Herinneringen zijn vers. Met Hans had ik bijvoorbeeld samen een euthanasieplan. We zouden een plastiek zak om ons hoofd doen, die afspannen en er met een dun buisje helium in laten vloeien zodat we het vervelende gevoel van stikken niet zouden hoeven gewaar te worden. De flessen hadden we gehaald om zogezegd ballonnen op te blazen bij een communiefeest. Passende plastieke buizen vond ik in de Brico, enkel de zak van bij de bakker hadden we nog niet gehaald. Het zou een doorzichtige grote van bij de bakker moeten zijn. Dan kan je zien waar de kraan is om de helium open te draaien.

Uiteindelijk was Hans zijn fles na een week of twee op omdat hij het te leuk vond om met een gekke stem te spreken en high te worden door de helium.

De mijne staat er nog. Maar 't stinkt, de dood stinkt.