Eenmaal één week onderweg in het nieuwe accademiejaar, dacht ik met vrij grote zekerheid te weten dat het dit keer anders was.  Dit keer zou ik het wel volhouden want de redenen voor mislukking van mijn jaren psychologie lagen gelukkig ver achter me.  Nu, ver is een groot woord...  Ze zijn in ieder geval (en gelukkig) vervaagd en stonden mijn accademische carrière voorlopig enkel in de weg in de vorm van onduidelijke, sporadisch opduikende schimmen uit een schijnbaar ver verleden.  Het wás ook anders.  Ik vond eindelijk de moed om consequent aanwezig te zijn bij colleges en ook mijn boeken bleven niet ongeopend.  Zo'n twee à drie weken lang straalde ik in het licht van mijn moeizaam verworven zelfdiscipline, tot mijn chaotisch denken, die ik met enige opluchting al tot oude bekenden rekende, weer de overhand kreeg.  Chaos is mijn eeuwige hel, onsamenhangend denken en voelen is het meest frustrerende in mijn bestaan.  Het vraagt om ontsnapping en studeren blijkt in dit geval niet als afleiding te voldoen.  Ik vul mijn tijd met nutteloze, triviale bezigheden die, saai en eentonig als ze zijn, de makkelijkste uitweg bieden.

Colleges acht ik niet meer waardig, boeken lijken al vermoeiend wanneer ik naar ze kijk. Kennis draagt bij tot chaos en benadrukt mijn onkunde mijn leven en denken te integreren tot een afdoende kloppend geheel.  De enige eenduidige emotie die soms opduikt is het gevoel van "ik weet het niet".  Niet weten hoe, niet weten waarom, het ene gevoel niet van het andere kunnen onderscheiden en het ene idee niet verzoenbaar met het volgende.  Mijn intrapersoonlijk slagveld waar ik tegen ik steeds verliest met onduidelijke gevolgen vandien.

27-10-2008 om 19:40 geschreven door Llorar