Degenen die mij kennen weten dat ik het heb voor sequels, en nog minder voor threequels. De nieuwste telg in de Friday the 13th reeks kwalificeert zelfs al niet meer voor deze laatste benaming. Volgens IMDB is het nummer 12. Ik moest gaan kijken want ik heb bijlange na de tel niet bijgehouden. God mag weten of Freddy vs Jason hierbij geteld wordt. Over die film laat ik mij verder niet uit want ik heb hem namelijk niet gezien. Als Freddy vs Jason de elfde film uit de reeks was, was ik al tot de elfde macht verveeld door de franchise. Er is slechts 1 ding ter wereld dat reeds meer uitgemolken is dan deze reeks en dat is een koe.
Maar voor deze blog zette ik mijn vooroordelen opzij en bekeek de remake van het origineel uit 1980.
2 tieners, die gehoord hebben dat er niet ver van Camp Crystal Lake wilde marihuana groeit, zien onmiddellijk de winstmogelijkheden. Met zijn vijven vertrekken ze uiteindelijk op wat officieel een kampeertocht genoemd wordt. Een van hen kent uiteraard de legende achter Camp Crystal Lake en deelt die met de anderen. Deze kunnen het nadien niet meer navertellen want een zekere Jason is niet ver uit de buurt. De broer van een van onze kampeervrienden besluit na anderhalve op zoek te gaan naar zijn vermiste zuster. Enkele andere testosteronbommen en spermasponzen zijn op hetzelfde moment onderweg naar het vakantiehuis van de vader van een hen. Het verhaal is hetzelfde zoals steeds. De executiemethoden zijn gevarieerd (een ervan zagen we ook al eens in de zwarte komedie Very Bad Things uit 1998) en de stervers zijn jong. Er komt ook een redelijke dosis naakt in de film voor, maar dat zal bedoeld zijn om het matige verhaal te maskeren. Een ding bleef ons verder nog bij en dat is de term 'perfect nipple placement'. Verder valt hierover niet veel meer te zeggen buiten dit: het is niet bewezen dat Jason definitief dood is, dus zet je schrap voor Friday the 13th, oh no, deel 13!
Een film met relatief onbekende jonge acteurs en actrices in de hoofdrol waarvan niemand mij onmiddelllijk bijgebleven is. Behalve dat halfnaakte dan uiteraard. En wellicht Danielle Panabaker, die weliswaar niet halfnaakt gaat, maar wel reeds een goede vertolking neerzette in Mr Brooks. Kortom, deze film is vooral gericht op puberaal vermaak en op de liefhebbers van het genre.
Acteurs: Volgende films met de gemarkeerde acteurs zijn het bekijken waard
Inkheart is fantasie, maar niet van het niveau van Lord of the Rings of Stardust (beiden must sees trouwens). Het uitgangspunt is relatief origineel: een man heeft de gave om, als hij luidop voorleest, de karakters of zaken uit boek naar onze wereld te halen. Eer hij dit doorheeft, zijn er natuurlijk al ettelijk figuren uit de roman Inkheart onze wereld binnengedrongen. Enig nadeel bij deze actie: telkens er iemand vanuit de fictieve wereld uit het boek naar onze wereld gelezen wordt, verdwijnt er ook iemand van onze wereld naar de fictieve wereld. Iemand die deze gave bezit noemt een zilvertong. Brendan Fraser neemt hier de rol van de Zilvertong op zich. Tijdens een van zijn leessessies (voor hij zijn krachten ontdekte) verloor hij echter zijn vrouw aan de fictieve boekenwereld. Sindsdien zoekt hij samen met zijn dochter reeds jaren naar een kopie van Inkheart om te pogen zijn vrouw terug in deze wereld te lezen. Het boek is echter nog zeer moeilijk te vinden want de schurk van dienst, Capricorn (een rol van een steeds met passie acterende Andy Serkis) heeft het uitermate naar zijn zin in onze wereld en wenst niet terug te keren naar zijn fictieve wereld. Dat leidde hem ertoe alle kopieën van Inkheart te zoeken en te vernietigen. En hoewel Capricorn niet terug wil naar zijn wereld wil Dustfinger, een andere personage uit Inkheart dat ook naar onze wereld gelezen werd, niets liever dan terugkeren naar zijn eigen wereld. Onnodig te zeggen dat er op de zilvertong jacht wordt gemaakt voor zijn unieke talent. Iedereen kan hem wel gebruiken voor elk hun eigen redenen. Wanneer echter blijkt dat zijn dochter over hetzelfde talent beschikt is de tegenwerkende Fraser plots niet meer degene naar wie iedereen zijn spreekwoordelijke pijlen richt.
Een leuk ontspannend filmpje die niet de pretentie heeft mee te strijden met echt groten, maar je best een leuke avond kan bezorgen. Deze krijgt een 3/5. Desalniettemin wil ik toch nog het volgende kwijt. Sienna Guillory, gecast als de verloren echtgenote/moeder zag er veel betere uit als Jill Valentine in Resident Evil: Apocalypse. Dus Sienna, terug naar het bruine halflange kapsel. En omdat deze film geen Oscars zal winnen krijgt hij van deze blog toch nog een mooie prijs mee, namelijk die van meest onnodige bijrol. De award gaat naar de tikkende krokodil.
Acteurs Volgende films van de gemarkeerde acteurs zijn ook nog het bekijken waard.
Brendan Fraser The Mummy I
Andy Serkis Lord of the Rings-trilogie, King Kong (2005), The Prestige
Meet Bill Maher. Een stand-up komiek in Amerika, redelijk onbekend bij ons. Bill is half Joods, half katholiek, wat hem misschien op het idee bracht voor de ze film. Hoewel, dit is niet echt een film, maar meer een mockumentary. En eentje die een van de grootste taboes in de USA aanpakt: bestaat er een God? Bill gaat in Religulous (een samentrekking van religious en ridiculous) op zoek naar het antwoord of hij nu eigenlijk moet geloven in God of niet. Het is echter duidelijk dat hij de gelovigen in de eerste plaats met de mond vol tanden wil zetten en daardoor de kijker vooral aan het lachen wil brengen. Daarom ook dat deze film geen documentaire genoemd kan worden. Maher is namelijk reeds overtuigd van zijn gelijk. De anderen kunnen het irrationele van het geloof toch niet uitleggen waardoor hij vooral scoort door hen verbaal tegen de muur te plaatsen. Hij haalt redelijk veel bakzeil omdat hij uitgaat van de gedachte: ik weet het niet, overtuig mij. De gelovigen slagen er echter niet in het concept geloof duidelijk uit te leggen, en Bill zet ze 1 voor 1 in hun ondergoed. Degene die nog het best weet te overtuigen met zijn visie is een acteur in een soort katholiek pretpark, met zijn vergelijking tussen God en water. Voor het overige interviewt Maher mensen met kennis van de godsdienst die even vaak een steek laten vallen in hun uitleg als een blinde overgrootmoeder van 118 tijdens het breien. Maar voor iedere 'kenner' die hij interviewt zit er minsten ook een absolute kwakzalver bij.
De opmerkelijkste uitdrukking tijdens deze prent is die van een Amerikaans senator die al lachen claimt dat je geen IQ test moet ondergaan hebben om in de Senaat te zetelen. Toen de man de uitdrukking op het gezicht van Maher zag na deze uitspraak zie je aan zijn eigen gezicht dat hij beseft dat het redelijk dom was. Helaas heeft de senator in kwestie gelijk en moet je inderdaad geen IQ test hebben ondergaan om in de Amerikaanse politiek te gaan (Bush, iemand?). Ook om in de Belgische politiek te scoren hoef je geen IQ test ondergaan te hebben. Het volstaat simpelweg om goed te kunnen huilen, bekend te zijn in de helft van een van de kleinste landen ter wereld of gewoon de zoon zijn van.
Kortom: enkel te bekijken indien het je echt interesseert, of om gelovigen met de mond van tanden te zien staan als hen om een verklaring van geloof wordt gevraagd.
Maandagavond, zoals steeds was er plaatselijk kans op een bui, maar dat maakte niet uit want het was de avond van de exclusieve avant-premiere van "The Taking of Pelham 1 2 3" in de Kinepolis Gent.
Film
John Travolta is dit keer de kaper van dienst. Hij is Ryder, een ruig type met een doorlopende snor en tattoos die een metro kaapt. Denzel Washingon (54 toch al) is dit maal de onderhandelaar van dienst. Walter Garber, een doodgewone man die, toen hij 's ochtends zijn sokken aandeed, geen flauw idee had van wat hem die dag te wachten stond. De eis van Ryder is 10 miljoen dollar binnen het uur. Voor iedere minuut dat het geld te laat is zal hij 1 gijzelaar doden. De klokt tikt dus. En wanneer de burgemeester een beslissing neemt is de de tijd al bijna halverwege. En het kan uiteraard ook niet in 1-2-3 door het drukke New Yorkse verkeer getransporteerd worden. De film heeft 2 goede hoofdacteurs in huis, scherpe dialogen en een dosis spanning. Voldoende dus om een druilerige zomeravond door te komen.
Rand
De film, gebaseerd op het boek van John Godey is morgen (29/07/2009) te
bekijken in de Belgische cinema's, maar nu al aanwezig op deze blog.
De film is een remake is van de gelijknamige film uit 1974 met Robert
Shaw als de kaper en Walter Matthau als de onderhandelaar die enigszins
een cultstatus veroverde. Het orgineel is toch beter dan deze remake
maar hij is toch spannend genoeg om zijn bijna 2 uur voorbij te laten
vliegen.
Een klein minpuntje zijn de bijwijlen voorkomende hyperkinetische shots van regisseur Tony Scott. Het is helaas zijn stijl, maar de scènes geven geen meerwaarde aan de film.
Acteurs
Volgende films van de gemarkeerde acteurs zijn de moeite waard.
John Travolta
Carrie, Pulp Fiction, Grease
Denzel Washington The Bone Collector, American Gangster, Man on Fire, Remember the Titans
