Liefde, ja die met de grote L. Die met de heeeeele grote L. De liefde die een leven lang duurt, die .
Natuurlijk wil ik die vinden, ben ik ernaar op zoek, en ik geloof er nog in ook, ja, tot op t naïeve af. Ja, diep in mij zit nog altijd dat klein romantisch meisje dat smachtend wacht op de prins op t witte paard.
Ik vraag mij alleen af hoe dat die prins met zijn paard, vanop Mars tot hier op aarde gaat geraken, tot aan mijn voordeur. Want het is ondertussen algemeen geweten dat vrouwen van Venus komen en mannen van Mars , en omdat dat prinsen mannen zijn, komen die dus ook van Mars. Ja, dat is dus Logica he, vrouwenlogica wel te verstaan, .
Pas op, naar t schijnt zijn er ook nog mannen die niet van Mars komen, maar van een of andere ondefinieerbare planeet in ons groot melkwegstelsel. Daar worden de nieuwe mannen gemaakt. Je kent ze wel, die mannen die lief zijn, ordelijk, boeren en scheten niet gebruiken ter vervanging van de gesproken Nederlandse taal, die een hint begrijpen, ook al is die hint nog zo klein, wiens hersencellen zich boven de gordel bevinden ( nu alvast mijn excuses aan de marsmannekes, ik weet dat jullie er niet aan kunnen doen dat jullie hersens zich meestal op nog geenmeter van de grond bevinden, het is gewoon genetisch bepaald).
Maar bad news for me,..... ik val niet op nieuwe mannekes. Dat is te eenvoudig, te simpel, niet genoeg uitdaging.Neen, ik val op marsmannekes, en nog wel op de ergste soort, de foute marsmannekes.
Zet mij in een kamer met 100 viriele, grappige en aantrekkelijke vrijgezellen, ik haal er voor u de meest foute uit. Eentje met bindingsangst, een erelid van de polygamieverenging, de systematische leugenaar, de recordhouder uitvluchten zoeken, de obsessief bezitterige . Als er al eentje mijn onverdeelde aandacht trekt, dan behoort hij gegarandeerd tot een van de bovenvermelde categorieën
Ik troost mij met de gedachte dat een recentelijk onderzoek heeft aangetoond dat slimme vrouwen sneller op foute mannen vallen. Ha, ik ben dus slim.Gemakkelijk, kan ik ineens de schuld doorschuiven naar mijn grijze cellen.
Misschien moet ik die grijze cellen ook ineens maar even bedanken, die foute mannen stonden de voorbije twee jaar garant voor heel wat megahoogtes, ( natuurlijk gevolgd door iets mindere megalaagtes), voor vlotte hilarische babbels, stomende seksscènes, leuke feestjes spannende flirtscènes, zelfs lieve knuffels en af en toe ook een beetje ontroering, op momenten dat ze een tipje lichtten van de machosluier die hen eeuwig omhult.
Maar soit, in afwachting van prins charming, die zo slim zal zijn om zich te vermommen als marsmanneke, ha ja, want anders ga ik hem niet opmerken, heb ik besloten om nog even "happy" single te blijven.
Toch wel happy? Ja, want single zijn heeft zo ook zijn voordelen. Ik ben zo bijvoorbeeld geheel heer en meester(es) van de volle 24 uren die elke dag bezit. Ik kan ze doorbrengen met werken, moet niet, maar leek me toch de verstandigste keuze. Ik kan ze doorbrengen met slapen, moet ook niet, maar eenmaal de 30 gepasseerd is dat blijkbaar ook wel verstandig ( zo zeggen de boekskes, om te voorkomen dat mijn wallekes in wildgroei gaan). Ik kan ook gaan shoppen, moet wel, is genetisch bepaald, zat in de basispakket van "vrouw" zijn, en ik hoef zelfs geen gebruik te maken van de standaard leugentjes om bestwil: " dit was in solden" of beter nog: " deze hangt al eeuwen in mijn kast". Ik kan in de bioscoop zonder gène de laatste tranentrekker gaan zien, kan mijn beentjes losgooien op de dansvloer wanneer ik dat wil, heb de afstandsbediening 's avonds voor mij alleen en hoef geen wc-brillen naar beneden te doen en dopjes op tubes tandpasta te draaien. En tijdelijk vervang ik die schouder waar ik 's avonds mijn hoofd op wil leggen door een extra large hoofdkussen.
