Ik heb hierboven eigenlijk al wel een vaag antwoord gegeven op de vraag waarom ik dit blog ben begonnen, maar ik wou dit toch nog even toelichten. Mijn persoonlijke situatie is sinds kort nogal door elkaar geschut en aangezien ik niet meteen de meest open persoon ben die tegen iedereen mijn levensverhaal ga vertellen, probeer ik het maar via deze weg.
Sinds vrijdag 10 oktober 2008 ben ik terug vrijgezel!! Da klinkt waarschijnlijk heel stoem da kik het daar moeilijk mee heb, mja ik heb dan ook wel voor bijna 5 jaar een relatie gehad en geloof mij, dan is da een hele aanpassing. Structureel zoude kunnen zeggen maket ni veel verschil he, want ge staat nog altij gewoon op en ge doorloopt uwen dag om derna terug in u bed te kruipen mja ne mens is nu eenmaal een emotioneel wezen en emotioneel is da wel een groot verschil, want mijn vriendin betekende heel veel voor mij, om niet te zeggen alles. Dan zallet wss heel raar klinken da we uiteen zijn als ze dan toch zo belangrijk was vor mij en tis ni da zij mij eenzijdig heeft gedumpt mar we hebben samen besloten om ermee te stoppen omda we gewoon ni me elkaar kunnen samenleven want we maken teveel ruzie. Ik vind het zelf dan eigenlijk ook raar dak het er zo moeilijk mee heb want ge zou denken da het zo dan toch veel beter is omda we toch altij mar ruzie hadden, ma da is dus ni want ik zie haar nog altij supergraag en khem ni het gevoel da ta vlug gaat veranderen. Het liefst van al zou ik gewoon willen dat ik zoals bepaalde vrienden van mij gewoon ne knop zou kunnen omdraaien en verder zou kunnen gaan met mijn leven, maar zo gaat da nu eenmaal ni bij mij.. Ik leef nu eenmaal in het verleden en te weinig naar de toekomst toe..
Als ik terugblik op mijn relatie zal een buitenstaander die mijn relatie kent wss denken dat ik er negatief over zou zijn omdat het vrij vaak aan en uit is geweest, mar dat is echt ni het geval. Het was het beste wat ik ooit heb meegemaakt en ik heb soms zelfs mijn twijfels of ik ooit nog zoveel om iemand ga kunnen geven aangezien ik altijd met haar in men achterhoofd ga blijven zitten.. Ze was men eerste grote liefde en samen hebben we veel hoogtes en laagtes gekend, en zij heeft er mee voor gezorgd dat ik nu ben wie ik ben. Dus bij deze zou ik haar willen bedanken voor alles en ook al is het met een wrange nasmaak aangezien het gedaan is tussen ons mar het was de schoonsten tijd van men leven. Zij heeft me volwassen gemaakt...
Nu weet iedereen ineens de echte reden van de start van dezen blog. Ik hoop na dit alles gezegd te hebben (ook al is het vrij kort) terug van nul te kunnen beginnen. Ik ga men leven proberen om te gooien en te kijken waar ik echt thuishoor. Ik ben alvast terug begonnen met voetballen omdat ik hier vroeger altijd mijn energie in kwijt kon en omda ta mij ook de nodige adrenaline kan bezorgen. Ik wil terug kunnen afzien om bepaalde doelen te bereiken en ik probeer dit maar op sportgebied te doen omdat mijn opleiding me niet echt die uitdaging bied. Mijn studies lijken mij eerder een bezigheidstherapie, en ik bedoel hier niet mee dat het makkelijk gaat op school, helemaal niet zelfs, maar ik ben gewoon geen student die het typische studentenleven volgt van studentenclubs en al dien zever. Mja we moeten erdoor he.. Maar om terug te komen op dien voetbal, ik zou graag dit jaar als voorbereidingsjaar nemen (na 2 jaar non-activiteit) om volgend jaar terug te kunnen voetballen op een degelijk niveau...
Dus met dit gezegd zijnde weet iedereen meteen wa de eerste stap is in mijn nieuw begin he.. Al klopt dit niet helemaal, want normaal kunde pas iets nieuw beginnen wanneer je het vorige hebt afgesloten (en da is nog ni echt het geval want ik denk nog constant aan mijn ex) mja ge moet me iets beginnen he...
Vandaag, 14 oktober 2008, ben ik met deze blog begonnen. De meest voorkomende vraag hierbij is waarschijnlijk: "Waarom begin je met zoiets?" Een echt concreet antwoord kan ik daar niet op geven, maar ik hoop via deze weg mijn dagdagelijkse bedenkingen en ervaringen kwijt te kunnen. Een nieuwe manier om overzichtelijk informatie die me interesseert te delen met mijn medemens. Het succes van deze blog zal echter niet afhangen van het aantal bezoekers van dit blog, maar eerder van het feit of deze weg me een uitlaatklep biedt voor de dagdagelijkse belevenissen of niet.
Iedereen is altijd welkom en vrij om zijn/haar reactie te posten, zo weet ik meteen wat jullie mening is over bepaalde onderwerpen.
