De "ablatie", die ik op 12 maart had laten uitvoeren, was goed gegaan en na een nachtje in het ziekenhuis mocht ik weer naar huis. Na drie dagen ben ik terug rustig beginnen wandelen en op dag 7 mijn eerste korte loopje van 4,5 km. Wat een wereld van verschil: mijn hartritme was terug zoals vroeger en vermoeidheid bleef achterwege. Nu, nog eens anderhalve week later, waagde ik me aan een eerste wedstrijd met een "gereviseerd" hart. 
Van de editie van vorig jaar wist ik nog dat het parcours met zijn 105 hoogtemeters niet van de poes was met onder andere twee lange hellingen van circa 1 kilometer. Rustig starten was dus de boodschap en daarna het tempo eventueel wat verhogen. Dit lukte goed en, zonder te forceren, kon ik zowaar een gestrekte draf erop nahouden. De laatste 2 kilometers gingen meestal bergaf en het was een "verademing" dat ik zodoende het tempo nog wat kon opdrijven. Na afloop was ik bijzonder vlug gerecupereerd: wat een verschil met vorige keer, toen ik minutenlang moest "uithijgen". Met een pace van 4'35"/km en een 3de plaats bij de 65 plussers was ik zeer tevree. Dat waren ook dochters Sharon en Queeny, ook hun 10 km-wedstrijd succesvol afrondden.

De voorbije maanden waren niet bepaald de meest vrolijke geweest... Op 3 oktober, dus nog voor de marathon van Eindhoven, werd er een hartritmestoornis bij me vastgesteld. Tijdens een routinecontrole bij de huisdokter werden "overslagen" vastgesteld. Op zich geen groot probleem, maar dat was wel de start van een hele reeks onderzoeken bij cardiologen, scans, testen en dergelijke. Uiteindelijk werd een "ablatie" ingepland voor 12 maart. Bij die ingreep worden littekens in het hart gecreeerd om een te veel aan impulsen uit schakelen, zodat het hartritme nog slechts vanuit punt wordt aangegeven. Maar na 20 januari, toen ik in het ziekenhuis een "fietsecho" moest doen terwijl een echo van mijn hart werd gemaakt tijdens een stevige fietsproef gaf mijn hart, vooral tijdens inspanningen, plots torenhoge waardes aan. Geen enkele dokter of cardioloog kon daar een verklaring voor geven! Intussen mocht ik rustig op halve kracht verder blijven sporten, al liep dat niet van een leien dakje met hartslagwaardes die ongeveer 30 slagen hoger lagen dan hetgeen ik gewoon ben, tot soms pieken van 170... Na lang twijfelen schreef ik me toch maar in voor de eerste manche van het Helpshop criterium, met de enige ambitie om de 10 km gewoon uit te lopen. 
Dus nam ik voor om zeer behoudend te starten, de hartslag proberen in het oog te houden en ergens te finishen tussen de 47 en 48'. Dit tempo had ik eergisteren al gehaald op 9 km, dus zou dit ook nu moeten kunnen. Op een drafje door de bossen hossen zou een ontspannende bezigheid moeten zijn, maar nu was het eerder een stresserende opdracht door die perikelen met mijn hart in het achterhoofd. Toch ging het vrij behoorlijk en ik kon een pace van +/- 4'45" vrij gemakkelijk aanhouden, al was mijn ademhaling niet navenant evenals mijn hartslag (gemiddeld 144 -> normaal 20 a 30 slagen lager). Uiteindelijk arriveerde ik in 47'36" en als 4de M65 maar net naast het podium. Doch dat alles was uiteraard maar bijzaak, over 6 weken zal blijken of de Ablatie effect zal hebben gehad en wat dat zal betekenen voor de toekomst...

Amper 1 week na de marathon vroeg ik me af of & hoe ik deze pittige wedstrijd zou kunnen volmaken? Van de voorbije jaren wist ik dat er heel wat onverhard op het programma stond, inclusief de nodige hoogtemeters, maar gelukkig lag alles er droog bij vandaag. Zo stelde ik een tijd van 1 seconde onder het uur voorop, al leek,me dat nogal ambitieus, want dat zou toch nog altijd 2,5 minuut sneller zijn dan vorig jaar..
Vanmorgen leken de benen nochtans niet al te fris aan te voelen, tijdens mijn "opwarmingsrondje", met nogal wat last van de buitenkant rechter onderbeen (nog een souveniertje van de marathon, allicht). Daarom raakte ik tijdens de wedstrijd maar moeilijk in gang en vroeg ik me de eerste kilometers af waar ik in godsnaam weer mee bezig was. Ik probeerde aan te klampen bij een groepje met o.m. clubgenoot Ludo. Gaandeweg voelde ik me beter en verteerde de nochtans niet lichtlopende kilometers alsmaar beter. Uiteindelijk bleef van dat groepje nog maar een man of 4 over en toen na 10 km ook Ludo moest lossen wist ik me te verzekeren van de 2de plaats in mijn categorie (M65). Als 28ste van alle 112 deelnemers finishte ik in 59'01"! Nog een minuut sneller dan vooropgesteld, dus zo maar eventjes 3'25" sneller dan vorig jaar! In het eindklassement van het Helpshop criterium belandde ik net naast het podium van de 65 plussers, want ik behaalde te weinig bonuspunten door drie wedstrijden te missen. Maar ik mag me zeer tevreden achten, vooral over het niveau dat ik sinds augustus haal. Nu de beentjes wat laten rusten en hopelijk volgend jaar de draad weer hopen op te pikken...

Het was alweer 4 jaar geleden dat ik nog eens marathon uitliep (ook BK, toen in Antwerpen). Drie jaar geleden deed ik nog eens een poging in Visé, maar ik gaf er halfweg de brui aan wegens loodzware benen. En toen ik daarna last kreeg van hielspoor, en dat bijna drie jaar lang (!), had ik de hoop al helemaal opgegeven om er ooit nog eentje te lopen. Maar kijk: op mijn bijna  69ste levensjaar stond ik terug aan de start om mijn 25ste marathon proberen te voltooien en dat ook nog ter gelegenheid van het Belgisch kampioenschap. Dit was mijn zesde deelname in Eindhoven; de vorige keer was in 2019. 
Zoals altijd boekten we een hotel en reisden de dag ervoor af om terplaatse wat rond te snuffelen en de dag erna ruim op tijd te zijn voor de start om 10u.'s morgens. Perfecte omstandigheden: weinig of geen wind en 17°, dus dat zat al goed. Wel maakte ik me wat zorgen over mijn rechter onderbeen: sinds goed twee weken voel daar aan de buitenkant wat stijfheid, doch niet in die mate dat het pijnlijk werd. Ik nam een behouden start (4:30/km), maar dan nog bolde het niet lekker. Waar mijn concurrenten (65+) liepen, wist ik niet, maar ik ging ervan uit dat ik zeker niet in eerste stelling liep omdat de Europese topper & naamgenoot ook op de deelnemerslijst stond. Het parcours was nu helemaal anders uitgetekend dan 6 jaar geleden en niet meer zoveel over de brede lanen. Ook al liep ik niet vlot, toch hield ik mijn tempo behoorlijk constant, al werd ik wel voorbijgelopen door een massa atleten. Halfweg kwam ik door in 1u36:51, dus niet echt om over naar huis te schrijven. Maar plots, na 30 a 32 km, wanneer men de man met hamer verwacht, begonnen de benen beter & soepel te draaien en het tempo ging ook wat omhoog (tot bij wijlen 4:20/km!). Tot mijn grote opluchting hielden mijn linkerhiel (hielspoor) en rechterkuit (buitenkant) verbazend goed stand, op wat geïrriteer na. Tijdens de laatste kilometers begonnen mijn liezen me wat tegen te spreken, maar ook dat hinderde niet echt. Uiteindelijk finishte ik in een tijd van 3u14:04 als 3de M65 (696/4557 totaal) met een bronzen medaille als resultaat. Qua uitslag content, maar qua tijd niet: ik had namelijk minstens 3u11 vooropgesteld (om het Limburgs record te pakken). Maar het is wat het is en uiteindelijk "maar" een dikke 4 minuten trager dan 4 jaar geleden. Achteraf bleek dat ik de laatste 7 km nog meer dan 3,5 minuut goedmaakte op nummer 1, doch hij finishte toch nog 7' voor mij. Ook opvallend was dat ik het tweede gedeelte (1/2 marathon) maar enkele seconden trager liep dan het eerste: van een goede indeling gesproken...Op de 13 BK's marathon waaraan ik deelnam (sinds 2008) stond ik altijd op het podium, waarvan 7 keer Goud. Dat is geen slecht rapport, mijn gedacht... En van mijn 25 marathons zette ik 16 keer een tijd neer van onder de 3 uur. Over mijn conditie van de voorbije twee a drie maanden mag ik absoluut niet klagen, gezien mijn leeftijd. Meer zelfs: volgens "ProRun" is mijn fitnessleeftijd 20 jaar, rekening houdende met de tijden die ik  de voorbije weken liep op de 10 km, Halve en ganse marathon! Zo jong voel ik me nochtans niet. 
Na afloop moesten we naar het "Belgium house" voor de huldiging. Dat gebouw bevond zich in de buurt van de finish, maar de organisatie had er niets beter op gevonden dan die omgeving hermetisch af te sluiten! Het gevolg was dat we kilometers & kilometers moesten zoeken, ronddwalen door winkelcentra en verloren lopen tussen de mensenmassa. Op een bepaald moment raakte ik mijn vrouw zelfs kwijt in een zee van mensen en dacht even dat we ons 41 jarig huwelijk niet meer zouden kunnen vieren... Uiteindelijk belandden we net op tijd op de locatie om de bronzen medaille in ontvangst te kunnen nemen.
Soms vraagt een mens zich af hoe we het in godsnaam overleven (Gorky)

Een rustige week qua kilometers (64, met vandaag erbij), dus zouden de beentjes fris & monter moeten aanvoelen. Dat deden ze al voormiddag, toen ik mijn traditioneel opwarmingsrondje van 4,6 km thuis afwerkte (4,5 min./km!), dus dat beloofde voor Diepenbeek. Het was daar nog maar de tweede editie, toch heel wat deelnemers op de plaatselijke atletiekpiste, waar de start gegeven werd. Winderig en dus herfstig weer met nog een stevige regenbui, net voor de wedstrijd begon. Ongeveer hetzelfde verhaal als vorige week: wat moeizame 1ste km, om dan op toerental te komen en niet stil te vallen. Al moet ik zeggen dat km 1 met een tijd van 4:08 toch al behoorlijk was. Daarna stak ik een groepje voorbij en liep verder gans de tijd samen met Filip. Ik voelde me supergoed en het tempo lag voortdurend rond de 4 min./km. We haalden nog wat atleten in en samen stoomden we ook in de tweede ronde door. Finaal moest ik mijne compagnon laten lopen met de finish in zicht, maar toch werd ik 1ste van mijn categorie (65+) in 40:49! Nogmaals sneller dan vorige week (3 sec./km) en tevens mijn snelste wedstrijd sinds meer dan 3 jaar! Deze had ik eigenlijk niet zien aankomen, want ik heb een ronduit slechte nachtrust gehad. Dus mag ik met vertrouwen naar Eindhoven, volgende week... Ook dochter Sharon was tevreden met haar chrono van 57:18.

Inclusief deze wedstrijd, die tevens als Limburgs Kampioenschap geldt, kwam ik deze week aan 106 loopkilometers. Voorbije dinsdag deed ik een lange duurloop van 36 km, twee dagen later eentje van bijna 20 km. Dit alles in voorbereiding op het BK marathon, die over 2 weken op het programma staat. Dat mijn conditie in stijgende lijn gaat, was de voorbije weken al te merken. Na eerst geparkeerd te hebben in het centrum van Lanaken en onze borstnummers hadden afgehaald, jogden mijn twee oudste dochters (zij namen deel aan de halve marathon) en ik 1,7 km naar de atletiekpiste van "Atla", waar de start gegeven werd. Ik was benieuwd of & hoe ik de zware trainingsweek zou verteerd hebben. Na een, zoals meestal, relatief trage start kwam ik onder stoom en kon ik langs het kanaal enkele groepjes inhalen. Uiteindelijk bleven clubgenoot Ludo en ik over, doch ik kon maar net aanpikken want de vermoeidheid begon na halfweg toch toe te slaan. Ik kon mijn tempo alsnog verhogen in de laatste kilometer en Ludo met enkele seconden voor blijven. Zo finishte ik in 41:33 als 1ste M65 (37/313 algemeen). Provinciaal kampioen, dus: mijn derde Limburgse titel op 3 weken (na de 10.000 meter in Lommel en de 1/2 marathon in Hamont). Mijn km gemiddelde was nog eens 2"/km sneller dan vorige week in Tongeren -> daar zit dus precies nog muziek in. Dochters Judy en Sharon zetten respectievelijk 2u14 en bijna 2u24 neer op hun halve marathon.

De Ambiorix run staat bijna elk jaar op mijn planning, ik miste slechts 2 edities: de allereerste en 3 jaar geleden -> toen was ik geblesseerd. Daar mijn conditie precies in stijgende lijn gaat en ik weektotalen van 100 km best goed verteer, was ik benieuwd hoe ik zou presteren op een zware omloop, zoals deze. De opwarming, voormiddag, verliep zeer goed en de omstandigheden waren praktisch ideaal, ondanks tamelijk wat wind.  
Zoals meestal verliep de eerste km niet zo vlot, maar daarna bolde het prima ondanks enkele serieuze kuitenbijters. Het parcours was blijkbaar iets gewijzigd in vergelijking met de vorige jaren : volgens Strava 250 meter korter en 1 beklimming minder. Ik kon steeds de derde dame (Julie) in het vizier houden, dus ik wist dat ik goed bezig was. Ik moet op mijn leeftijd geen jonge vrouwen meer achterna lopen, maar zij is voor mij wel een ijkpunt op dergelijke 10 km-wedstrijden. Ik bleef gas geven, liep dichtbij de 4 min./km en kon nog wat naderen op Julie. Ik finishte in 41:30 als 1ste M55 (29/100 alg.) zowaar! Meteen mijn snelste wedstrijd, dit jaar en bijna 3 minuten sneller dan vorig jaar. Zelfs rekening houdende met de iets kortere en minder zware omloop, was dit weer een optsteker van formaat. Redenen genoeg om mezelf achteraf te belonen met enkele biertjes, genaamd "Ambiorox". Als prijs kreeg ik nog eens 4 flesjes bier: zo kunnen we het alcohol gehalte wat op peil houden, want de innerlijke mens mag ook ontsmet worden.

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik nog eens aan een Vlaams kampioenschap Halve Marathon deelnam ( in Torhout, 2017). Hamont is ideaal om een scherpe tijd neer te zetten, ik liep er mijn persoonlijk record op de Halve precies 15 jaar geleden (1u16:04). Twee jaar geleden werd ik er al eens Limburgs kampioen en dat was ook vandaag de bedoeling, en als het even kon ook een podiumplaats Vlaams. Sinds 1993 was ik vele malen present in Hamont-Achel, al deed ik er aanvankelijk meestal de 12 km. 
Veel deelnemers (505), heel wat bekende gezichten en een perfect weertje: meer was niet nodig om er een loopfeest van te maken. Blijkbaar heb ik de vorige dagen goed getaperd, want het gevoel zat direct goed en ik liep de eerste kilometers aan een tempo van zowat 4:10/km. Meestal haal ik dat zelfs niet eens op 10 km-wedstrijden, de laatste tijd. Twee collega-65 plussers liepen al direct van me weg tot ze uit het zicht verdwenen waren. Ik hield mijn tempo perfect aan en na zowat 12 a 13 km doemde de 2de M65 terug op in de verte. Beetje bij beetje naderde ik, om hem op goed 3 km van de meet voorbij te steken. Meteen daarna kreeg ik zelfs de koploper in de mot, maar hij mij ook en ondanks ik mijn tempo verhoogde en een moordend tempo erop nahield: ik kwam geen meter dichter! Finaal strandde ik op slechts 9 seconden van het Goud. Het is geen schande om de duimen te leggen tegen de regerend Europees kampioen marathon, dus Zilver was voor mij het maximaal haalbare. Even later mocht ik opnieuw het podium op als Limburgs kampioen. Ook over mijn eindtijd (1u29:53) mag ik niet klagen. Liefst 4,5 minuut sneller dan mijn vorige "Halve", in Ell vorig jaar en liefst 7 minuten sneller dan 2 jaar geleden in Hamont, maar toen was het wel 32°warm. Dus daar zit, zelfs op mijn leeftijd, precies nog progressie in.

Het was de eerste keer dat ik deelnam aan deze wedstrijd, en allicht ook de laatste keer, maar daarover zodadelijk meer. Benieuwd hoe mijn gestel zou reageren na die 10 km van gisteren, wetende dat Borgloon alles behalve vlak is. Achteraf zou blijken het parcours, met zijn 104 hoogtemeters, de op 1 na zwaarste 10 km-wedstrijd van het jaar was (enkel Vechmaal was nog zwaarder). Het was bovendien warm, de temperatuur schurkte aan tegen de 30°, ook al was de start om 11u15.
Twee rondes van 5 km, inclusief 2 lange klimmen per ronde. Het parcours was saai, met ondermeer een stuk langs de grote weg Tongeren-Sint Truiden, dat bovendien zowat 2 km omhoog ging. Dat was ook het geval vlak na de start, waardoor het zowat 800 meter "stoempen" was. Ondanks alles haalde ik toch nog een behoorlijk gemiddelde (4:15/km), maar in de tweede ronde liep ik bijna verkeerd omdat de nadars niet goed geplaatst stonden. Dat gebeurde ook net voor de finish, die bijna niet zichtbaar opgesteld stond: net na een bocht met twee vlagjes. Zonder het te merken was ik de finish gepasseerd, en als men toen niet had geroepen dat ik moest stoppen, was ik nu nog altijd aan het lopen.... Ik werd 1ste M60 in 44:23 (22/83 alg.), zelfs 2de M50! Daar was blijkbaar een podium voor, maar ik had er mijn buik van vol en vertrok direct naar huis. Een 30-tal km op de fiets om alles wat te laten bezinken vooraleer onze "familie-barbecue" van start ging.

Twee jaar geleden liep ik nog eens een Pk 10 duizend meter op de piste, en toen vond dat ook toevallig plaats in Lommel. Ofschoon ik er al enkele keren liep, moesten we toch tamelijk lang zoeken om die piste te vinden! De Gps stuurde ons zowat alle kanten op. Het gevolg was dat we er rijkelijk laat arriveerden en van veel opwarmen niet veel sprake was. Nu, dat was niet zo'n groot probleem, want met 24° was het al redelijk warm.  
Niet veel deelnemers: iedere loper was namelijk de enige in zijn categorie, dus kon ik alleen maar van mezelf verliezen. Maar ik ging vooral voor een goede tijd (liefst iets onder de 41 minuten), en vooral beter dan wat ik op het BK neerzette in juni (41:57). Niet alleen de warmte, ook een strak windje op de aankomststrook vormde een hinderpaal. Toch zat het gevoel goed, ondanks het feit dat de benen niet al te fris aanvoelden. Ik liep een zeer vlak tempo en zette, net als in Duffel, een negative split van 10" neer. Uiteindelijk finishte ik als Limburgs kampioen M65 in 41:38, 19 seconden sneller dan op het BK. Met deze eindtijd zou ik daar op het podium gestaan hebben.... Hier hou ik in elk geval een goed gevoel aan over.