Rondom de Thierbacher Kogel en afdaling van de Markbachjoch...
Van onze gastvrouw hadden we vernomen dat deze wandeling zeer leuk was voor de kinderen. Dus vandaag naar Thierbach gereden, en dat was een hele klim vanuit Muhltal, gelukkig nog met de auto. Aan de kerk van Thierbach parkeerden we en volgden we de bordjes. Goed aangeduid, en we konden niet missen. Tijdens de wandeling van 3.2km waren er talrijke dingen te zien; een boomleerpad, dieren uit hout gesneden, energiebomen in het woud, energieplaatsen in het woud. En in het bijzonder de talrijke zéér mooie vergezichten. In de helft van de wandeling lag zelfs een heuse speeltuin. Natuurlijk werd hier de nodige tijd aan besteed. Het was warm, de zon deed weer stevig haar best, en dat voelden we... gelukkig liep het pad veel tussen de bomen. Bijna terug aan de kerk van Thierbach vonden we dat we iets verdiend hadden, en namen plaats op een terras. Na het eten reden we naar onze tijdelijke woning, en konden de jongsten wat rusten, want s'avonds zouden we met onze gastvrouw en haar kindjes mee naar de alm gaan, om te kijken naar het melken van de koeien. En daarna was het afdalen van de berg, eerst over een rijweg die echter 7 kilometer naar het dorp lang was. Dus werd er gekozen voor een kortere weg, zig-zag over de ski-piste terug naar de boerderij. En dat viel best mee, al kregen sommigen hier "kriebelende" benen van, en later werden die beentjes héél moe ... Uiteindelijk weer veilig aangeland, waar we nog werden getrakteerd op een drankje. Toen was het tijd om een belofte na te komen: ijsjes !!! die waren dubbel en dik verdiend. Later op de avond werden we dan nog eens getrakteerd, deze keer op een klank en lichtspel, juist... onweer!!! Al wat terug ingepakt, en alvastin de auto's geladen, want vandaag was onze laatste dag in dit mooie "bergenland". Morgenvroeg gaan we samen met ons gastgezin ontbijten, zo verliezen we zelf minder tijd, en kunnen we tijdig weer naar huis vertrekken. Tja, aan alle mooie liedjes komt een eind....
Regen vanmorgen, maar er was beterschap op komst... S'morgen weer met de Gondelbaan naar de Marckbachjoch, dit lijkt de kindjes nooit te vervelen. Boven was het mistig, af en toe zagen we wat van het landschap, dan weer waren de wolken spelbrekers. Maar we wisten de "Rubezahl hutte" ondertussen goed liggen, en een paar minuten later stonden we voor een gesloten ingang, het was nogthans al na elven, maar ja ... donderdag was sluitingsdag. Terug dan maar naar de bergbaan, waar we in de bijbehorende alm een tafeltje uitkozen. De goulash soep was stevig, de schnitzel lekker, de frietjes zoals gewoonlijk, en de Kaiserschmarren weinig in trek. Of hadden ze miscchien nog niet echt honger??Daarna de wandeling naar de Mittelmooser alm aangevangen, het was gestopt met regenen, en de wolken trokken al wat verder open. Langsheen het kapelletje (oma heeft een kaarsje gebrand voor beter weer) en door drassige weides volgden we de bordjes. Het laatste stuk naar de Mittelmooser alm was stevig bergaf, maar de kleine beentjes deden het voortreffelijk. Aan de alm lag een meertje met kristalhelder water, rondom het meertje stonden kunstwerken van kunstenaars van overal ter wereld. Sommige waren echt kunstig gemaakt.... De terugweg ging als verwacht met wat gepruttel, maar de belofte van oma deed wonderen, . En het duurde niet lang of we hoorden de jodelende schlagers over de bergweide klinken ... de Rubezalh hutte was nu duidelijk geopend, ondanks de rustdag... in de bergen komen de dagen blijkbaar niet zo nauw. Deze keer geraakten we wel binnen, en de apfelstrudel smaakte. Terug met de gondelbaan naar het dal, waar de kindjes nog een uurtje op de speeltuin van ons vakantiehuis konden genieten van de zon, die nu eindelijk door de wolken kwam piepen. De mannen nog even een verder stapje gezet, in de richting van de "kleine berg" die pal voor onze neus lag vanop ons terras. En een paar uurtjes later wisten we alles van de steile kruisweg, de kapel daarboven. Morgen voormiddag zou het mooi weer gaan worden, we zijn benieuwd..
