse stadsbestuur draagt solidariteit hoog in het
vaandel.
We vragen inspanningen aan iedereen, maar aan de sterkere
schouders natuurlijk meer dan aan de zwakkere.
Maar we zoeken eerst en
vooral naar besparingen op de eigen werking.
Met andere woorden, mevrouw
Kherbache: besparingen die de burger niet voelt.
Als de drie Antwerpse
CAWs binnenkort samensmelten tot één performante organisatie,
moet het
mogelijk zijn om 2,8 procent (of zon 50.000 euro) te besparen.
Zo gaat
er geen euro minder naar wie het nodig heeft.
Integendeel.
En ja, enkele organisaties verliezen al hun middelen.
Dat zijn dan
die organisaties die vroeger al negatieve evaluaties kregen en hun
werking intussen niet hebben verbeterd.
Dat deze verenigingen zich
exclusief richten tot één etnische groep staat bovendien haaks op mijn
visie op integratie.
Dat kan geen verrassing zijn,
want in ons
bestuursakkoord staat duidelijk dat we van Antwerpen één
stadsgemeenschap willen maken
en dat we op zoek moeten naar wat ons
verbindt.
En niet naar wat ons scheidt.
We keken ook naar de kerntaken van de stad.
Zo krijgt het
integratiecentrum
De Acht 168.000 euro minder omdat de regie voor zijn
werkgebied door het nieuwe integratiedecreet aan de stad zélf wordt
toebedeeld.
Heel wat organisaties verliezen echter geen enkele euro, sommige
krijgen zelfs extra geld.
Andere ontvangen dan weer voor het eerst
middelen ten behoeve van doelgroepen die
vroeger uit de boot vielen.
Senioren en mindervaliden bijvoorbeeld, maar
ook kwetsbare zwangere vrouwen.
Voor die laatsten was er aanvankelijk
in geen budget voorzien, nu 25.000 euro en vanaf 2014 jaarlijks 50.000
euro.
Miljoenentekorten
Bij dit alles mag niet vergeten worden dat het vandaag alleen gaat
over de convenanten
(eenvoudig gezegd: subsidies) en dat er nog zeer
veel geld uit het gewone budget naar sociale organisaties vloeit.
Op mijn eerste werkdag als schepen kreeg ik te horen dat het lokale
sociale beleid zowat 2,25 miljoen euro tekortkwam.
De winteropvang voor
daklozen,
de begeleiding van psychosociaal zwakke huurders,
het
wegwerken van de wachtlijsten voor lessen Nederlands:
het gebeurde wel,
maar er was in de begroting van dit jaar gewoon geen geld voor
vrijgemaakt.
Daar moest ik dus meteen naar op zoek, en dat zonder de
sociaal zwakkere Antwerpenaars te treffen.
Hetzelfde verhaal bij het OCMW:
in 2006 kreeg het een dotatie van
86,5 miljoen euro.
In 2012 spraken we al over 110 miljoen en een tekort
van 15 miljoen.
Dit jaar stijgt dat tekort tot zon 20 miljoen.
Ook hier
passen we dezelfde redenering toe:
besparen op werkingskosten en niet
op dienstverlening,
dus ook geen prijsverhogingen in de woonzorgcentra
bijvoorbeeld.
We hebben de middelen voor daklozen en mensen in
woningnood zelfs opgetrokken.
We besparen nu om erop toe te zien dat Antwerpenaars die echt hulp
nodig hebben,
om welke reden dan ook, die hulp zullen kunnen blijven
krijgen.
Dat is de vorm van solidariteit waar ik voor sta.
Daarnaast
garanderen we ook dat er centen zijn om te investeren.
In bakstenen,
maar zeker ook in mensen.
In de strijd tegen kinderarmoede in de stad,
én om te investeren in energiezuinige sociale woningen.
We besparen nu
om de komende zes jaar volop te kunnen investeren.
Waarin precies,
mevrouw Kherbache, dat zal u horen in het najaar.
Want voor onze
meerjarenbegroting nemen we tijd het gaat hier tenslotte over de
toekomst van onze stad.
Maar moeilijke beslissingen uitstellen en de rekening doorschuiven
naar volgende generaties Antwerpenaren,
dat is voor mij géén teken van
goed bestuur.
***************
21-06-2013, 00:00 geschreven door Vanhoutte Guy
