Het was alweer 4 jaar geleden dat ik nog eens marathon uitliep (ook BK, toen in Antwerpen). Drie jaar geleden deed ik nog eens een poging in Visé, maar ik gaf er halfweg de brui aan wegens loodzware benen. En toen ik daarna last kreeg van hielspoor, en dat bijna drie jaar lang (!), had ik de hoop al helemaal opgegeven om er ooit nog eentje te lopen. Maar kijk: op mijn bijna  69ste levensjaar stond ik terug aan de start om mijn 25ste marathon proberen te voltooien en dat ook nog ter gelegenheid van het Belgisch kampioenschap. Dit was mijn zesde deelname in Eindhoven; de vorige keer was in 2019. 
Zoals altijd boekten we een hotel en reisden de dag ervoor af om terplaatse wat rond te snuffelen en de dag erna ruim op tijd te zijn voor de start om 10u.'s morgens. Perfecte omstandigheden: weinig of geen wind en 17°, dus dat zat al goed. Wel maakte ik me wat zorgen over mijn rechter onderbeen: sinds goed twee weken voel daar aan de buitenkant wat stijfheid, doch niet in die mate dat het pijnlijk werd. Ik nam een behouden start (4:30/km), maar dan nog bolde het niet lekker. Waar mijn concurrenten (65+) liepen, wist ik niet, maar ik ging ervan uit dat ik zeker niet in eerste stelling liep omdat de Europese topper & naamgenoot ook op de deelnemerslijst stond. Het parcours was nu helemaal anders uitgetekend dan 6 jaar geleden en niet meer zoveel over de brede lanen. Ook al liep ik niet vlot, toch hield ik mijn tempo behoorlijk constant, al werd ik wel voorbijgelopen door een massa atleten. Halfweg kwam ik door in 1u36:51, dus niet echt om over naar huis te schrijven. Maar plots, na 30 a 32 km, wanneer men de man met hamer verwacht, begonnen de benen beter & soepel te draaien en het tempo ging ook wat omhoog (tot bij wijlen 4:20/km!). Tot mijn grote opluchting hielden mijn linkerhiel (hielspoor) en rechterkuit (buitenkant) verbazend goed stand, op wat geïrriteer na. Tijdens de laatste kilometers begonnen mijn liezen me wat tegen te spreken, maar ook dat hinderde niet echt. Uiteindelijk finishte ik in een tijd van 3u14:04 als 3de M65 (696/4557 totaal) met een bronzen medaille als resultaat. Qua uitslag content, maar qua tijd niet: ik had namelijk minstens 3u11 vooropgesteld (om het Limburgs record te pakken). Maar het is wat het is en uiteindelijk "maar" een dikke 4 minuten trager dan 4 jaar geleden. Achteraf bleek dat ik de laatste 7 km nog meer dan 3,5 minuut goedmaakte op nummer 1, doch hij finishte toch nog 7' voor mij. Ook opvallend was dat ik het tweede gedeelte (1/2 marathon) maar enkele seconden trager liep dan het eerste: van een goede indeling gesproken...Op de 13 BK's marathon waaraan ik deelnam (sinds 2008) stond ik altijd op het podium, waarvan 7 keer Goud. Dat is geen slecht rapport, mijn gedacht... En van mijn 25 marathons zette ik 16 keer een tijd neer van onder de 3 uur. Over mijn conditie van de voorbije twee a drie maanden mag ik absoluut niet klagen, gezien mijn leeftijd. Meer zelfs: volgens "ProRun" is mijn fitnessleeftijd 20 jaar, rekening houdende met de tijden die ik  de voorbije weken liep op de 10 km, Halve en ganse marathon! Zo jong voel ik me nochtans niet. 
Na afloop moesten we naar het "Belgium house" voor de huldiging. Dat gebouw bevond zich in de buurt van de finish, maar de organisatie had er niets beter op gevonden dan die omgeving hermetisch af te sluiten! Het gevolg was dat we kilometers & kilometers moesten zoeken, ronddwalen door winkelcentra en verloren lopen tussen de mensenmassa. Op een bepaald moment raakte ik mijn vrouw zelfs kwijt in een zee van mensen en dacht even dat we ons 41 jarig huwelijk niet meer zouden kunnen vieren... Uiteindelijk belandden we net op tijd op de locatie om de bronzen medaille in ontvangst te kunnen nemen.
Soms vraagt een mens zich af hoe we het in godsnaam overleven (Gorky)

Een rustige week qua kilometers (64, met vandaag erbij), dus zouden de beentjes fris & monter moeten aanvoelen. Dat deden ze al voormiddag, toen ik mijn traditioneel opwarmingsrondje van 4,6 km thuis afwerkte (4,5 min./km!), dus dat beloofde voor Diepenbeek. Het was daar nog maar de tweede editie, toch heel wat deelnemers op de plaatselijke atletiekpiste, waar de start gegeven werd. Winderig en dus herfstig weer met nog een stevige regenbui, net voor de wedstrijd begon. Ongeveer hetzelfde verhaal als vorige week: wat moeizame 1ste km, om dan op toerental te komen en niet stil te vallen. Al moet ik zeggen dat km 1 met een tijd van 4:08 toch al behoorlijk was. Daarna stak ik een groepje voorbij en liep verder gans de tijd samen met Filip. Ik voelde me supergoed en het tempo lag voortdurend rond de 4 min./km. We haalden nog wat atleten in en samen stoomden we ook in de tweede ronde door. Finaal moest ik mijne compagnon laten lopen met de finish in zicht, maar toch werd ik 1ste van mijn categorie (65+) in 40:49! Nogmaals sneller dan vorige week (3 sec./km) en tevens mijn snelste wedstrijd sinds meer dan 3 jaar! Deze had ik eigenlijk niet zien aankomen, want ik heb een ronduit slechte nachtrust gehad. Dus mag ik met vertrouwen naar Eindhoven, volgende week... Ook dochter Sharon was tevreden met haar chrono van 57:18.

Inclusief deze wedstrijd, die tevens als Limburgs Kampioenschap geldt, kwam ik deze week aan 106 loopkilometers. Voorbije dinsdag deed ik een lange duurloop van 36 km, twee dagen later eentje van bijna 20 km. Dit alles in voorbereiding op het BK marathon, die over 2 weken op het programma staat. Dat mijn conditie in stijgende lijn gaat, was de voorbije weken al te merken. Na eerst geparkeerd te hebben in het centrum van Lanaken en onze borstnummers hadden afgehaald, jogden mijn twee oudste dochters (zij namen deel aan de halve marathon) en ik 1,7 km naar de atletiekpiste van "Atla", waar de start gegeven werd. Ik was benieuwd of & hoe ik de zware trainingsweek zou verteerd hebben. Na een, zoals meestal, relatief trage start kwam ik onder stoom en kon ik langs het kanaal enkele groepjes inhalen. Uiteindelijk bleven clubgenoot Ludo en ik over, doch ik kon maar net aanpikken want de vermoeidheid begon na halfweg toch toe te slaan. Ik kon mijn tempo alsnog verhogen in de laatste kilometer en Ludo met enkele seconden voor blijven. Zo finishte ik in 41:33 als 1ste M65 (37/313 algemeen). Provinciaal kampioen, dus: mijn derde Limburgse titel op 3 weken (na de 10.000 meter in Lommel en de 1/2 marathon in Hamont). Mijn km gemiddelde was nog eens 2"/km sneller dan vorige week in Tongeren -> daar zit dus precies nog muziek in. Dochters Judy en Sharon zetten respectievelijk 2u14 en bijna 2u24 neer op hun halve marathon.

De Ambiorix run staat bijna elk jaar op mijn planning, ik miste slechts 2 edities: de allereerste en 3 jaar geleden -> toen was ik geblesseerd. Daar mijn conditie precies in stijgende lijn gaat en ik weektotalen van 100 km best goed verteer, was ik benieuwd hoe ik zou presteren op een zware omloop, zoals deze. De opwarming, voormiddag, verliep zeer goed en de omstandigheden waren praktisch ideaal, ondanks tamelijk wat wind.  
Zoals meestal verliep de eerste km niet zo vlot, maar daarna bolde het prima ondanks enkele serieuze kuitenbijters. Het parcours was blijkbaar iets gewijzigd in vergelijking met de vorige jaren : volgens Strava 250 meter korter en 1 beklimming minder. Ik kon steeds de derde dame (Julie) in het vizier houden, dus ik wist dat ik goed bezig was. Ik moet op mijn leeftijd geen jonge vrouwen meer achterna lopen, maar zij is voor mij wel een ijkpunt op dergelijke 10 km-wedstrijden. Ik bleef gas geven, liep dichtbij de 4 min./km en kon nog wat naderen op Julie. Ik finishte in 41:30 als 1ste M55 (29/100 alg.) zowaar! Meteen mijn snelste wedstrijd, dit jaar en bijna 3 minuten sneller dan vorig jaar. Zelfs rekening houdende met de iets kortere en minder zware omloop, was dit weer een optsteker van formaat. Redenen genoeg om mezelf achteraf te belonen met enkele biertjes, genaamd "Ambiorox". Als prijs kreeg ik nog eens 4 flesjes bier: zo kunnen we het alcohol gehalte wat op peil houden, want de innerlijke mens mag ook ontsmet worden.

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik nog eens aan een Vlaams kampioenschap Halve Marathon deelnam ( in Torhout, 2017). Hamont is ideaal om een scherpe tijd neer te zetten, ik liep er mijn persoonlijk record op de Halve precies 15 jaar geleden (1u16:04). Twee jaar geleden werd ik er al eens Limburgs kampioen en dat was ook vandaag de bedoeling, en als het even kon ook een podiumplaats Vlaams. Sinds 1993 was ik vele malen present in Hamont-Achel, al deed ik er aanvankelijk meestal de 12 km. 
Veel deelnemers (505), heel wat bekende gezichten en een perfect weertje: meer was niet nodig om er een loopfeest van te maken. Blijkbaar heb ik de vorige dagen goed getaperd, want het gevoel zat direct goed en ik liep de eerste kilometers aan een tempo van zowat 4:10/km. Meestal haal ik dat zelfs niet eens op 10 km-wedstrijden, de laatste tijd. Twee collega-65 plussers liepen al direct van me weg tot ze uit het zicht verdwenen waren. Ik hield mijn tempo perfect aan en na zowat 12 a 13 km doemde de 2de M65 terug op in de verte. Beetje bij beetje naderde ik, om hem op goed 3 km van de meet voorbij te steken. Meteen daarna kreeg ik zelfs de koploper in de mot, maar hij mij ook en ondanks ik mijn tempo verhoogde en een moordend tempo erop nahield: ik kwam geen meter dichter! Finaal strandde ik op slechts 9 seconden van het Goud. Het is geen schande om de duimen te leggen tegen de regerend Europees kampioen marathon, dus Zilver was voor mij het maximaal haalbare. Even later mocht ik opnieuw het podium op als Limburgs kampioen. Ook over mijn eindtijd (1u29:53) mag ik niet klagen. Liefst 4,5 minuut sneller dan mijn vorige "Halve", in Ell vorig jaar en liefst 7 minuten sneller dan 2 jaar geleden in Hamont, maar toen was het wel 32°warm. Dus daar zit, zelfs op mijn leeftijd, precies nog progressie in.

Het was de eerste keer dat ik deelnam aan deze wedstrijd, en allicht ook de laatste keer, maar daarover zodadelijk meer. Benieuwd hoe mijn gestel zou reageren na die 10 km van gisteren, wetende dat Borgloon alles behalve vlak is. Achteraf zou blijken het parcours, met zijn 104 hoogtemeters, de op 1 na zwaarste 10 km-wedstrijd van het jaar was (enkel Vechmaal was nog zwaarder). Het was bovendien warm, de temperatuur schurkte aan tegen de 30°, ook al was de start om 11u15.
Twee rondes van 5 km, inclusief 2 lange klimmen per ronde. Het parcours was saai, met ondermeer een stuk langs de grote weg Tongeren-Sint Truiden, dat bovendien zowat 2 km omhoog ging. Dat was ook het geval vlak na de start, waardoor het zowat 800 meter "stoempen" was. Ondanks alles haalde ik toch nog een behoorlijk gemiddelde (4:15/km), maar in de tweede ronde liep ik bijna verkeerd omdat de nadars niet goed geplaatst stonden. Dat gebeurde ook net voor de finish, die bijna niet zichtbaar opgesteld stond: net na een bocht met twee vlagjes. Zonder het te merken was ik de finish gepasseerd, en als men toen niet had geroepen dat ik moest stoppen, was ik nu nog altijd aan het lopen.... Ik werd 1ste M60 in 44:23 (22/83 alg.), zelfs 2de M50! Daar was blijkbaar een podium voor, maar ik had er mijn buik van vol en vertrok direct naar huis. Een 30-tal km op de fiets om alles wat te laten bezinken vooraleer onze "familie-barbecue" van start ging.

Twee jaar geleden liep ik nog eens een Pk 10 duizend meter op de piste, en toen vond dat ook toevallig plaats in Lommel. Ofschoon ik er al enkele keren liep, moesten we toch tamelijk lang zoeken om die piste te vinden! De Gps stuurde ons zowat alle kanten op. Het gevolg was dat we er rijkelijk laat arriveerden en van veel opwarmen niet veel sprake was. Nu, dat was niet zo'n groot probleem, want met 24° was het al redelijk warm.  
Niet veel deelnemers: iedere loper was namelijk de enige in zijn categorie, dus kon ik alleen maar van mezelf verliezen. Maar ik ging vooral voor een goede tijd (liefst iets onder de 41 minuten), en vooral beter dan wat ik op het BK neerzette in juni (41:57). Niet alleen de warmte, ook een strak windje op de aankomststrook vormde een hinderpaal. Toch zat het gevoel goed, ondanks het feit dat de benen niet al te fris aanvoelden. Ik liep een zeer vlak tempo en zette, net als in Duffel, een negative split van 10" neer. Uiteindelijk finishte ik als Limburgs kampioen M65 in 41:38, 19 seconden sneller dan op het BK. Met deze eindtijd zou ik daar op het podium gestaan hebben.... Hier hou ik in elk geval een goed gevoel aan over.

Deze wedstrijd werd nog nooit in de voormiddag geprogrammeerd, zo lang ik er aan deelneem (en dat is ondertussen toch al 28 keer!). Nu is dat niet zo'n probleem als je vroeg genoeg ontbijt en de andere ochtendrituelen tijdig vervult. Ik had bovendien ook mijn dagelijkse portie water wat later naar binnen gewerkt, zodat ik om 11u met een redelijk volle maag aan de start stond. 
Ondanks de vlakke omloop bolde het in de eerste kilometers voor geen meter. Wegens werkzaamheden was het parcours iets anders uitgetekend, waardoor er een extra strook onverhard in voorkwam. Drie plaatselijke rondes waarvan ongeveer de helft veldwegen kregen we voor de voeten. Ik liep nooit vlot, toch zag ik de nummers 1 & 2 van mijn categorie steeds voor me uit lopen. Mijn slappe benen en klotsende maag verhinderden niet dat ik alsnog dichter & dichter kwam. De laatste km liep ik zelfs nog aan 4:07/km, maar ik strandde toch nog op de 3de plek, op respectievelijk 18 en 14 seconden achter Danny en Ludo (34/84 algemeen). Over mijn eindtijd van 42:18 mag ik niet klagen en al zeker mag ik tevreden zijn omdat mijn hielspoor me alweer geen parten speelde. Tot haar eigen grote verbazing mocht dochter Queeny als 2de seniore het podium op. Sharon deed het ook lang niet slecht met 57:29. 

De Vostertfeesten in Bree is een festivalletje voor de ouden van dagen (& ook jongeren) met optredens van pop & rockgroepen uit de jaren stillekes en tribute bands. Wij plegen daar al eens naartoe te gaan om te genieten van muziek van de sixties en seventies. Zo ook gisteren en dat ging gepaard met nogal wat biertjes, maar we waren niet te laat gebleven en nog voor 22u thuis. 
Dat feestje zat toch nog wat in mijn systeem: niet zozeer de pintjes, wel het rechtstaan voelde ik nog. Daarom niet te hevig gestart en eerste kilometers wat afgewacht. Zoals dikwijls begon alles na verloop van tijd wat soepeler te draaien, ondanks het niet-lichtlopend parcours (incl. de Oetersloven berg!). Tegen het einde van de eerste ronde raakte ik met mijn klok een tak in een plantage. Het ritme ging er wat uit om mijn Polar terug op te starten. Maar de tweede ronde vond ik mezelf ronduit sterk lopen en ik eindigde weer als 3de M65 (27/73 algemeen) in 43:01. Ook nu weer sneller dan vorig jaar, namelijk 6 sec. Ook 18 sec. minder dan twee jaar geleden! Met een gemiddelde van 4:13 per km liep ik mijn 4 snelste wedstrijd van het jaar.... en dat na al dat "gevosterfeest"!

Derde wedstrijd op 6 dagen, opnieuw een zwaar parcours en alweer warm (30°). Ziedaar de ingrediënten voor de 11de manche van het Helpshop criterium. Ik heb echter 3 wedstrijden van dit criterium geskipt (Wellen, Nieuwerkerken en Aalst), zodat een top 3 plaats in de eindrangschikking er misschien niet zal inzitten. 
Om een snelle tijd te lopen moet je niet in het piepkleine Elst zijn, want van bij de start loopt het bergop en voor je het weet ben je het dorp al uit! 1 dag per jaar is de bevolking meer dan verdubbeld, telkens als er een resem lopers neerstreiken. De 101 hoogtemeters hakten erin en mijn benen liepen al dadelijk vol. Het was pompen en(of) verzuipen want ik verteerde de klimmetjes maar moeizaam. Maar blijkbaar was ik niet de enige, want mijn positie was zeker niet minder t.o.v. de andere atleten, in vergelijking met vorige wedstrijden. Ik liep lange tijd maar zo'n 20 tal meter achter de 1ste M65 (Ludo) doch op t einde versnelde hij en finishte 44 seconden voor mij. Ik dus 2de (27/67 algemeen) in 44:23 -> liefst 1 min.8 sec. sneller dan vorig jaar! Ook maandag in Kozen liep ik een stuk sneller (1 min. 33 sec.). Ik wordt dus precies terug jonger :)