Welkom op mijn net opgerichte blog. Ik zal mij misschien eerst even voorstellen. Ik ben mieke en ik ben 19 (bijna 20!!). Sinds december is er bij mij hodgkin(Lymfenklierkanker) vastgesteld. Ik ben dus nu reeds 4 maand in behandeling en alles loopt vrij goed. Doordat ik zo laat met de blog start kan ik natuurlijk niet alles vertellen wat er de afgelopen maanden allemaal gebeurd is en daarom zou ik eerst willen zeggen: vragen staat vrij!
Verder wil ik toch kort een beetje schetsen wat er gebeurd. In juni, volop examens dus, kreeg ik plots last van mijn maag. Het voelde alsof ik steeds braakneigingen had maar daar de examens een stressvolle periode is, leek de conclussie van de huisarts: STRESS dus niet zo abnormaal. Ik kreeg een hele boel pilletjes mee die kalmerend moesten werken en tot op zekere hoogte deden ze dat maar voor elk examen was ik echt erg ziek. Na de examens verbeterde het echter niet echt en liet ik dus mijn bloed maar eens trekken. Tekenen van een infectie was het verdict. Ik was echter, buiten de hiervoorvernoemde klachten, niet ziek of niet ziek geweest. Ook in de vakantie bleef mijn maag mij parten spelen en toen ik naar mijn vakantiewerk vertrok had ik meer dan eens last van braakneigingen. Het leek wel of ik zenuwachtig was terwijl het toch al het tweede jaar was dat ik dat werk deed. Ook toen ik in september terug met school begon was er niet echt veel beterschap Braakneigingen en misselijkheid beheerste mijn dagen en ik was echt ten einde raad. Elke week zaten we wel bij de dokter en die kon niet anders dan besluiten dat mijn ziekte psychisch was. Na homeopathie en anti-depressiva (wees gerust ik was echt niet depressief maar dit leek de enige mogelijkheid iets aan mijn symptomen te doen volgens de dokter) bracht accupuntuur toch een beetje verlichting. De symptomen braakneigingen en de misselijkheid ebden min of meer weg. Hoera dacht ik , ik kan toch genezen worden. Het enige dat echter bleef was de jeuk aan mijn benen waar ik sinds september last van had. Maar die werd al van in het begin toegeschreven aan een droge huid. Tot eind oktober gaat het dus relatief beter met mijn maag maar nog niet met de jeuk. En dan was er 31/10 ik had jeuk in mijn nek en bij het krabben ontdekte ik een knobbeltje en dus ging ik voor alle zekerheid nog maar eens naar de dokter (ik leek daar wel een abonement te hebben). Niets ernstig beweerde deze, als het binnen de 3 weken niet weg is moest ik eens een echo laten nemen van die gezwollen klier maar waarschijnlijk wees het op een gewone infectie. Twee dagen later was dat knobbeltje echter een kippenei geworden. Ons mama heeft dan maar terug naar de dokter gebeld om te vragen of ik mocht langskomen om bloed te laten nemen. Omdat maandag hem niet goed uitkwam werd er dinsdagavond een afspraak gemaakt. Donderdag zou ik de uitslag weten maar hij dacht aan een infectie of leukemie. Toen de dokter dat zei heb ik denk ik alle kleuren gekregen. Donderdagmiddag mocht mama dan bellen voor de uitslag. Ik wist dat tijd relatief is maar man wat kan een donderdagvoormiddag lang duren. Om twee uur belde mama dan met de mededeling dat het geen leukemie was (hoera) maar dat de dokter een afspraak had gemaakt bij de longarts voor 4 uur (leuk als je om 2 uur nog in antwerpen staat en de les gaat beginnen). Ik dus in alle haast naar de trein en dan naar de longarts . Deze heeft opnieuw bloed getrokken, foto's gemaakt en een biopsie uitgevoerd. Op de foto's bleek dat ik ook klieren op mijn long had en de longarts zei dat hij dacht aan hodgkin (weer paniek, k was net van de ene kanker gevrijwaard en de andere liet al van zich horen). Maar hij zei dat hij niet zeker was en daarom ook een tbc test had uitgevoerd.
Dit was 10/11 en doordat er een feestdag aankwam kon ik pas maandag onder de ct-scan. Maar indien we de stalen van de klier zelf nog wegvoerde wisten we misschien maandag al meer. Ik kwam echt overdonderd bij de dokter buiten en heb aan 1 stuk door gehuild en gerateld dat ik niet stout was geweest en dat ik geen kanker verdiende maar achteraf gezien ben ik blij dat de dokter het al eens laten vallen had (kwestie van de koude douche later te beperken). K ben de dokter ook zeer dankbaar voor zijn snelle reactie trouwens (in tegenstelling tot andere) Maandag ct-scan en geen uitslag van de biopsie dus volgende stap was verwijderen van de klier. Op naar leuven. Vrijdagmorgen lag ik daar als eerste op de tafel en vrijdagavond was ik weer thuis. Ondertussen kreeg ik veel bezoek en ging ik verder naar de lessen (lekker hectisch dus)
WOENSDAG23/11 die datum staat voor altijd in mijn geheugen gegrifd: De testen op de klier wezen uit dat het een lymfoom was (hodgkin of non-hodgkin). Net toen ik dacht dat aan alle onderzoeken en ziekenhuisbezoeken een einde was gekomen, vernam ik dus dat het allemaal nog maar moest beginnen. Bepalen van het stadium, beenmerkpunctie, ct-scan van de darmen, petscan,.. Het hele resem onderzoeken ben ik afgegaan. Uiteindelijk is op 6 december (mooi sinterklaas geschenk) mijn pac geplaatst en 7 december kreeg ik de eerste chemo. Ik ben nog 2 maal naar de les gegaan om tegen iedereen dag te zeggen want tijdens de therapie zou het te gevaarlijk zijn voor infecties (nu weet ik dat het waarschijnlijk ook te vermoeiend zou zijn).
De eerste chemo was zwaar . Nog voor de chemo was ik al ziek van de zenuwen, iedere keer er een verpleegster binnenkwam draaide mijn maag zich om omdat ik voor de chemo vreesde. Toen ik de chemo eenmaal kreeg duurde het niet lang voor ik misselijk werd. De hele woensdag heb ik mij slecht gevoeld maar toen ik na een beetje slaap donderdag wakker werd voelde ik mij al wat beter. Dat viel best mee dacht ik en mijn beeld van chemo moest ik direct bijschaven. Misschien betekende mijn ziekte toch niet het einde van een normaal leven. Misschien lukte het zelfs wel om van thuis uit te studeren nu bleek dat ik geen maanden aan een stuk in mijn bed zou moeten liggen. Ik heb dus maar besloten om aan te tonen dat er nog een leuk leven te lijden is tijdens de chemo en dat mits enige hulp en organisatie er best veel mogelijk is. Zoals hopelijk ook nog zal blijken uit de volgende verslagjes ben ik er tot hiertoe aardig in gelukt. Maar om al even een voorbeeldje te geven: Ik heb enkele examens meegedaan en ben er nog voor geslaagd ook (waarvoor veel dank aan de univ ivm de organisatie en aan de hele lieve medestudenten voor de nota's en de steun en de bemoedigende woorden). Voor een eerste tekstje lijkt mij dit genoeg maar ik wil toch nog eens benadrukken dat ik op alle vragen wil antwoorden, gelijk waarover: er is immers niets om mij over te schamen en het lijkt mij trouwens belangrijk dat mensen een juiste kijk krijgen op "leven met kanker"
overzicht van de voorbije week en enkele mijmeringen
Neen, uw blog moet niet dagelijks worden bijgewerkt. Het is gewoon zoals je het zélf wenst. Indien je geen tijd hebt om dit dagelijks te doen, maar bvb. enkele keren per week, is dit ook goed. Het is op jouw eigen tempo, met andere woorden: vele keren per dag mag dus ook zeker en vast, 1 keer per week ook.
Er hangt geen echte verplichting aan de regelmaat. Enkel is het zo hoe regelmatiger je het blog bijwerkt, hoe meer je bezoekers zullen terugkomen en hoe meer bezoekers je krijgt uiteraard.
Het maken van een blog en het onderhouden is eenvoudig. Hier wordt uitgelegd hoe u dit dient te doen.
Als eerste dient u een blog aan te maken- dit kan sinds 2023 niet meer.
Op die pagina dient u enkele gegevens in te geven. Dit duurt nog geen minuut om dit in te geven. Druk vervolgens op "Volgende pagina".
Nu is uw blog bijna aangemaakt. Ga nu naar uw e-mail en wacht totdat u van Bloggen.be een e-mailtje heeft ontvangen. In dat e-mailtje dient u op het unieke internetadres te klikken.
