omdat we met het openbaar vervoer moesten geen strand en palmbomen zoals eerst gepland, deze toeristische stranden zijn bijna enkel met privévervoer te bereiken ... wij moeten het stellen met openbaar vervoer ... iedereen die zich nu een lijnbus voorstelt ... amaai amaai
le transport public en haiti: eerst namen we een tap-tap, een heel mooi versierde haitiaanse taxi ( een pick-up waarvan ze de laadbak verbouwd hebben tot een hokje met een dak en twee bakjes, als belg zou je daar maximum 10 mensen een plaats geven, een haitiaan krijgt er zonder problemen 15 man in, ge zit daar dus ongelooflijk op elkaar gepakt want iedereen heeft massa's zakken bij en dan in deze hitte, zweten geblazen)
na de tap-tap de bus, toen ik instapte zag ik geen plaats vrij meer maar dan begint plots iedereen wat te friemelen en dan is er toch nog een ieniemienie gaatje tussen 2 haitianen waar ge u dan moet tussen wurmen. toen volgde er een rit waar ge in een pretpark voor staat aan te schuiven. man man man ... de wegen zijn hier echt barslecht (en dat is nog een understadement) en dat gammel busje maar heen en weer wiebelen ... terwijl wij zaten te zweten .... tijdens de rit kregen we een soort commercial voorgeschoteld: de man die het geld in ontvangst nam, haalde plots een hele zak van het dak en begon de inhoud te verkopen: het begon met koekjes en kauwgom, van water tot tandpasta over naar een lotion tegen vaginale infecties (!!!???) naar een siroop om te verdikken (!!!???)
en dan eindelijk beach la (het strand): toen we door de poort liepen en ingang betaald hadden: wat een zicht, prachtig prachtig!!! onbeschrijflijk (bij de komende serie foto's zal het jullie wel duidelijk worden!!!)
na een zalige dagje niksen (allez ja, een beetje ronddobberen op het water, boekske lezen, iets drinken, beetje rondwandelen, foto's trekken, ...) terug de zweethut ofte de tap-tap in...
bij de volgende overstap nemen we een discobus, de naam spreekt voor zich. een bus, versierd met felle kleuren en lichtjes waaruit loeiharde muziek klinkt. wat een belevenis, je moet roepen om elkaar te verstaan maar een haitiaan slaagt erin om in zo'n ding te slapen ...
Het verkeer hier in de hoofdstad is simpelweg onbeschrijfelijk. Ik ga toch proberen. Neem in uw hoofd een uit de kluiten gewassen heksenketel, zaai daar eens stevig onrust in en pers het geheel samen op een oppervlakte die de helft te klein is voor het geheel. Vererger wat je nu in je hoofd hebt met factor 3 ofzo en ge hebt een vrij goed beeld van de realiteit hier. Toch zijn er een viertal eenvoudige wetmatigheden van waaruit het verkeer hier is opgebouwd.
Vooreerst de auto's (of zeg ik beter: voertuigen):
Volkomen onbelangrijke onderdelen die best gemist kunnen worden:
Nummerplaten, lampen, pinkers, bumpers, ruiten, dak, vrijwel alle carosserie, remmen (behalve handrem, want de stad ligt tegen een helling), batterij (je kan ook perfect steeds op een helling parkeren en starten door in gang te bollen), versnellingen (met enkel een 2e kom je best ver hoor), alle vier de wielen (3 gaat prima, minder wordt moeilijk),...
Belangrijke en onmisbare onderdelen:
Claxon (zie verder), motor, stuur.
Voorts is een ophanging, koppeling, motor of wat dan ook NIET kapot als hij rammelt, piept, sleept, schuurt of kraakt als een zak chips. Eerste wetmatigheid: ''Het is pas kapot als de auto niet meer rijdt!''
Het verkeersreglement:
Tweede wetmatigheid: ''De zwakke weggebruiker heeft altijd ONgelijk.'' Voetgangers (ook en vooral kinderen en oudere mensen) moeten letterlijk aan de kant springen, spurten,... voor de passerende auto's. Deze zullen echt niet vertragen, laat staan stoppen, in het beste geval claxonneren ter waarschuwing. Dit wordt extra bemoeilijkt door het feit dat de stoep (als die er al is) volkomen ingenomen wordt door geparkeerde auto's, allerhande kraampjes, enz. Daarnaast moet de voetganger ook steeds uitkijken voor aanzienlijke plassen en bergen afval en gapend openliggende riooldeksels.
Derde wetmatigheid: "Voorrang is steeds voor de snelste, duurste en grootste auto" Eigenlijk is dit slechts een toepassing van de tweede wetmatigheid, uitgewerkt voor gebruikers van dezelfde catergorie.
Vierde wetmatigheid: "Voorrang kan eveneens afgedwongen worden door HARD en VEEL te claxonneren. De derde en vierde wetmatigheid lijken, voor ons westerlingen, soms in tegenspraak maar in de Haïtiaanse realiteit wordt er blijkbaar een soort optelsom gemaakt van deze twee factoren om de voorrang te bepalen. Dit werkt in de praktijk verbazend goed.
Verdere voorrangs- en/of algemene verkeersregels zijn volkomen onbestaande. Het gebruik van verkeerslichten, verkeersborden, pinkers, zebrapaden,... is zelden of nooit op te merken. Ook zaken als rijstroken of eenrichtingstraten blijven steeds een vaag concept.
Naast deze regels is er nog één zaak die bijdraagt aan de complexiteit van het verkeer in de stad: de hellingen. Port-au-Prince is voor een groot deel gebouwd tegen enkele steile bergflanken. De wegen die recht omhoog lopen zijn lang niet voor alle voertuigen haalbaar. Vooral openbare bussen, plaatselijke tap-taps en andere oudere wagens moeten soms aanzienlijk omrijden om langs minder steile wegen hun bestemming te bereiken. Het huis 'Mon Reve' ligt bijvoorbeeld op het einde van zo'n steile straat en is bijgevolg enkel bereikbaar met stevige jeeps en Berlingo's.
Voila, een mini-handleiding in verband met het verkeer, nu op naar de eerste vormingsbivakken,
Er is al ongelooflijk veel naar gevraagd....sommigen geloofden al niet meer dat we echt wel in Ayiti-chérie zitten....maar zie hier het resultaat de eerste foto's vanuit Port au prince. 't begint met foto's van Pagnol oftewel Dominikani, er zitten natuurlijk ook wat gekke chirobekken tussen, onze eerste les Kreools (op Haïtiaanse wijze) met de nationale ploeg waarmee we bivakken gaan bezoeken om vorming te geven, een plastiek bord diriz ak pois en gebakken vig (= rijst met bonen en gebakken banaan zoals ze het hier op straat verkopen. 't is echt wel lekker, hoewel het er misschien op foto niet zo uit ziet. Ik ben er alvast fan van, dus ''zoet'' je weet al welk recept bij op het weekmenu komt als ik terug in Brussel ben want ik ben de medames-yo van de keuken al in de gaten aan het houden hoe je Haïtiaanse rijst en bonensaus maakt), verder ook foto's van de kindjes uit de buurt van mon rêve (huis van de scheutisten) en het geweldige uitzicht hier op het centrum van port au prince en tot slot de primeur van vandaag...onze eerste kiwo-zondag gaan meespelen met één van de plaatselijke kiwo's, de kiwo van Sacré coeur van Pascal en Julliette van de nationale ploeg. Geweldige sfeer....zingen, klappen en nen djembé erbij...(ik probeer hier nog iets op te pikken van liedjes en ritmes om mee te nemen voor mijn zingende en swingende collega's van Foyer)....echt super. Enkel jammer dat het vandaag voor die Chiro een niet-uniform dag was. Ze dragen hier om de 2 weken maar hun mooie blauwe uniformen omdat dat echt wel hun goed kostuum is en de was doen is hier ook nog altijd een karwei om het de hand te doen. Maar we bezoeken nog kampen dus die uniformpkes komen zeker ook nog op foto.
Maar ik was vandaag echt content dat het zondag-Chiro-dag was. Toch wel weer een tijdje geleden. Maar zoals ze hier zeggen...kiwo of chiro ben je voor het leven. Avek kè content reveille en avek kè content passe bon nuit. (met blij hart opgestaan en zo ga ik ook terug gaan slapen want morgen vroeg op om naar den beach te gaan! laat die palmbomen maar komen en de leuke relaxdag vooraleer de bivakken eraan komen en het instuderen van onze Kreoolse Chiro-uitleg: empotans jwèt-yo)
De laatste twee dagen telkens een beetje op straat gaan spelen met de kinderen van de buurt. Heel plezant !! Kleine spelletjes met de kleinsten, beetje kreools oefenen in de praktijk, beetje sjotten en volleyballen met een bal in een cirkeltje,... Man het deed deugd nog eens actief te kunnen zijn. Hier in Ayiti gebeurt alles ongeveer 3x trager als in België (of als ik het positief uitdruk: ''minder gehaast''). Dit is 100% terecht want met die hitte is het anders niet te doen. Maar na zo'n week slenteren en taffelen (naar onze normen), was de hyperkineet in mij nog eens content. Ik vergis mij: we zijn deze week nog eens actief geweest, maar dat was een stevige (middag!-)wandeling van het kiwo-secretariaat beneden naar mon reve op de bergflank. Enfin, 't was heet, het ging nog net maar de plaatselijke bevolking bekeek ons toch als een bende zotten. Enfin, ik wijk af: de kinderen. Zeer plezant dus eigenlijk, gelijk spelen met kindjes overal wel zal zijn. Soms toch ook minder leuke momenten. Zo duwen de grote kinderen de kleintjes systematisch gewoon aan de kant, bevelen hen te gaan zitten,... De kleintjes weten niet beter, ondergaan gewoon, lijken het ook niet echt erg te vinden of stellen dit gedrag alvast niet in vraag. De groten valt natuurlijk ook niet echt veel te verwijten want zij hebben waarschijnlijk hun hele leven ook nooit anders geweten. Maar toch is het voor ons niet vanzelfsprekend om dit zomaar te zien gebeuren.... Zeker als even later één van de kleine meisjes; Daphné (als ik mij goed herinner 9 jaar), één van de grotere, 'brutale' meisjes aanwijst als haar mama! In plaats van haar zus zoals ik gevraagd had. Dit meisje (of moet ik zeggen: ''deze vrouw''?) had ik 16 tot maximum 20 geschat. Eén van de volgende dagen toch even haar leeftijd vragen als ik de kans krijg. En ondertussen eventjes stil worden...
gisteren werd de finale van de copa americana gespeeld (da's 't EK voetbal maar dan in latijns amerika) finale tussen brazilie en argentinie, het voetbalgekke haiti stond op z'n kop. aangezien het haitiaanse voetbal niets voorstelt (waar hebben we dat nog gezien) supportert elke haitiaan voor brazilie of argentinie. we hebben de match gevolgd op een tv-ke in een café, amaai amaai wat een ambiance!!! wat een feest telkens er een goal gemaakt werd. wij zaten in een pro-brazilie-café, en die zijn met 3-0 gewonnen, ge moet niet vragen. alle haitianen door het dolle heen. na de match zijn we door de straten naar de parochie van st.gerard gewandeld, overal uitgelaten braziliefans. in st.gerard was er een "mission" aan de gang. dat is een soort openluchtmis waarbij gepreekt wordt en vooral gedanst, weerom vollenbak ambiance. de chiro van st.gerard was er ook. we hebben al kennis kunnen maken met enkelen van hen. het was een fantastische avond. het was al donker toen we naar mon reve gingen (het is hier al donker om 19h) maar onder begeleiding van Joe en Chouby voelde ik me toch op m'n gemak in de kleine straatjes van port-au-prince. het blijft wel uitkijken voor de grote hopen vuilnis maar vooral de open rioolputten. jaja, ayiti cheri, ik begin me hier al thuis te voelen, maar wees gerust ik kom terug ... liefs, ilse -x-
Dag 4 's morgens vroeg. Tweede keer zeer goed geslapen in 'mon reve'. Alleen onwaarschijnlijk vroeg wakker, 4.30u. Dat moet dan toch een soort van jetlag zijn,... Vreemd dat ik dan 's avonds niet heel vroeg heel moe wordt. Enfin, van de nood een deugd maken en een uitgebreid verslagske typen en dadelijk de zonsopgang proberen mee te pikken. (Beste mensen van het thuisfront: wordt maar niet té gewend aan de hoeveelheid berichten van ons... Als we straks het binnenland intrekken zal het heel wat minder zijn.) Wat volgt zijn enkele vrij onsamenhangende impressies van de reis en de eerste dagen hier. Ik adviseer iedereen die een samenhangend vervolgverhaal verwacht om nu te stoppen met lezen.
Charles DG - Paris is organisatorisch een ramp. Inchecken compleet uit de hand gelopen waardoor meteen meer dan een uur vertraging. Van alle aspecten was het eten aan boord van Air France nog het beste in orde (die Fransen toch!). Tijdens de vlucht veel gerust en weinig geslapen, familie tegengekomen van onze buren (de wereld is klein) en even geschrokken toen de piloot omriep of er toevallig geen dokter aan boord was.
Eens geland kwam de grote vijand meteen in onze nek gesprongen; de warmte. En hij is er sindsdien niet meer vanaf gekomen. 24/24-7/7 warm, vochtig,... Elk zuchtje wind is een geschenk.
Tussenstand andere verwachtte vijanden:
Lange verplaatsingen (+jetlag): Voorlopig alles goed meegevallen, persoonlijk nog niet moe van geweest, tot nu toe enkel 'luxe-vervoer gekend, plaatselijke tap-tap misschien/waarschijnlijk wat anders.
Taalbariere: Zijn we hard aan aan 't werken, komt wel goed.
Ziektes / Diarree: Nog geen last van. Zonder teveel in detail te willen treden: ikzelf neig eerder naar verstopping.
Muggen: Cava wel. Deze leperds werken wel onder één hoedje met de hitte. Het liefst zou ik naakt slapen, zonder lakens e.d., met alle ramen open en zonder muskietennet. Maar dat kan dus absoluut niet omwille van de stekende horde. (N.B. het 'principe': ik kan niet slapen zonder laken of iets anders op mij liggen lag zeer vlug overboord.)
Onveiligheid / armoede / cultuurschok: Soms frappant maar voorlopig goed te relativeren. In onze 'beschaafde'wereld leven er in elke grote stad ook mensen in een kartonnen doos. Enkel de schaal waarop er hier miserie is, is niet vergelijkbaar. Bedelaars en opdringerige verkopers en dergelijken waar ik door velen voor ben gewaarschuwd: nog zéér weinig gezien. Ze dringen zelden aan. Ik denk dat dit een groot westers vooroordeel is. Hoewel dat dat in de onmiddellijke omgeving van toeristische hotels in Santo Domingo en Punta Cana misschien wel geconcentreerd kan zijn, éénmaal enkele kilometers de stad of het binnenland in, valt het reuze mee. Wat betreft geweld en wapens e.d.: de eerste zwaar bewapende politiemannen zagen we op de luchthaven in Parijs, dus daar moesten we hier ook al niet meer van schrikken... Anekdote ivm de vredesmacht van internationale blauwhelmen die hier rondloopt: Toen men hier enkele jaren geleden de beelden te zien kreeg van de rellen in de buitenwijken van Parijs zei de Haïtiaan lachend: "Moeten wij nu geen blauwhelmen naar Frankrijk sturen, ofzo?"
Miljaarde, 't is plots licht buiten. Dat gaat ook zo snel hier. Wel niet echt een zonsopgang gemist want... het is een beetje mistig/bewolkt !!! Feest! Zouden we een dragelijke dag krijgen? Jammer dat de drukkende hitte van gisteren deze nacht nog niet weggetrokken is. (Gisteren hadden zelfs de Haïtianen het veel te warm, ge moet niet vragen...)
Enfin, ik ga toch effe naar buiten, genieten van het uitzicht over de ontwakende stad. Babay,
Alles goed nog altijd. muggen zijn opgedoken maar we spuiten er duchtig op los. alleen zweten ze dat weer snel van ons velleke.
Deze morgen (om 8u, half 9, neen 9u-half10 en dus gestart om half11met de pere alex, die gelukkig als congolees weet hoe je te laat toch altijd op tijd komt. Toch echt iets voor mij eh, ik ga weer terug thuis nog erger te laat komen dan gewoonlijk --> Dus 2u vroeger afspreken met mij ipv maar een half uurtje. ai ai ) een eerste ontmoeting gehad met de kiwo en direct er een eerste echte les kreools van een prof. gewrongen in bankjes van een lagere school leek het eventjes op een afvalingskoers zeker toen de ventilator ook nit meer hou meedoen, maar we hebben dat dapper doorstaan> Als beloning een echt echt kanariegeel kiwo-t-shirt. de foto' s volgen wel.
Nu na een ti kabicha (korte siesta) weer werk aan de winkel en ook mijn naam eens zetten onder een blogberichtje. maar ik ga de anderen ook nog op deze computer laten werken. dus tot de volgende, hou jullie goed en je mag dus gerust wel reageren op onze berichtjes (zoals mijn mamman mwen/ mijn mama)
Goed en wel aangekomen in "mon reve'' in Port-au-prince. Nu slechts enkele korte impressies van pH, later hopelijk meer tijd voor een uitgebreid reisverslag. Want er is reeds vanalles te vertellen. Ik kies nu het belangrijkste even uit... ''Mon Reve'' heeft zijn naam NIET gestolen, adembenemend mooi huis, idem dito uitzicht, een luxe die we ons na ongeveer 42 uur omderweg zijn al bijna niet meer konden voorstellen... Lekker eten, een douche,... waw. Ah ja, en vooral: Prestige a volonté. Geen slecht biertje! Het gaat na elke trip richting kampen in provincie x of y weer een beetje hemels zijn om hier terug te komen. De grootste vijand van onze expeditie is verrassend: De warmte. Ook hierover later meer. Wel even een toepasselijk voorbeeld van de rijkdom der creoolse taal.
Nederlands: "Hij zweet." Creools: "Li frise" (Verklaring: als je een zeer koude fles ofzo uit de frigo haalt dan 'zweet' deze ook van de condens. Zweten is dus hetzelfde als vriezen.)
Voila, da was't voorlopig al. Heel binnenkort meer, beloofd. Ik ga niks vergeten want alles is prima genoteerd met dank aan de firma Hermans V. Nu vlug naar beneden, de prestige roept...
Ziezo, we zijn er klaar voor. Enfin, toch zo klaar als we ooit zullen geraken...
'T is allemaal snel verlopen die voorbereiding, en gelukkig maar want veel geduld had ik niet. De spullen zijn eindelijk gepakt (waaronder een ganse valies promo-speelmateriaal met veel dank aan Sylvie F.). Hopelijk niks vergeten, maar dat is quasi onmogelijk; eerder hopen dat het vervangbare zaken zijn die ik vergeten ben. Nog een laatste goede lange douche genomen en nog een royale ommelet a la pH gemaakt en weggewerkt (ps: 5 eikes is écht veel), afscheid genomen waar nodig en nu onderweg naar Olen voor een ongetwijfeld slecht-slapende laatste europese nacht. Morgenvroeg begint dus de marathon: Olen -> Brussel Zuid -> Parijs -> Santo Domingo -> Port-au-Prince.
Slecht-slapende nacht ? Dat is toch niks voor pH, die slaapt toch altijd en overal op 2 oren???? Tja, ik moet nu nochtans toegeven: plots voel ik kriebels in de onderbuik. Dat kan maar 3 mogelijke oorzaken hebben:
A) Pieter is verliefd (en dat is alweer een tijdje geleden...). B) Pieter heeft echt zenuwen (dat kan ik mij zelfs al niet meer herinneren...) C) Die ommelet was toch iets teveel van het goeie (dat overkomt me keer op keer opnieuw)
Anyway, het volgend bericht komt van den andere kant van het grote water
In Haïti kijken ze al uit naar onze komst ... (an Ayiti y ap tann nou)
Een berichtje van Johny (mesaj Johny):
Salut
Je suis Johny, un Kiro en Haiti, j'ai fais votre connaissance a travers les lettres que vous aviez envoye au Bureau National Kiro en Haiti. Je tiens a vous felicitez pour ce travail honnet que vous faites pour les jeunes de votre pays. Continue ainsi car DIEU n'oublie jamais les personnes qui se met a son service pour son peuple.et je t'assure si ta continute demeure a jamais ta recompense sera grande dans le ciel.
C'etait Johny Dorlus.
Je fais partie de la section grande Je dirige l'equipe des gars.
evoir a la prochaine
Aurevoir a la prochaine
Een berichtje van Elwando (mesaj Elwando):
Je suis Elwando Nelson du bureau national kiro d'Haïti, nous avons fait une très bonne experience avec Lies, elle nous a parlé de cette nouvelle équipe qui doit venir nous trouver d'ici juillet. Nous vous attendons avec impatience, notre pays, notre mouvement est le votre, n'hésitez pas à y venir.
Du bon travail, saluez les autres et surtout Lies de ma part.
Pietew, Ils, Ewika en Lies (we kunnen maar al beginnen wennen aan onze haitiaanse naam ) momenteel op queeste naar het fototoestel van Pieter. We zouden jullie graag verblijden met een foto van onszelve... tetter tetter... de sfeer begint erin te komen ... zo met drie onbekenden naar een ver land, het is toch wel even spannend! Morgen wacht ons een flinke brok creools onder leiding van Lies. We hebben al even geproefd van deze " bel lang" (mooie taal, lees nu zelf, het klinkt toch hé!) Het fototoestel is ondertussen gearriveerd (juij), onder begeleiding van wat creools-frans gebrabbel. Nog elf dagen en we zitten aan de andere kant van de wereld, ik besef het nog niet maar dat komt wel eens we de zon voelen branden... (nu lijkt dit nog een zalig vooruitzicht ... zon zon zon, het belgische "zomerweer" steekt toch al tegen) De les gaat verder: bal = boul, tafel = tab la, ....
groetjes, de Haïticrew (nog even vanuit Olen-city)
Hier zit ik dan, twee weken voor het vertrek. Elke dag komt Haïti dichterbij; muskietennet kopen, blog aanmaken, creools leren,... Vooral dat laatste doet de verwachting de pan uit swingen. Ik ben nu reeds verliefd op deze taal: zo mooi van eenvoud, zo sappig, zo Ayiti !! Mijn gevoel momenteel is een mix van verwachting, nieuwsgierigheid, spanning en vooral een opkomend ongeduld. De moraal is zeer goed, het team zit goed in elkaar (op sjok met 3 vrouwen, hoe kan ik klagen?), eigenlijk kan er helemaal niets mis lopen. Of toch...?
Neen, uw blog moet niet dagelijks worden bijgewerkt. Het is gewoon zoals je het zélf wenst. Indien je geen tijd hebt om dit dagelijks te doen, maar bvb. enkele keren per week, is dit ook goed. Het is op jouw eigen tempo, met andere woorden: vele keren per dag mag dus ook zeker en vast, 1 keer per week ook.
Er hangt geen echte verplichting aan de regelmaat. Enkel is het zo hoe regelmatiger je het blog bijwerkt, hoe meer je bezoekers zullen terugkomen en hoe meer bezoekers je krijgt uiteraard.
Het maken van een blog en het onderhouden is eenvoudig. Hier wordt uitgelegd hoe u dit dient te doen.
Als eerste dient u een blog aan te maken- dit kan sinds 2023 niet meer.
Op die pagina dient u enkele gegevens in te geven. Dit duurt nog geen minuut om dit in te geven. Druk vervolgens op "Volgende pagina".
Nu is uw blog bijna aangemaakt. Ga nu naar uw e-mail en wacht totdat u van Bloggen.be een e-mailtje heeft ontvangen. In dat e-mailtje dient u op het unieke internetadres te klikken.
In ons dierbaar Belgenlandje kom je ze nu overal tegen: de slierten jongeren in uniform, samen onderweg. De vlaggen wapperen. De kampvuren branden op de tonen van de meezingers. Hier in Haïti is dat niet anders... Wij, vier Vlaamse Chirojongeren kregen de kans van Broederlijk Delen om hier de unieke Haïtiaanse Kiwosfeer te komen opsnuiven. Pieter, Erika, Ilse en Lies hobbelen over avontuurlijke trajecten tot in elke provincie om er de 9 verbondelijke vormingsbivakken te kunnen meemaken. Echt “meemaken” in de dubbele zin van het woord: volop meebeleven en tegelijkertijd ook aan speelse leidingsvorming doen. Onze Chiro- (of moet ik zeggen Kiwo-)vlam brandt op volle kracht. Wij laven ons hier aan hun animatiebron en steken tegelijkertijd hun spelkaarsjes aan. We genieten met volle teugen van deze uitwisseling: een échte vice-versa!
Erika, Pieter en Ilse zijn er in een razend tempo in geslaagd om Kreools te leren. Zelf heb ik net negen maanden als vrijwilliger bij Kiwo Haïti gewerkt rond leidingsvorming. Ik trainde een kerngroepje van een 15-tal Haïtiaanse Kiwoleiders in spelmethodieken. Nu trekken we samen met hen van bivak naar bivak. Het is echt ongelooflijk hoe hartelijk we overal worden onthaalddoor onze Kiwobroers en -zussen. In elk verbond betrekken we telkens actief een 6-tal verbondsmensen bij het uitwerken van ons speelleerprogramma. Zo hopen we dat onze inbreng het duurzaamst zal zijn. De Kiwo biedt veel vorming aan aan de kinderen en jongeren. Velen kunnen immers niet of niet lang naar school gaan. In de Kiwo leren ze veel. De gekozen onderwerpen spelen in op de concrete problemen van de Haïtiaanse samenleving: gelijkwaardigheid van man en vrouw, voorkomen van AIDS en andere SOA's, herbebossing, afvalpreventie,.... Jammer is alleen dat de aanpak vaak erg schools is. Wij proberen hier te laten zien dat je ook al spelend heel wat kan leren. Het enthousiasme voor onze educatieve spelen is groot. Zelf staan we ook te kijken van wat de Kiwo hier op poten zet. De kippevelmomenten zijn deze van samen volledig uit de bol gaan op het ritme van de “tanbou” (Haïtiaanse djembé).
Chapo ba, hoedje af, voor hun moed om te blijven ijveren voor een rechtvaardigere samenleving!
) momenteel op queeste naar het fototoestel van Pieter. We zouden jullie graag verblijden met een foto van onszelve...
