De schorpioenen horen bij de
familie van de geleedpotigen. Ze zijn eigenlijk wat dichte familie van de
spinnen. Er zijn ongeveer 1800 soorten die allemaal sterk op elkaar
lijken. Ze hebben aan het eind van hun achterlijf gifklieren. Vooraan hebben
ze twee ferme grijpscharen met aan de borst drie paar looppoten. De dieren zijn
allemaal zeer giftig voor kleine prooien. Enkele soorten zijn ook voor
de mens gevaarlijk. Jammer genoeg denken wij dat over alle schorpioenen, maar
dat is dus niet waar.
Ze leven in woestijnen, maar ook in tropische
landen. In ons land is het te koud voor schorpioenen. Ook op de Noord- en
Zuidpool zal je ze niet vinden. Ze leven in spleten en holen of graven zelf een
gang onder de grond. Sommige soorten leven in de bomen. Ze leven liefst alleen
en durven wel eens elkaar opeten. Het zijn vleeseters die vooral
kakkerlakken en andere plaaginsecten eten.
Schorpioenen zijn ontstaan uit zeedieren die
kieuwen hadden om te ademen en die zeer groot konden worden. Dan zijn de
schorpioenen op het land beginnen leven en werd hun lichaam kleiner en zaten ze
zelfs liever in droge gebieden. Nu kunnen schorpioenen niet meer in het water
overleven. Hun lijf bestaat uit een kopborststuk en een achterlijf met een
gifstekel op. Hieruit spuit de schorpioen zijn gif in zijn prooi. Deze
stekel wordt wel eens zijn angel genoemd. Het wordt gebruikt om prooien te
doden en zowel het mannetje als het wijfje hebben zo een stekel.
De kleuren van de schorpioen zijn vrij gewoon
en eerder om zich te kunnen verstoppen. Ze zijn niet fel gekleurd om voor
wijfjes stoer te doen. De schorpioenen uit de woestijn hebben wel de kleur van
zand. Zij die op de bosbodem leven zijn donkerder om minder op te vallen.
Overdag zit hij verstopt, maar in de nacht gaat hij op jacht naar prooien.
De scharen van de schorpioen
zijn geen looppoten, maar monddelen. Ze hebben vaak doornige uitstekels
die tanden worden genoemd. Zo kan hij zijn prooi iets makkelijker vasthouden.
Aan het achterlijf zitten de kieuwen. De buitenkant van het dier heeft een hard
skelet. Enkel langs de gewrichten is het vrij zacht. De huid van de schorpioen
kan water vasthouden. Dat komt goed van pas voor de dieren die in de
woestijn leven. Door dikwijls te vervellen, groeien de schorpioenen.
Ze leven in de nacht en verstoppen zich
tijdens de nacht. Dan graven ze zich in in het zand en gebruikt hij zijn drie
paar voorpoten als schoppen. Als het dier slaapt, ligt zijn staart op de
grond. Is hij wakker dan staat de staart mooi omhoog. Een schorpioen staat
altijd klaar om aan te vallen zelfs als hij rustig in zijn hol zit. Ze durven
dan ook dreigen door hun scharen tegen elkaar te schuren zodat er een scherp
geluid te horen is. Goede ogen heeft hij niet. Aanvallen doet hij niet gauw,
maar eerder weglopen. Als hij toch aanvalt, zal hij zuinig zijn met zijn gif.
Dat gif is eigenlijk alleen bedoeld om prooien te vangen. Na elke steek duurt
het een tijdje eer het gif terug is aangemaakt.
Als het mannetje wil paren, gaat hij
voorzichtig bij het vrouwtje in de buurt zitten en maakt hij een soort
liefdesdans. Hij komt met open scharen naar het vrouwtje en begint te trillen
op zijn poten. Zo merkt het wijfje dat hij wel zin heeft en denkt ze niet dat
hij een vijand is. Als de paring voorbij is, loopt het mannetje vlug weg. Want
sommige vrouwtjes durven dan wel eens direct hun mannetje opeten.
Vrouwtjes doen dit om genoeg vitaminen te hebben als hun eitjes beginnen te
groeien. Er zijn soorten waarbij de eitjes al uitkomen in de buik van mama.
Na de geboorte kruipen de kleintjes dadelijk
op de rug van mama. Hun pantser is erg zacht en op mama zijn ze ook iets
veiliger. Mama's durven zelfs de jongen van andere mama's dragen. Na de eerste
vervelling verlaten ze hun mama en gaan ze zelf op jacht. De kleintjes zijn al
dadelijk even giftig als mama en papa. Vijanden liggen op de loer als de
schorpioenen beginnen te vervellen. In totaal vervellen ze ongeveer 6 keer. De
huid van de kop klapt open en de schorpioen kruipt uit zijn oud vel. Soms wordt
dat vel ook opgegeten. Meestal gebeurt dit allemaal in de nacht zodat geen
vijanden klaar liggen om toe te happen.
Schorpioenen worden ongeveer 2
tot 8 jaar. Sommige grote soorten zelfs tot 25 jaar. Hun prooien worden
opgemerkt door de trillingen van hun haartjes op het lichaam. Als een prooi
wordt gegrepen, wordt hij direct in stukken gescheurd met de kaken. Net als bij
de krabben wordt de prooi opgepeuzeld met hun scharen alsof ze eten met mes en
vork. Prooien die tegen spartelen, krijgen vanuit de staart een extra spuitje
gif om kalm te worden.
Toch hebben ze zelf ook vele vijanden.
Grotere schorpioenen, grote spinnen, vogels, slangen, bavianen, zoogdieren en
hagedissen. Bij de zoogdieren zijn het de stokstaartjes en egels die
schorpioenen aanvallen. Bij de vogels zijn het enkele uilensoorten.
Het gif van sommige schorpioenen wordt door de
mensen gebruikt om medicijnen te maken. In Azië worden de dieren zelfs als
lekkernij gegeten. Gefrituurde schorpioenen op een stokje is daar heel lekker.
Er zijn schorpioenen die je als huisdier kan houden. Echt veel plezier heb je
er niet aan, want ze komen enkel tot leven als het donker wordt.
Pandas zie je bijna elke dag. Overal kom je deze zwart-witte beren tegen in
speelgoedwinkels op stickers en op handdoeken en op koffiemokken .Maar naar
echte reuzenpandas moet je lang zoeken.Een paar dierentuinen in de wereld
hebben pandas in hun verzameling. In het wild krijg je ze nauwelijks te zien.
Ze zijn uiterst zeldzame, ze zijn schuw en wonen in dichtbegroeide bossen. We
weten nog lang niet alles van de panda
Groot en klein
De panda word ook wel de bamboebeer genoemd. Geen vreemde naam als je bedenkt
dat hij in bamboebossen leeft en dat hij weinig anders eet van deze planten. De
officiële naam van de panda is de reuzenpanda. Die naam klinkt wel raar. De
panda is met een schouder hoogte van een sint-bernardshond niet echt klein zeker
geen reus dat is die wel vergeleken de kleine panda. Dit diertje is iets groter
dan een wasbeer en word ook wel katbeer genoemd. Omdat dit roodbruine beestje
eerder bekend was als de panda kreeg het zwart-witte de naam de reuze panda.
De reuzenpanda eet bijna alleen maar bamboe maar daarvan eet hij wel erg veel:
tot wel veertig kilo per dag.
Reuzenpanda-feiten
Maximum gewicht 125 kilo
Geboorte gewicht 100-200 gram
Maximum lengte (kop kont) 1.90 meter
Staart:10-15 cm
Maximum leeftijd in het wild 20 jaar
Maximum leeftijd in dierentuin 30 jaar
Aantal in het wild 1000
De ontdekking
Je kunt het moeilijk voorstellen maar de reuze panda is in het westen
nauwelijks 100 jaar bekend. De franse pater david in zag in 1869 als eerste
westerling een panda huid onder ogen. Daarvoor had nog niemand buiten Azië van
dit dier gehoord. In China kom je allerlei dieren tegen maar geen reuzenpandas
wandkleding en tekeningen staan vol met tijgers kraan vogels. Schildpadden en
herten en andere dieren pandas pas halverwege de twintigste eeuw in allerlei
kunst werken.
Beer of geen beer
Pandas lijken veel op beren. De kleine panda lijkt meer op een wasbeer. Die
geen lid is van de beren familie vroeger bleek het niet zo duidelijk te zijn
waar in het dierenrijk de panda tuis hoort.
Eerst plaatsten de biologen de panda in de wasberen familie en dan weer
maakten ze van de kleine panda en de reuzenpanda een eigen familie maar de
laatste jaren zijn de biologen het er over eens dat de reuzen panda bij de beren
familie hoort en de kleine panda bij de wasberen.
Opvallend dier
Het meest opvallende van de panda is zijn zwart-witte vacht. Anders dan bij
een koe daar zit het zwarte en het witte altijd op de zelfde plek. De kop is wit
met grote zwarte vlekken bij zijn
ogen, zwarte oren en zwarte neus. Het lijf is wit met een zwarte band over
zijn schouders die doorloopt tot aan zijn poten. De vacht is erg dicht dus hij
kan goed tegen de kou. Zelfs onder zijn voeten loopt zijn vacht door.Dat is warm
en heeft een beter houvast op gladde berghellingen. Heel speciaal zijn de
voorpoten van de panda. Daar zit een extra vinger.
Zoals bij alle beren steken er vijf vingers naar voren. De panda heeft
daarbij een polsbotje met een uitsteeksel gebruikt hij een het als een soort
duim waar mee hij bamboe goed kan vast houden.
Een sterk gebit
De panda hoort officieel bij de roof dieren. Maar als je in zijn bek kijkt is
dat niet goed te zien. De hoektanden hebben nog wel iets roodachtigs, maar de
kiezen helemaal niet. Die zijn brede, platte bobbelig in de plaats van smal en
puntig. Het gebit van de panda is gemaakt om vlees te knippen, maar ook om
planten kapot te bijten. De panda heeft daarom hele erge sterke kauwspieren. Aan
zijn brede kop kan je dat zien.
Tanden en ingewanden
Pandas hebben een sterk gebit. Dat hebben ze niet voor niks. Want ze leven
van taaie kost. Ze eten niks anders dan bamboe; bamboe bladeren, jonge
bamboescheuten, maar ook bamboe stengels. De ingewanden zijn minder goed
berekend op het bamboe dieet. Plantaardig materiaal
Kan niet snel worden verteerd. Vooral als er veel hout in het bamboe zit. De
panda eet en poept dan heel veel. Hij eet dan soms wel 14 uur per dag dan werkt
die wel 40 kilo bamboe naar binnen. Daarbij kan de panda wel 100 drollen per dag
leggen. En dat is handig vooronderzoekers want die gebruiken de drollen om
pandas te tellen aan een drol kunnen ze zelfs zijn welke panda hij is.
Dichte bossen
Pandas houden van twee dingen:van bamboe en van rust. In de dichte bamboe
bossen. In de bergen van Zuid-West China vinden ze dat allebei. Vroeger werden
dat soort bossen bedekt. De panda kwam toen in een veel groter ander gebied
voor, zelfs nog in een deel van Birma een land ten zuiden van China en het
noorden van Vietnam. Nu zijn er nog maar een paar bossen over waar de panda in
leeft. Bij elkaar een oppervlakte van 13.000km2 nog geen derde deel
van Nederland.
Kieskeurig
Als je een foto van een bamboe bos ziet, zou je denken dat de panda nooit
zonder voedsel zit. Zo simpel is het niet. Er bestaan honderden verschillende
soorten bamboe. De panda heeft een duidelijke voorkeur voor tien daarvan. Het
liefst eet hij de delen waar veel voedingsstoffen in zitten, en die niet te hard
zijn, zoals jonge blaadjes en stengels of bamboescheuten. In vrijwel alle
leefgebieden groeien op dit moment nog twee of meer soorten bamboe. Dat is
belangrijk omdat elke bamboesoort eens in de dertig tot honderd twintig jaar
afsterft. Pandas moeten dan makkelijk op een andere soort kunnen overgaan. Soms
moeten ze daar wel voor verhuizen naar een ander stuk van het bos. Tegenwoordig
wordt dit steeds moeilijker.
Nieuw bos, nieuw bloed
Vroeger was verhuizen voor een panda geen probleem.
Ook in de dalen groeide dicht woud, waardoor de panda ongestoord naar een ander
bergwoud kon trekken. Maar juist in deze gebieden is heel veel bos gekapt.
Overal zijn akkers en dorpen. De reservaten waarin de panda leeft, liggen als
losse eilandjes van elkaar gescheiden, en het bos dat er tussen ligt wordt
steeds meer bedreigt. Bijvoorbeeld door de bouw van wegen, mijnen, dammen, en
andere economische ontwikkelingen. De pandas die buiten de reservaten leven
krijgen zo steeds minder ruimte. Ook wordt het steeds moeilijker om van het ene
bos naar het andere bos te trekken. En dat is wel nodig. Bijvoorbeeld om te
paren met pandas die geen familie zijn, waardor de kans op jongen groter is. Of
om voldoende voedsel te vinden.
Vijanden
In de natuur heeft de panda weinig vijanden.
Luipaarden en jakhalzen zouden een panda kunnen aanvallen, maar laten die liever
uit hun hoofd. Een panda heeft een krachtig stel kaken; gemaakt om bamboe te
kraken, maar ook geschikt om de poot van een luipaard te verbrijzelen. Als het
moet zal een pandamoeder haar jongen fel verdedigen. Maar tegen mensen kan de
panda zich moeilijk verweren. Nog steeds zijn er mensen die heel veel geld over
hebben voor een pandahuid. Vaker komt het voor dat de panda per ongeluk wordt
gevangen. Stropers zetten vallen in de bossen waar een panda leeft. Daarmee
willen ze bijvoorbeeld herten of beren vangen, maar ook andere dieren kunnen
gevangen worden door deze vallen, waaronder de panda.
Beschermde gebieden
In 1963
heeft de Chinese regering speciaal voor de reuze panda reservaten ingesteld.
Begin de jaren zestig van de vorige eeuw stelde China de vier panda reservaten
in. Ook werd in die tijd de jacht op pandas verboden. Tussen 1970 en 1980 werden
de reservaten uitgebreid naar ongeveer dertien. Met hulp van het Wereld Natuur
Fonds is dit allemaal vanaf 1980 gegroeid naar 33. Deze natuurgebieden moeten
goed worden bewaakt. Daarom worden er parkwachters opgeleid die moeten letten op
dat er geen stropers aan het werk zijn. Ook moeten zij er voor zorgen dat mensen
geen bomen in de reservaten kappen voor het hout of om nieuwe akkers aan te
leggen.
Weet wie je beschermt
Je kunt dieren pas goed beschermen als je meer van ze weet: hoe ze leven, en
hoe ze zich voorplanten, hoeveel het er zijn.daarom word er ook onderzoek gedaan
naar de panda. Dat heeft ons heel veel geleerd. Bijvoorbeeld dat de panda,s zich
heel goed kunnen voortplanten.
Als ze maar niet te veel in een beschermd de bos komen te zitten. Maar ook
dat de pandamoeders heel goed voor hun jongen zorgen. Pandamoeders laten hun
jongen wel eens een paar dagen achter om zelf te gaan eten. Vroeger dacht men
dat de moeders hun in de steek lieten. Het pandajong werd dan gered door de
mensen en ze werden ondergebracht in een fokcentrum en in de dierentuin. Een
onderzoek heeft laten zien dat het helemaal niet nodig is. Naast onderzoek naar
het gedrag van de panda wordt ook gekeken hoeveel pandas er nog zijn.In zijn
moeilijke begaanbare en dichtbegroeide leefgebied valt dat niet meer mee. Zo
valt het niet altijd mee. Zo duurt het soms wel 3 jaar om alle pandas te tellen
de laatste telling is begonnen in 1999 en was in 2002 afgelopen.
Rust,veiligheid en ruimte
Het wereld natuurvons werd in 1980 als eerste buitenlandse
natuurbeschermingsorganisatie actief in China. Sindsdien is het samen met het
Chinese overheid veel onderzoek gedaan. Ook is er een plan opgesteld voor de
pandas te beschermen, in 1998 werd er zelfs een houtkapverbod ingesteld in en
rond het pandareservaten om vederen bamboebossen te voorkomen. Maar dat is niet
voldoende. De reservaten moeten goed in de gaten gehouden geworden en daarvoor
zijn getrainde mensen nodig. Het wereld natuur fonds helpen mensen daar voor op
te leiden. Ook wordt er naar lokale bevolking gezocht en naar bedrijven
Gezocht naar pandavriendelijke manieren om de inkomt van houtkap te
vervangen. Zo als bijvoorbeeld bosherstel of verantwoordelijk toerisme.
Het wereld natuur fonds geeft ook technische en financiële ondersteuning.
En ze werken aan verbindingswegen tussen de reservaten. Geen wegen van asfalt
maar van grote stroken met bos.
De Kleine
Panda
De panda's zijn een
subfamilie van roofdieren, behorend tot de wasbeerachtigen. De reuzenpanda van
China wordt volgens de meest recente gegevens tegenwoordig tot de beren
gerekend. De verwante kleine of gewone panda is echter de schakel met de
wasbeerachtigen.
De kleine panda, ook wel
katbeer genoemd, behoort tot de kleurigsten onder de roofdieren; het dier is
voornamelijk vosrood van kleur met donkerbruine, bijna zwarte, onderzijde en
poten, een dikke roodbruine staart met lichtere ringen en een licht
gezichtsmasker met zwarte aftekening.
De lichaamslengte
bedraagt ca. 60 cm met een staart van 45 cm; gewicht tot hoogstens 6 kg. Door de
dichte pels lijkt het dier groter dan het is.
De kleine panda bewoont de
Himalaya en de gebergten van West-China tussen 2000-4000 m hoogte; hij is goed
aangepast aan de koude. Het voedsel is voornamelijk plantaardig en bestaat voor
een belangrijk deel uit bamboespruiten.
In het voorjaar worden twee
jongen geboren. In dierentuinen houden deze dieren het tot 13 jaar uit, maar
voortplanting komt daar slechts sporadisch voor.
Mieren zijn
insecten en behoren tot de vliesvleugeligen. De kleine beestjes hebben een grote
kop met daarop een paar ogen, deze zijn samengesteld. In de antennen heeft de
mier haar reukzin en de tastzin, die beide erg goed ontwikkeld zijn. De
bovenkaken van de mier zijn uiterst sterk, terwijl de onderkaak eerder zwak is.
Het vloeibare voedsel likt ze met de onderlip op. De mier spuit mierenzuur met
het achterlijf. Dit is goed merkbaar: wanneer je een mierenkolonie verstoort,
zullen de mieren massaal hun mierenzuur omhoog spuiten. Tot 50 cm hoogte, hou je
hand eens boven een verstoorde mierenhoop en ruik nadien maar. De mieren leven
van andere insecten, van nectar uit bloemen en ook van honingdauw. Dit is een
afscheiding van de bladluis. De mierenkolonie houdt er bladluizen op na om ze te
melken. Daartoe wordt op het achterstuk van de bladluis geduwd. Je zou de
bladluis de melkkoe van de mier kunnen noemen.
Net als bij de
bij bestaat de kolonie uit mannetjesdieren, vrouwtjesmieren,de werksters en één
of enkele koninginnen. De grootste groep zijn de werksters die opgesplitst
worden voor de verschillende taken. Je hebt de soldaten die beschikken over een
grote kop met sterke kaken. Duidelijk de verdedigers van het volk, die ook het
voedsel naar het nest brengen. Harde werkers, die dames. De mannetjes zijn er
maar wanneer ze er nodig zijn. De koningin legt onbevruchte eitjes waaruit, net
als bij de bij, de mannetjes groeien. Samen met de mannetjes verlaten de jonge
koninginnen het nest al vliegend. Dit gebeurt op warme, zwoele dagen. In de
lucht bevruchten de mannetjes de vrouwtjes en sterven kort daarna. De
koninginnen verliezen hun vleugels, graven zich in en beginnen een nieuw volk.
Ze leggen wat eitjes en de larven die eruit voortspruiten kweekt de koningin op
met een afscheiding uit de
speekselklieren. Na enige tijd verpoppen de larven en wij noemen die
miereneieren. Uit die eieren komen kleine mieren die het eten nu gaan verzamelen
en voor de kroost van de leggende koningin gaan zorgen. Pas wanneer het volk
groot genoeg is, komen er soldaten om de kolonie te beschermen. De mieren graven
gangen en leggen in die gangen hun nest aan. Vaak wordt dit nest een heuse
heuvel. Ze beschikken over een ingenieus systeem om de temperatuur in het nest
te regelen. Wanneer het te koud wordt sluiten ze de buitenuitgangen af om de
nestwarmte te behouden, wanneer er moet afgekoeld worden, worden er ingangen
opengezet. Omdat de temperatuur niet overal gelijk is, sleuren de mieren de
eieren en larven doorheen de kamers en gangen naar de juiste plaatsen. Wanneer
je de mieren met poppen boven de grond ziet, zijn dat mieren die poppen stelen
om als slaven te gebruiken in hun eigen volk. Naast de bladluizen hebben de
mieren ook vaak kortschildkevers in het nest. Ze geven ze zelfs te eten. De
mieren gebruiken een afscheiding van de kevers als een
genotsmiddel.
Het paard bestaat al zo'n 70 miljoen jaar. De
paarden van toen hadden een heel ander uiterlijk. Vele oersoorten zijn reeds
uitgestorven. Toch heeft de mens het paard veel later leren gebruiken. Men
vermoedt dat dit 3500 jaar geleden begon. Het tam maken van deze dieren was een
moeilijke taak. Er bestaan nu ongeveer 200 pony en paardenrassen. Je kan een
pony en een paard makkelijk uit elkaar kennen. Een paard is groter dan een pony.
De pony heeft kortere benen en de buik is ronder.
Gebruik:
Het paard is een nuttig dier. Het wordt / werd
gebruikt om:
karren te
trekken
hulp op het
veld
voor de
(ruiter)sport
als
voedsel
Ik wil eerst wat vertellen over de
kleding.
Het is belangrijk dat je geen wapperende kleding
aan hebt, zoals een sjaal of een loshangende jas. De paarden kunnen daar van
schrikken. Op het hoofd draagt men een tok. Een paar rubber of lederen
laarzen en een rijbroek.
De tok dient vooral voor de
veiligheid.Het beschermt je tegen takken bij een ritje in de natuur of bij een
eventuele val.
De rijlaarzen passen
perfect aan het been. Achteraan kan je sporen bevestigen.
Een
ruiterbroek zorgt ervoor dat men zich niet doorrijdt. (d.w.z. dat men geen
wonden krijgt door het schuren)
Als je leert paardrijden heb je deze kledij echt
nodig.
Het paardrijden zelf:
Je klimt op een paard (dit is niet zo
makkelijk dan het lijkt) en neemt de teugels tussen je middenvinger en je
ringvinger. Je geeft een zachte por in de buik met je voet of je geeft een tik
met je zweepje. Daar gaan we dan, maar goed op de hoefslag blijven hoor. De
hoefslag is een lijn die door de hele piste gaat. Er zijn drie gangen: de stap,
de draf en de galop. Deze zijn belangrijk bij het paardrijden.
De tanden en ouderdom:
Uiteraard heeft een paard ook tanden... Veulens en
paarden jonger dan 5 jaar hebben melktanden en kiezen. Vier snijtanden en vier
kiezen. Vanaf 6 tot 8 jaar is er het blijvende gebit. Er zitten dan in elke kaak
6 snijtanden en 12 kiezen. Op latere leeftijd laat het paard de onderlip vallen,
men geeft dit een leuke benaming, nl een centenbakje. Ook krijgt het kuiltjes
boven de ogen met daarin grijze haartjes. De grijzen haren merken we dan ook op
in de manen en de staart. Aan de slijtage van het gebit kan men de ouderdom
bepalen.
Voedsel:
Een paard is een planteneter. Het eet gras, hooi,
haver, stro en af en toe wel eens een appeltje of wortel. Als je een paard eten
wil geven, doe je dat door je hand plat te leggen en het paard het rustig te
laten opeten. In de wei neemt een paard het gras met zijn lippen beet. Een paard
drinkt veel. Gemiddeld zo'n 30 tot 50 l water per dag.
Benadering:
Vele mensen willen paarden aaien. Dit is
natuurlijk positief. Toch moet je een paard altijd rustig benaderen. Je moet het
paard waarschuwen door het zachtjes aan te spreken of een schouderklopje te
geven. Voelt een paard zich onrustig dan kan het stampen...en geloof mij gerust
zo'n hoefijzer komt aan!!!!
Verzorging:
Een paard vraagt veel verzorging. Als je ooit wil
paardrijden moet je deze taak er met plezier bijnemen. Doe je dit niet dan kan
je beter een andere hobby kiezen. Hieronder vind je een overzicht van het
materiaal dat je nodig hebt om een paard te verzorgen.
Hoefkrabber
Hoefkrabber
met borstel
Manenkam
Massageborstel
Zachte borstel
Roskam
Geslacht + voortplanting:
Er zijn zoals je waarschijnlijk al
weet de merrie, de hengst en de ruin. De merrie = het vrouwelijk paard De
hengst = het mannelijk paard De ruin = een gecastreerde hengst Het veulen
= het jong
Eens de merrie drachtig is of zwanger van een
veulentje, duurt de zwangerschap 11 maanden. Meteen na de geboorte drinkt het
veulen de eerste moedermelk of biest genoemd. Deze
bevat veel voedingsstoffen die dient als bescherming tegen ziekten. Het
veulentje blijft 5 tot 6 maanden bij de moeder. Wist je dat wij ook
paardenmelk kunnen drinken? Deze is zeer krachtig en zoet. Het smaakt
helemaal anders dan koeienmelk. Na mijn spreekbeurt heeft iedere leerling van de
paardenmelk mogen proeven. Deze melk is duurder dan gewone melk en je mag er
niet zoveel van drinken. Er bestaan dus paardenmelkerijen. In Lint (nabij Lier)
vind je zo een paardenmelkerij.
Enkele leuke links naar
paardenmelkerijen in Vlaanderen
Paardenmelkerij
Den
Horst
Bij verveling in de stal geeft men
het paard een Horsebal. Hier is hij enkele uurtjes zoet mee.
Jullie weten misschien ook dat paarden
verschillende patronen of tekeningen kunnen hebben. De patronen op het voorhoofd
noemt men een bles. Deze hebben altijd een
verschillende vorm.
Bouw van een paard:
Hieronder vind je twee tekeningen die alles
vertellen.
De anatomie
Zo ik hoop dat je iets
geleerd hebt over paarden en hun verzorging. In ieder geval vind ik het
prachtige dieren
ps: in mijn klas zitten twee kinderen die paardrijden in manege vijverstein: evelyne en dylan het is beide hun lievelingsdier.
Leefgebied: De ijsbeer woont alleen maar in het
noordpoolgebied.
Familie: De ijsbeer is natuurlijk een zoogdier, dit wil
zeggen dat hun jongen levend op de wereld worden gezet en dat ze hun jongen
zogen. De ijsbeer is ook een roofdier. Daar bedoel ik mee dat ze op levende
dieren jagen. Natuurlijk is de ijsbeer familie van de beren zoals
bijvoorbeeld de "grizzlybeer, de bruine beer
...."
Vacht en ogen: De vacht van de ijsbeer is wit
(niet perfect wit, heeft een gelige uitzicht) evenals de sneeuw en ijsvlaktes
waar ze op leven. Om deze reden worden ze natuurlijk "ijsberen genoemd". Deze
witte kleur kan je een schutkleur noemen, maar zijn zwarte neus verraadt hem
kilometers ver. Onder zijn huid zit een 10 cm dikke vetlaag en daarop een warme
waterafstotende dubbele pels over het hele lichaam, behalve op de neus en
voetzoelen. De haren van de ijsbeer zijn ongeveer 15 cm lang. Dit zal de koude
wel tegenhouden. Als de ijsbeer zwemt worden enkel de lange haren nat. De
onderliggende pels is waterafstotend. Wie ooit al eens gaan skiën is, weet
dat je een zonnebril moet dragen tegen sneeuwblindheid (felle weerkaatsing zon
op wit sneeuwoppervlak). De ijsbeer heeft hier geen last van. Over zijn ogen zit
een soort beschermend vlies.
Voortplanting: De ijsberen paren in de lente, vooral in
de maand april. De vrouwtjes krijgen om de drie jaar jongen. Ze zijn ongeveer 8
maanden zwanger voor ze bevallen. Na het paarseizoen gaan de ouders uit elkaar.
De berin leeft de hele zomer op het pakijs en trekt zich tijdens de winter terug
in een sneeuwhol. Daar worden de kleintjes naakt geboren en verzorgd. Na enkele
dagen hebben ze al een 8 cm lange pels. De moeder voedt de kleintjes alleen
op, en moet ze geregeld beschermen tegen agressieve mannetjes. Soms valt een
ijsberenjong ten prooi aan een ijsbeermannetje. Niet fraai.
De
jongen: De kleintjes van de ijsbeer
worden welpen genoemd. Ze worden naakt, blind en doof geboren. Meestal worden ze
als tweeling geboren. Bij de geboorte zijn ze ongeveer zo groot als een rat en
wegen slechts 450 tot 900 gram. De eerste levensdagen blijven ze in het
sneeuwhol dicht bij de moeder. Ze hechten zich meesteal vast onder de voorpoten
op okselhoogte. Daar is de meeste warmte te vinden. Ze hebben al snel een
volgroeide vacht. Snel zullen ze mee op voedseljacht
trekken.
Leven: De meeste ijsberen vind je aan de noordpool. Je vindt ze
vooral aan het pakijs en open wateren. Ijsberen kunnen heel goed zwemmen. Ze
kunnen onderduiken en 2 minuten onder water blijven. Ze zijn alle dagen actief
en zoeken dan naar voedsel. Zoals reeds eerder gezegd leven de mannetjes alleen.
De vrouwtjes met hun welpen leven dicht in de buurt bij zeehonden, voor het
voedsel. Daardoor worden vele gevechten gehouden.
Eten: Ijsberen gaan op jacht en met een
klap van hun klauwen doden ze hun prooi. Ijsberen hebben krachtige voorpoten. De
klauwen steken ongeveer 5 cm uit. Dit is handig om prooien te vangen, maar ook
handig om zich goed vast te hechten op gladde ondergronden. In de zomer eten ze
soms planten (ijsberen die in canada leven). Het hoofdvoedsel bestaat uit
zeehonden. Daarnaast eten ze ook nog vis, zeevogels en soms ook de eieren van
deze zeevogels. Ook walrussen vinden ze soms lekker. Maar bij een gevecht met
een volwassen walrus moeten ze zich dikwijls terugtrekken. Omdat ze niet weten
wanneer ze voedsel hebben, eet hij alles, zelfs ook
ijsberen.
Vijand: De mens is de enige vijand van de ijsbeer. De eskimo's
jagen op ijsberen voor hun vlees en hun pels. De lange hoektanden worden
gebruikt als versiering. Van de vacht maakt men dekens, jassen en broeken. Al
het vlees wordt opgegeten, behalve de lever, die bevat giftige eigenschappen.
Eskimo's jagen niet voor hun plezier maar wel om te kunnen
overleven.
De koraaleilanden van de Malediven staan synoniem voor luxueuze strandvakanties. Vanaf de sfeervolle aankomsthal van de luchthaven loop je zo naar de aanlegsteiger waar boten je naar je eiland brengen.
Hier hoef je niets. Alleen relaxen en genieten. Een korte wandeling maken kan nog net. Soms ben je in een kwartier het eilandje al rond. Of werk verschillende eilandjes af in een dagje.
De Malediven zijn één van de meest romantische bestemmingen. Veel koppeltjes komen hier op huwelijksreis. Tom Cruise en Katie Holmes bijvoorbeeld.
Wat dacht je van een gezellige party met heerlijk eten, toffe muziek, ontspannen sfeer en op de achtergrond alleen de ruisende zee? In de Malediven is dit geen droom!
Schandalige luxe. Dat krijg je wanneer je kiest voor een verblijf in één van de fantastische vijfsterrenresorts op de tropische Malediven. Wat is er mis met je eens goed te laten verwennen?
Een avontuurlijke duiksafari met manta's en walvishaaien? In de Malediven kan het! Of ga voor een topklasse liveaboard. De azuurblauwe oceaan en de lagunes nodigen zeker uit voor zon luxe-ervaring. Ook nachtelijk snorkelen is mogelijk.
Werken aan jezelf gaat zoveel beter in een mooie omgeving. De Malediven zijn het ideaal decor voor een Ayurvedische afslankkuur. Sommige eilanden, zoals het Meedhupparu Island, zijn er speciaal voor ingericht.
Laat je bedienen door een persoonlijke Thakuru (butler) die je welkom heet aan boord van je eigen dhoni, het traditionele vaartuig van de Malediven. Of kies je voor een picknick op een onbewoond eiland of een zandbank? Dat kan eveneens.
Met een gemiddelde dagtemperatuur het hele jaar door van ongeveer 28 graden is het op de Malediven altijd warm. En bijna iedere dag waait er een verkoelende zeewind. Zalig!
De grootste vissen schijnen het meest te bijten tijdens zonsondergang. Benieuwd of het waar is? Ondervind het zelf en doe aan sunset fishing. En de zelfgevangen vis? Die krijg je nadien smakelijk op je bord geserveerd!
ik ben er gemaakt mijn ouders hebben toen schelpen vandaar meegebracht en ik moet zeggen dat de schelpen daar topklasse zijn en ook al was ik toen nog heel klein een eilandkindje zal ik altijd zijn.
Dolfijnen behoren tot de walvisachtigen en tot de
zoogdieren. De mens is ook een zoogdier.
Een zoogdier is een dier dat:
levende jongen ter wereld brengt
de jongen zoogt
adem haalt met de longen
warmbloedig is: een constante lichaamstemperatuur van ongeveer
37 graden heeft
behaard is
Uiterlijk
Tuimelaar dolfijnen wegen 250 tot 300 kilo. Zij zijn 2 tot 3
meter lang!
Soorten vinnen:
* Borstvinnen: om te sturen
* Rugvin: om stabiliteit in het water te hebben
* Sterke staart: om zich voort te bewegen en voor de
sprongen.
Neus:
De dolfijn heeft geen neus zoals de mens. Maar zijn neus ligt
aan de bovenkant van het hoofd en wordt blaasgat genoemd.
Oren:
De oren zijn de zeer kleine gaatjes aan de zijkant van hun
hoofd. Ze kunnen heel goed horen, zelfs geluiden die wij niet kunnen horen omdat
ze te hoog zijn!
Huid
De huid van de tuimelaar dolfijn is aan de bovenkant grijs en
aan de onderkant wit. Op de huid van een dolfijn zie je soms krassen. Deze
krassen krijgen de dieren tijdens het stoeien en spelen.
Op het moment dat dolfijnen echt vechten gebruiken ze hun sterke
harde neus.
Ogen
Dolfijnen kunnen heel goed zien. Dolfijnen kunnen groen en blauw
goed zien, maar rood en oranje minder goed.
Ruiken/proeven
Ruiken kan een dolfijn vrijwel niet wan thij heeft het ook niet
echt nodig onder water.
Proeven kan een dolfijn wel. Dit is onder andere te zien tijdens
het voeren, waarbij de dolfijnen laat zien dat hij de ene vis liever eet dan de
andere.
Ademhaling
De dolfijn ademt door het blaasgat boven op het hoofd van de
dolfijn. Dolfijnen hebben een longademhaling. Onder water wordt het blaasgat
afgesloten met een soort klepje. Tuimelaar dolfijnen kunnen zo'n 15 minuten
onder water blijven en er zijn zelfs soorten die dit een uur
volhouden.
Geluiden
De geluiden die dolfijnen maken, worden door het beweeglijke
blaasgat gemaakt. Door het gedeeltelijk af te sluiten en de lucht naar buiten te
persen kunnen de meest vreemde geluiden ontstaan.
Sonar
Dolfijnen beschikken over een sonar waardoor ze 'klikken'
uitzenden. Als deze ergens tegen kaatsen, dan komt dat geluid terug. Zo weet de
dolfijn dat daar dingen zijn, en zo zwemt hij er niet tegen.
Voedsel
Ze eten verschillende soorten vis: haring, makreel, sprot,
wijting en inktvis. De dolfijnen eten gemiddeld 8 kilo vis per
dag.
Dolfijnen hebben 4 magen: Een kropmaag voor het opslaan van voedsel
(mocht er ineens een school vissen langskomen),een echte maag en nog 2 kleinere
magen.
Voortplanting
Als de Tuimelaar 6 tot 10 jaar is, dan is hij klaar om te paren.
Op deze leeftijd krijgen de mannetjes en vrouwtjes belangstelling voor elkaar.
Dit kan gepaard gaan met enorme stoei- en knuffelpartijen. De paring kan het
hele jaar door plaatsvinden. Een mannetje kan aan het water proeven of er een
bronstig vrouwtje in de buurt is. De paring vindt onderwater plaats, buik tegen
buik.
Geboorte
Na 12 maanden wordt het kleintje geboren onder water. De
geboorte bij dolfijnen vindt in een andere volgorde plaats dan bij andere
zoogdieren het geval is. Eerst komt de staart en als laatste het
hoofd
Tijdens het zogen legt het jong zijn tong om de tepel van de
moeder. Het jong heeft geen zuigreflex, de moeder spuit de melk in de bek van
het jong. Na ongeveer 3 maanden begint het jong met vis te spelen en
langzamerhand ook te eten.
Dolfijnen. Iedereen
kent natuurlijk deze vrolijke dieren. Ze kunnen allerlei kunstjes. Het is
geen vis, maar een zoogdier. Ze leven in grote groepen en het is alsof
ze hun eigen taal spreken. Ze leren makkelijk fluiten, zingen en zelfs een
paar woorden nabootsen. Vooral de spitsdolfijn. Het is voor de mens
niet moeilijk goede maatjes met hen te worden. Dolfijnen hebben de
legendarische naam schipbreukelingen te redden. Het is ook bekend dat ze
gewonde soortgenoten steunen of tussen hen in meenemen.
Hoe zwemt een dolfijn? tuimelaar
Zij
zwemmen moeiteloos onder water. Hun lichamen zijn prachtig
gestroomlijnd. Dit wil zeggen dat ze zodanig gevormd zijn dat ze gemakkelijk
door het water glijden. Het lichaam is lang en afgerond, het is breed van
voren en wordt smaller naar de staart toe. Behalve de rugvin en de borstvin
steekt er niets uit. Dolfijnen hebben geen oorschelpen en hun huid is heel
glad. Net als andere walvisachtigen gebruiken dolfijnen hun staart om
zichzelf door het water voort te stuwen. Ze slaan hun staartvin op en neer
met de krachtige spieren in de buurt van hun staart. Hierdoor kunnen ze ook
met hun staart op het water lopen. De staartvin duwt het water bij elke klap
naar achteren en het lichaam van de dolfijn wordt daardoor naar voor
deduwd. De andere vinnen sturen de dolfijn door het water. Ook kunnen de
dolfijnen enorme sprongen maken boven het water.
Op jacht.
Dolfijnen hebben een gevoelig gehoor, waarmee ze
prooidieren kunnen opsporen. Buiten het water kunnen dolfijnen ook zeer goed
zien. Dolfijnen zijn niet aan een plaats gebonden, maar ze houden zich op
waar genoeg prooien te vinden zijn, zoals allerlei vissen en soms
inktvis
ps : dolfijnen zijn mijn lievelingsdieren ik vind ze gewoon dol fijn (snap je hem)
nieuw zeehondenverblijf in zoo antwerpen. Zeehonden Herbie, Queenie, Mamy, Nath en Eufrazie genieten van hun in volle glorie herstelde verblijf. De restauratie gebeurde volgens de plannen van 1908. Het gaat om een geklasseerd stukje van de Antwerpse Zoo.
De bergrivier stroomt weer, de 6 meter brede waterval spettert van de rotsen, de romantische bruggetjes voeren bezoekers voorbij de grappige zeezoogdieren en de zeehonden zelf zonnen op het strand van hun vernieuwde zwembad.
Een groot deel van de restauratie behelsde de reconstructie van de monumentale gesculpteerde rotsen en de waterval, lang afgesloten om veiligheidsredenen. De overhangende waterpartij en de bergrivier werden terug in ere hersteld.
Het zeehondenverblijf is een groot heuvelachtig terrein van 1.300 m2 grenzend aan de nieuwe leeuwencanyon. Het zeehondenbassin met omliggend strand bevat nu zout in plaats van zoet water om het dierenwelzijn te bevorderen. Het zoute water verhindert namelijk oogproblemen.
Onder massale belangstelling zijn 15 olifantenweesjes gedoopt op Sri Lanka. Het is de eerste maal dat zoveel dieren tegelijk tijdens een ceremonie een naam toegewezen gekregen hebben. Bezoekers van het weeshuis konden de afgelop
In de dierentuin van het Israëlische Ramat Gan is een witte neushoorn geboren. Het is heel zeldzaam dat dierentuinen erin slagen met deze soort te kweken. "Het is ontroerend. Meteen na de bevalling heeft de moeder het kalf teder afgelikt en begon ze met borstvoeding", aldus een woordvoerster. Witte neushoorns zijn ernstig bedreigd. Er blijven nog maar 10.000 exemplaren over, omdat hun hoorns in Azië ten onrechte geneeskrachtige effecten worden toegeschreven.
Ieder jaar verandert Bass Rock in het Schotse Dunbar in een groot vogelnest. De Jan-van-gent gebruikt de rots om er te kweken. Vanaf januari komen de vogels aan en eind oktober vertrekken de laatste kuikens richting Zuid-Afrika. Het zijn prachtige beelden van een plekje waar de natuur nog koning is.
verhuis van de olifanten van zooantwerpen naar planckendael.
de olifanten verhuizen van de zoo naar planckendael hier lees je een artikel van de krant : Olifantje Kai-Mook, haar oudere zus May Tagu en moeder Phyo Phyo zijn veilig aangekomen in hun nieuwe thuis Planckendael. Deze namiddag volgden ook nog olifanten Dumbo en Yu Yu Yin. Al een jaar waren de verzorgers van de Zoo in Antwerpen met de dieren aan het oefenen om in de container te stappen, dus alles liep vandaag dan ook gesmeerd.
Om iets over één zette Phyo Phyo als eerste voet aan grond in Planckendael. Ze stapte de container uit en ging meteen op verkenning. Daarna volgden ook Kai-Mook en May Tagu. "Kai-Mook is haast onmiddellijk in de container gekropen", vertelt Ilse Segers, woordvoerster van de Zoo en Planckendael. "De dieren hebben hun dagelijkse routine gewoon gehad en ik denk niet dat ze echt nerveus zijn. Ik vergelijk het graag met mensen die een vliegreis gaan maken: er is wat spanning maar echt bang zijn ze niet."
In de vroege vooravond werden stamoudste Dumbo en Yu Yu Yin ook in Planckendael van de vrachtwagen gehaald. De olifanten zullen er een nieuw leven starten in een speciaal voor hen gebouwd verblijf. Het is veel groter en luxueuzer dan hun stekje in de Zoo.
Cruciaal Hoewel het transport zonder problemen is verlopen, blijven de eerste 48 uur nog cruciaal. De dieren moeten nu wennen aan hun nieuwe thuis en dit kan stress met zich meebrengen. De verzorgers van de Zoo die de dieren al een jaar hebben voorbereid op de grote verhuis, zullen de komende tien dagen dag en nacht in de buurt blijven om mogelijke problemen vast te stellen en erop te anticiperen.
Op 28 juni worden de olifanten voor het eerst weer geconfronteerd met het publiek tijdens de officiële opening van het nieuwe olifantenverblijf.
Hussein, de kweekstier die normaal gezien vandaag zou aankomen in Planckendael vanuit Tierpark Hagenbeck in Hamburg, overleed bij het inladen net voor hij op transport vertrok. Tijdens het laden, kreeg de stier plots ademnood en viel neer. Ondanks intensieve diergeneeskundige zorgen, stierf de bull binnen enkele minuten. Hussein was 40 jaar oud en bracht 14 jongen voort.
Hussein zou zich in Planckendael in de nieuwe olifantentempel in de ganse kudde mengen om alle vruchtbare vrouwen te bevruchten. Dit is een zware tegenslag voor het kweekprogramma en we leven mee met onze collega's van Hamburg, meldt de Antwerpse ZOO in een persbericht.
Verhuizing "Het transport van olifanten is altijd een heel delicaat gebeuren. Er kan altijd iets mislopen. Elk dier heeft een eigen karakter en kan verschillend reageren. Wij focussen nu op de verhuizing van onze dames. Maandag 18 juni verhuizen alle vijf de vrouwtjesolifanten van de ZOO naar Planckendael. Al meer dan een jaar wordt dit transport minutieus voorbereid. Alle dieren werden in het verleden al eerder vervoerd. Alleen voor Kai-Mook is het de eerste keer. Zij wende aan de container en oefende het in en uit stappen, met snoepjes als beloning."
Na het instappen worden de containers met een kraan op een vrachtwagen gehesen. De olifanten worden begeleid door hun vertrouwde verzorgers die de dieren voortdurend in de gaten houden via camera's. Eerst vertrekken Kai-Mook, May Tagu en Phyo Phyo en in een tweede ronde verlaten Dumbo en Yu Yu Yin de ZOO. In Planckendael krijgen de dieren meteen eten en drinken en vooral veel rust.
Inbrekers hebben in de nacht van woensdag op donderdag zeshonderd kilo brons gestolen uit een kunstatelier in Aalter. Het brons was bedoeld om in de Zoo van Antwerpen een standbeeld van het olifantje Kai-Mook te gieten en was zo'n 4.800 euro waard. Dat schrijft Het Laatste Nieuws.
Het was niet de eerste keer dat kunstenaar Bart Dujardin bronsdieven over de vloer kreeg. Twee weken geleden nog gingen dieven er al met 150 kilo vandoor
Meer dan miljoen bezoekers voor Antwerpse Zoo in 2011
Ondanks het grillige zomerweer brachten vorig jaar 1.020.000 mensen een bezoek aan de Zoo van Antwerpen. Dat is een stijging met 3,2 procent. Het aantal abonnementen, die ook geldig zijn in dierenpark Planckendael in Muizen (bij Mechelen), steeg met 0,6 procent tot 53.671.
Aangezien een abonnement voor een heel gezin kan gelden, schat de Zoo het aantal effectieve abonnees op ruim 200.000. In Planckendael zelf zakte het aantal bezoekers lichtjes (-1,3 procent) naar 750.000.
Geboortes Volgens de Koninklijke Maatschappij voor Dierkunde Antwerpen (KMDA) speelden vooral enkele opmerkelijke geboortes - onder meer een okapi in de Zoo en twee giraffen in Planckendael - en de opening van het nieuwe leeuwenverblijf in de Zoo een rol in de gunstige cijfers. Ook de zachte lente én nazomer hielpen de veeleer wisselvallige zomer te vergeten. Online worden de Zoo en Planckendael naar eigen zeggen eveneens steeds populairder. Daar werden het afgelopen jaar voornamelijk met de promotie rond 'Wie wordt de slimste aap ter wereld?' dan ook grote inspanningen geleverd. Meer dan 15.000 personen volgen intussen de Facebookpagina van de twee dierentuinen.
Het heelal is enorm groot. Het omvat alles: de aarde, de
zon, de maan, de planeten, de sterren, alle andere hemellichamen en de ruimtes
daartussen. De mensen die het heelal bestuderen noemt men astronomen. Astronomie betekent Sterrenkunde.
De
oerknal
Niemand weet
precies hoe het heelal is ontstaan. Er zijn wel allerlei ideeën
over.* Als zo'n
idee wat beter is uitgewerkt, noemen we het een theorie. De
bekendste theorie over het ontstaan van het heelal is die van de big bang. Een
andere naam hiervoor is 'oerknal'. Volgens
deze theorie zat lang geleden het hele heelal dicht opeen gepakt. Er was één
zeer kleine, vreselijk hete bol van materie. De dichtheid moet ontzettend groot
zijn geweest. Ongeveer 18 miljard jaar geleden ontplofte deze bol met een
enorme klap. Waar die explosie door kwam, zullen we wel nooit te weten komen.
Met een enorme snelheid werd de materie in alle richtingen weggeslingerd.
In enkele minuten tijd
ontstonden de bouwstenen van het heelal, zoals waterstof en
helium. Pas veel later ontstonden hieruit
sterrenstelsels (ook wel 'melkwegstelsels' genoemd) en afzonderlijke
sterren.
De oerknal en de uitdijing in beeld
gebracht.
Na de oerknal is het heelal steeds verder gaan
uitdijen. Nu nog steeds. Door dat voortdurend uitzetten is de ruimte nu
grotendeels leeg, alleen hier en daar zijn dichtere delen te vinden (planeten,
sterren, sterrenstelsels).
Hoe is men nu op
deze theorie gekomen? Het was bekend, dat alle sterrenstelsels in het
heelal zich van elkaar af bewegen. Het heelal wordt steeds groter. Dat noemen we
de uitdijing van het heelal. Hierdoor kwamen sommige sterrenkundigen op
het idee, dat alle sterrenstelsels uit dezelfde plaats afkomstig
zijn. Heel snel na de oerknal, waardoor het heelal
ontstond, werd waterstof gevormd, en kort daarna ontstonden de sterrenstelsels.
Toen de sterren in deze sterrenstelsels uit elkaar spatten, ontstonden de
zwaardere elementen, zoals koolstof (de bouwstenen van het leven).
hallo, in het school doen we verkiezingen voor de beste groep het gaat volgt: vanaf het vierde leerjaar mag je meedoen je maakt eerst een teamen met je team maak je dus tien punten voor onze school te verbeteren ook al zijn we al de beste school want ik zit in de klim op !!! je maakt dus tien punten voor een betere school vervolgens moet je spanborden en zo maken in het school voor reclame te maken. dan moet iedereen stemmen voor de groep die zij het beste vinden. ps: zit je in de klim op stem dan op s.v.o (stem voor ons).
Het broeikaseffect is het opsluiten van hitte in de atmosfeer. De hitte wordt
opgesloten door broeikasgassen; met name koolstofdioxide (C02) en de damp van
water (H2O). Deze gassen vormen rondom onze planeet een soort "deken". Zonder
deze deken zou er geen leven op aarde mogelijk zijn. Het beschermt ons onder
andere tegen de kou van het heelal. Zonder de broeikasgassen zou het ongeveer
-18°C zijn, nu is het gemiddeld 15 graden op aarde. Op Venus zijn er te veel
broeikasgassen, daardoor is er ook geen leven mogelijk.
Hoe werkt de broeikasdeken? De stralen van de zon
gaan door verschillende atmosfeerlagen om uiteindelijk het aardoppervlak te
bereiken. Een deel van die zonnestraling wordt weerkaatst, een ander deel wordt
geabsorbeerd waardoor de aarde opwarmt. Een deel van die geabsorbeerde warmte
wordt later terug afgestaan aan de atmosfeer als infraroodstraling. Dit gebeurd
met name 's nachts.
Normaal gesproken is er evenwicht in de hitte die
overdag door de zon naar de aarde wordt gebracht en de hitte die 's nachts terug
de ruimte in wordt gestraald. Maar bij het terug stralen van de hitte wordt een
gedeelte tegengehouden door de broeikasgassen. Hoe dikker de deken van
broeikasgassen, hoe minder infrarood-straling uit de laagste atmosfeerlaag (de
troposfeer) kan verdwijnen. De hitte zit dus opgesloten. Het plaatje hieronder
illustreert dit.
Toename broeikasgassen De mensen voegen
kooldioxide aan de atmosfeer toe wanneer zij iets verbranden waar koolstof in
zit. En dat zit bijna overal in. Het verbrandingsproces voegt niet alleen Co2
toe aan de atmosfeer, maar produceert ook hitte, die voor een gedeelte niet uit
de atmosfeer kan, omdat het wordt tegengehouden door de deken van broeikas
gassen.
Precies het omgekeerde van het proces van verbranding is
fotosynthese (foto = licht; synthese = aanmaak). Dit betekent dat planten en
algen zonlicht gebruiken als energiebron om water en koolstofdioxide om te
zetten in koolhydraten en zuurstof. Het water nemen planten op uit de bodem met
hun wortels. De koolstofdioxide en zuurstof worden via huidmondjes in het blad
met de lucht uitgewisseld. En de koolhydraten worden als bouwstenen voor de
plant gebruikt. Wordt de plant vervolgens gegeten door mensen of dieren, dan
komt bij de verbranding met zuurstof van de plantendelen de opgeslagen energie
weer vrij, wordt de kooldioxide weer uitgeademd en is de kringloop rond.
Hoe meer planten en bomen er zijn, hoe meer koolstofdioxide in de natuur
zit opgesloten en hoe minder er in de atmosfeer zit. Door de verwarming van je
huis, de produktie van electriciteit en het rijden met auto's wordt de deken van
broeikasgassen steeds dikker. Hierdoor kan er minder warmte het heelal in
ontsnappen en neemt de opwarming van de aarde dus toe.
Natuurlijk en versterkt broeikaseffect Er wordt
onderscheid gemaakt tussen het natuurlijk broeikaseffect en het versterkt
broeikaseffect. Zoals hierboven beschreven zijn er gassen in de atmosfeer die er
voor zorgen dat warmte op aarde vastgehouden wordt. Dit effect, het natuurlijk
broeikaseffect, is vernoemd naar de kassen die tuinders gebruiken voor het
verbouwen van groente, bloemen en planten. De gassen in de atmosfeer hebben
dezelfde werking als de glazen of plastic overkapping op broeikassen; namelijk
de warmte tegenhouden en zo de zo de temperatuur in de broeikas op laten lopen.
Het versterkte broeikaseffect wordt in tegenstelling tot het natuurlijk
broeikaseffect door de mens veroorzaakt. Dit doet de mens door verschillende
gassen uit te stoten, die meer warmte op de aarde vasthouden. De grootste
oorzaak daarvan is de industriële revolutie. Door het gebruik van fossiele
brandstoffen is de hoeveelheid kooldioxide in de atmosfeer sterk toegenomen.
Daarnaast vermindert de mens de natuurlijke mogelijkheden om kooldioxide op te
sluiten in de natuur; door het kappen van bossen komt de co2 vrij die door de
natuur was opgeslagen.
De afgelopen 100 jaar is het klimaat op aarde 0,6
graad Celsius warmer geworden. Dat lijkt weinig maar zelfs een kleine stijging
van de gemiddelde temperatuur wereldwijd kan al problemen geven voor mensen,
dieren en planten. Bovendien is een veel grotere toename in temperatuur
voorspeld voor deze eeuw.
Witte haai: Ze
noemen de witte haai ook wel eens de mensenhaai!
De witte haai is de haai met de slechtste reputatie wat
betreft wreedheid. De enorme roofhaai heeft schijnbaar zonder enige aanleiding
mensen aangevallen en gedood. Het is een reusachtige beest, dat gek op bloed is.
Het heeft enorme kaken en angstaanjagende tanden die lang en scherp zijn. Het
lijken net gekartelde dolken die echt geschikt zijn voor het afscheuren van
grote lappen vlees.
De verhalen over
zijn vraatzucht zijn niet overdreven: men heeft witte haaien gevangen die niet
groter waren dan 1 meter lang. Toen ze werden opgesneden, bleek er een hele
zeeleeuw in te zitten. Een andere, niet zo grote witte haai bevatte een man die
langer was dan 1,80m. Stel je eens voor wat een witte haai van 6m kan
inslikken.........
Ondanks alle aandacht en alle
legenden die de witte haai omgeven als menseneter, zijn er maar betrekkelijk
weinig mensen aanvallen waarvan bewezen is dat ze het werk van de witte haai
zijn. Van de aanvallen die echt van de witte haai zijn , hebben de meeste geen
dodelijke afloop gehad. Voor de kust van Californië ( west Amerika ), waar deze
haaien veel voorkomen, zijn er in de laatste dertig jaar maar vier gevallen met
dodelijke afloop geweest. Veel mensen die werden aangevallen, werden slechts één
keer gebeten, waarna de haai zich van hen afkeerde. Misschien verdedigt de haai
zichzelf alleen maar, want er is geen twijfel dat de machtige kaken van de witte
haai zowat alles zou kunnen doden wat het beest als prooi zou uitkiezen. Vaak
worden aanvallen op mensen uit pure onwetendheid toegeschreven aan de witte
haai. Deze eer- of eigenlijk schande- verdient het beest niet, aangezien veel
aanvallen plaatsvinden in het warme water van de tropen, waar de witte haai
zelden voorkomt. Maar aangezien hij het bekendste zeeroofdier is, krijgt hij de
schuld. De aanvallen worden waarschijnlijk uitgevoerd door een van de agressieve
haaien die in de tropen veel voorkomen, zoals de grondhaai.
Hoe groot
worden witte haaien?
Er zijn veel
witte haaien gevangen die ongeveer 5,5m lang waren en het is waarschijnlijk dat
ze meer dan 6m lang kunnen worden. Maar berichten dat men witte haaien gezien
heeft die 12m of langer waren, is waarschijnlijk pure fantasie. Net zoals de
meeste andere roofdieren van de open oceaan, is de witte haai geen kieskeurige
eter. Midden in de oceaan is er nooit erg veel voedsel en de witte haai moet dan
ook eten wanneer het kan. Hij laat zich niet bang maken door dieren die dezelfde
grootte hebben als hijzelf, en hij verslindt graag grote zoogdieren zoals
zeehonden, zeeleeuwen, schildpadden en andere haaien. Ondanks zijn reputatie
gaat de witte haai soms liever een straatje om om een ontmoeting met de mens uit
de weg te gaan. Men denkt dat veel aanvallen op mensen plaatsvinden, omdat de
haai mensen voor zijn favoriete voedsel, zeeleeuwen, aanziet.
Bijna alle
haaien hebben een gestroomlijnd lichaam. Daardoor kunnen zij zich snel en
gemakkelijk door het water voortbewegen. Hun borstvinnen zijn vrij groot en
dienen voor het evenwicht. De staartvin van de haai is niet symmetrisch, dus
niet aan beide kanten gelijk. De bovenkant van de vin is een stuk langer dan de
onderkant. Sommige snelle haaien, zoals de Witte haai, kunnen een snelheid
bereiken van wel 40 kilometer per uur. Als haaien rustig zwemmen, doen ze dit
met een snelheid van 1 tot 3 kilometer per uur.
Mieren zijn
insecten en behoren tot de vliesvleugeligen. De kleine beestjes hebben een grote
kop met daarop een paar ogen, deze zijn samengesteld. In de antennen heeft de
mier haar reukzin en de tastzin, die beide erg goed ontwikkeld zijn. De
bovenkaken van de mier zijn uiterst sterk, terwijl de onderkaak eerder zwak is.
Het vloeibare voedsel likt ze met de onderlip op. De mier spuit mierenzuur met
het achterlijf. Dit is goed merkbaar: wanneer je een mierenkolonie verstoort,
zullen de mieren massaal hun mierenzuur omhoog spuiten. Tot 50 cm hoogte, hou je
hand eens boven een verstoorde mierenhoop en ruik nadien maar. De mieren leven
van andere insecten, van nectar uit bloemen en ook van honingdauw. Dit is een
afscheiding van de bladluis. De mierenkolonie houdt er bladluizen op na om ze te
melken. Daartoe wordt op het achterstuk van de bladluis geduwd. Je zou de
bladluis de melkkoe van de mier kunnen noemen. 
De geboorte van okapi Mchawi lokte extra bezoekers naar Antwerpen.© belga.
De 'Antwerpse' leeuwen zijn vanaf dit jaar te bewonderen in een nieuw verblijf.© photo news.
Deze olifantenkudde verhuist binnenkort naar Planckendael.© photo news.
