Onze exotische tuin puilt uit van de exotische fruitsoorten : bananen , cocosnoten , mango , papaya , guave , citrusvruchten , ..... . Maar geen passievruchten en laat dat nu net het lievelingsfruit van Annemie zijn ! Overal langs de straten zie je hier plantenverkopers , zo ook op het hoekje , honderdvijftig meter verder . Daar wandel ik met Kenga , de jongens en Rafiki naartoe om wat passievruchtplanten op de kop te tikken . Tevergeefs , ze hebben er geen . Dan Rafiki maar vlug naar huis brengen en een matatu nemen naar Shanzu , een ander stadsdeel enkele kilometer verder . Vandaag is het wel heel wat drukker en ben ik blij dat ik kan uitstappen . Shanzu lijkt wel één grote markt met allerlei kraampjes langs de weg . We wandelen een eindje langs de grote baan tot bij de eerste plantenverkoper . Ook hier is het noppes , op naar de volgende . Weer niets , maar de man gaat proberen er te vinden . Om niet voor niets naar hier te zijn gekomen koop ik voor een appel en een ei een bougaivillea , 2 oleanders en een plantje met paarse bloemen waarvan ik de naam niet ken . Als we terug bij de matatustandplaats komen blijkt het minibusje dat gaat vertrekken al meer dan vol te zitten . We zullen een tijdje moeten wachten ! Als er een tuktuk voorbij komt roept Kenga de bestuurder en begint in het Swahili te onderhandelen . Ik versta er niets van en vraag me af welke 3 van ons zessen mee kan . Dan blijkt dat de man bereid is ons allemaal samen naar Bamburi te brengen . Hoe zal dat gaan in een voertuigje voor 3 passagiers . Maar dit is Kenya en hier kan alles : Davy bij de driver op het zitje vooraan , Ronny , Kenga , Dicky en ik op het achterbankje en Chilla bij Dicky op schoot . De tuktuk is al even vol gepropt als een matatu . Het wordt een hilarisch ritje ; iedereen heeft de grootste lol met deze situatie , voor mij is het weer een nieuwe ervaring in een land waar ik de voorbije 4 jaar al zoveel heb meegemaakt . Thuis in Bamburi hebben we niet veel tijd om uit te blazen en af te koelen . Samen met Lucy en Dickson moeten Annemie en ik weer een tuktuk nemen naar de City Mall , het grote shoppingcenter in Nyali . We gaan er naar de Safaricomshop voor nieuwe SIM-kaarten in onze Gsm's en voor een internetaansluiting . Opnieuw heb ik vandaag pech : de Safaricomshop is vandaag uitzonderlijk gesloten . Dan gaan we maar een koffietje drinken in de bistro . Dickson is altijd hongerig , al zou je het zeker niet zeggen als je ziet hoe mager hij is . Als hij de menukaart ziet begint hij al te watertanden ; Annemie ontdekt "Belgian waffles with icecream" en als wij dat bestellen wil Dicky het ook wel proberen . Lucy neemt fish and chips . De wafel is een heel bord vol en daar bovenop nog 2 bollen vanilleijs . Dicky werkt het allemaal vlotjes naar binnen , samen met nog een stukje vis van Lucy . Nu we hier toch zijn heeft Lucy nog wat boodschappen te doen in de Nakumatt , de tweede supermarkt hier . Enkele boodschappen worden twee winkelkarren vol en het is dan ook al donker als we buiten komen . Met de winkelkarren mogen we niet voorbij de security , dus gaat Lucy een tuktuk regelen voor ons . Ze vindt er eentje bereid ons 4 naar huis te brengen voor 300 Kenyaanse shilling , ongeveer 2,5 . Als de driver Annemie en mij echter ziet ontstaat er een hele discussie . Hij en enkele collega's vinden dat de wazungu , de blanken , dan maar 2 tuktuks moeten nemen ; reglement is reglement . Na veel gepalaber is de chauffeur , ondanks bedreigingen van de anderen , dan toch gewillig om ons allen samen naar Bamburi te brengen
We hebben uit België 2 vlaggen meegebracht : de Belgische en de Kenyaanse . Ondertussen is al onze bagage uitgepakt en netjes in de kasten geordend , de hoogste tijd dus om de vlaggen uit te hangen . Maar hoe en waar ? Even Kenga om raad vragen . Zonder aarzelen zoekt hij 2 geschikte vlaagenstokken en bevestigd ze eraan . Nu nog een plaatsje . Aan het balkon op de bovenverdieping , schuin boven de voordeur lijkt ons het best . Wat later hangen de 2 vlaggen vrolijk te wapperen ; België en Kenya verenigd in de bries boven Mombasa . Kenga moet zich nu wel haasten , hij wil naar de moskee voor het vrijdaggebed . Is hij moslim ? Dat wisten we niet eens . Een bewijs dat christenen en moslims perfect vreedzaam kunnen samenleven , ondanks de onheilsberichten over aanslagen die van tot tot tijd het nieuws halen in België . Extremisten zul je altijd en overal vinden ; wij laten er in geen geval ons heerlijke leven in Bamburi door vergallen ! In de namiddag wandelen Annemie , Lucy , de jongens met Rafiki en ik naar een gasverkoper om een bus gas voor het kookfornuis . Het is zowat 500 meter stappen langs Old Malindi Road . Onderweg schrikt Rafiki als een 10-tal koeien over de weg op ons afkomen ; zij heeft nog nooit zulke grote beesten gezien ! De gasleverancier is vandaag gesloten , we zullen een matatu moeten nemen naar hartje Bamburi . Rafiki kan niet mee in het minibusje en wordt door Ronny op een drafje naar huis gebracht . Tegen de tijd dat de matatu stopt is hij weer terug . Een ritje in een matatu kan soms een helse bedoening zijn , als in het busje voor 13 personen 16 of 17 passagiers gepropt worden en de begeleider gewoon aan de deur hangt . Gelukkig is het nu kalm en hebben we een vrij "comfortabele" zitplaats . In Bamburi centrum vinden we gas . Een boda boda , een motortaxi zal de 3 jongens en de bus gas terug naar huis brengen . Onvoorstelbaar in België : 4 personen EN een gasfles op een motorfiets ! Lucy , Annemie en ik moeten nog een paar dringende boodschappen doen en nemen een tuktuk naar de Naivas , een van de twee supermarkten in Nyali . Ook een ritje in zo'n driewieler , geschikt voor drie passagiers is een hele belevenis : Bij een scherpe bocht krijg je steevast het gevoel op je zijkant terecht te komen en als de bestuurder van links naar rechts tussen het drukke verkeer slalomt kun je best de ogenstevig dichtknijpen . De boodschappen duren niet lang , dezelfde tuktuk komt ons dan ook weer oppikken . Omdat we vooral grote zaken zoals 2 kruiken water , wasmanden en een vuilniscontainer gekocht hebben is het geen lachertje om alles in de kleine laadruimte achterin het voertuigje te krijgen . Maar in Kenya kan alles en even later zijn we op weg naar huis . Het wordt "a bumpy ride" , vooral als we een binnenweg nemen om het erg drukke verkeer te vermijden . Het is een hobbelige aardenweg , bezaaid met putten . Even lijkt het erop dat we vast komen te zitten in een van die putten en dat we zullen moeten duwen . Met een extra spuit gas slaagt de driver er toch nog in zijn rammelbakje terug aan het rijden te krijgen . Flink dooreen geschud maar verder gezond en wel komen we terug thuis . We vinden dat we nu een Tusker baridi dubbel en dik verdiend hebben !
Het is hier 's morgens goed vertoeven op ons terras met temperaturen rond de 25° , ideaal voor onze ochtendkoffie . Ik probeer hier een dagboek bij te houden ; dat lukt een beetje zolang de kids nog slapen , maar eenmaal zij op zijn kan ik het wel vergeten . Dat zal wel verbeteren eens de schoolpoorten terug open gaan . Ook Mama ke Lucy , de mama van Lucy , komt bij ons zitten . De vrouw slaat graag een babbeltje ! Plots wijst ze op de guavebomen die langs de omheining staan ; daar zitten een paar apen , groene meerkatten , die vruchten komen stelen . Zij komen over de aangrenzende daken en wippen behendig over de elektrische beveiligingsdraden tot in een palmboom en van daar in de guavebomen . En nu zitten ze rustig te smikkelen van ons fruit ! Mama ke Lucy wil hen verjagen maar ik zeg dat ze gerust mogen eten , de beestjes hebben immers honger . Behalve 2 volwassen dieren zijn er ook 3 of 4 kleintjes die vrolijk tussen de takken heen en weer springen . Eens hun buikjes gevuld verdwijnen ze snel langs dezelfde weg als ze gekomen zijn . Het heeft slechts een 20 minuten geduurd , voor ons de ganse tijd genieten van onze bezoekers ! Verder is het weer een dag om te luieren en te genieten , om te babbelen , te eten en te drinken .
Woensdag 6 augustus 2014 - Nyumbani tamu nyumbani , home sweet home
Vandaag is het een dag om het rustig aan te doen na de vermoeiende reis en de emoties van het weerzien . De ochtend en voormiddag brengen we door op het terras , alleen maar wat babbelen en genieten van het heerlijk warme weer . Na de lunch wil Annemie nog wat rusten , zij voelt de vermoeidheid van de drukke laatste weken en het hemelbed is toch ook zo uitnodigend . Zelf ga ik een beetje rondkijken in onze tropische tuin . Het lijkt wel het aards paradijs , maar dan met kleren en zonder slang ; Adam en Eva zouden er jaloers op zijn . Bij het visvijvertje tref ik Rafiki die met Ronny aan het spelen is . Die 2 zijn duidelijk al dikke vriendjes ! Davy zit op de rand van het vijvertje , ik ga er bij zitten om te kijken hoe Kenga enkele cocosnoten uit de palm plukt en vervolgens met een manchete een stuk van de harde schil verwijderd en bovenaan een stukje uit het vruchtvlees snijdt . Ik krijg de eerste cocosnoot aangeboden om te proeven van het sap . Dat is heel goed van smaak en ondanks de warmte hier verrassend koel . De tweede is voor "Mama Annemie" , maar omdat die slaapt wordt ze in de koelkast bewaard . Verder gebeurt er niet zoveel en toch vliegt de tijd ! Om 19 uur is het al balkdonker en kruipt iedereen voor de tv . Tot het weer slaaptijd is .
Het was een onrustige nacht ! We zijn dan ook blij dat we de zon zien opkomen door het kleine vliegtuigraampje , dat betekent dat we onze bestemming naderen . Wij zijn helemaal klaar voor het weerzien met de familie . Eerst is er wel nog de tussenlanding op Zanzibar . Normaal duurt die zo'n 40 minuten , vandaag loopt ze echter uit tot ruim een uur en een kwartier . Ergernis troef bij ons . Haast jullie dan toch !!! De vlucht van Zanzibar naar Mombasa duurt maar 35 minuten , voor ons nog veel te lang . Uiteindelijk landen we om bijna half 11 , met een vertraging van 67 minuten op Moi Airport . Voor de deuren van de luchthaven staat onze Kenyaanse familie al vanaf half 8 op ons te wachten . Nog voor de grenscontrole staat William Karissa , een bekende met een hoge functie op Moi ons al op te wachten . Hij zal ons helpen met Rafiki en de bagage . De paspoortcontrole verloopt onvoorstelbaar snel , en als we die voorbij zijn wacht Rafiki al op ons in haar reiskooi . Even met een beambte mee om haar documenten te registreren , enkel een formaliteit want de man heeft 101 vragen over Divock Origi . Als dat achter de rug is staat onze bagage ook al netjes op een karretje geladen ; in de 4 voorgaande jaren heb ik nog nooit meegemaakt dat het allemaal zo snel ging ! Nu nog alleen de douanecontrole . De schrik slaat ons om het hart als we zien dat het dezelfde moeilijke vrouw van vorig jaar is . We hebben immers wat smartphones mee voor de familie . Ook hier echter geen probleem : het enige wat ze vraagt is waar en hoe lang we in Kenya gaan verblijven . Alles samen heeft het nauwelijks een half uurtje in beslag genomen vanaf het moment dat we zijn uitgestapt . Achteraf zal blijken dat W.K. iedereen al op de hoogte gebracht had en hen had gevraagd niet moeilijk te doen ; het zijn immers zijn vrienden . Toch handig ! Eenmaal buiten laat Annemie haar handbagage staan waar ze staat en stormt weg . Uit de groep wachtenden maakt Lucy zich los en rent naar "Mama Annemie" . Er volgt een lange knuffel waarbij ook heel wat vreugdetraantjes vloeien . Ondertussen komt de rest van het uitgebreide welkomscomitée mij begroeten om dan bij Annemie aan te schuiven . Ronny met bloemen voor haar . De enigen die ontbreken zijn Grace , die op kostschool zit tot vrijdag en Dickson die nu examen aan het afleggen is . Hem zien we in de namiddag . Op weg naar ons huis in Bamburi komt alles weer zo bekend voor , het lijkt of ik nooit weg geweest ben . We hebben ook het gevoel eindelijk weer thuis te zijn ! In Bamburi worden we opgewacht door nog een paar familieleden die ons absoluut wilden verwelkomen . Rachel , de zus van Lucy . Alhoewel ik haar slechts 1 keer gezien heb 2 jaar geleden , begroet ze ons alsof we de beste vrienden zijn die ze al jaren heeft moeten missen . Ook Kenga , Katche en hun dochtertje Saumu komen ons begroeten . Het blijken onze tuinman/portier/klusjesman en poetsvrouw te zijn . Daarna krijgen we een rondleiding in de tuin en het huis . Dat is nog indrukwekkender dan het op de foto's was . Het eerste wat opvalt is de monumentale voordeur . Ook onze slaapkamer is er een om U tegen te zeggen : een hoek wordt ingenomen door een kingsize hemelbed . De rest van de kamer is nog eens de grootte van een enorme slaapkamer . Het enige in dat deel zijn de inbouwkasten , hier moeten we nog wat meubeltjes voor vinden . En ook voor de eetkamer ; eten doen ze immers nog aan het salontafeltje en op de grond . Onvoorstelbaar ! In de namiddag komt Dicky thuis , ook dat is een blij weerzien ! Zijn examen was niet zo schitterend , zijn gedachten waren niet in de school maar op Moi Airport en in Bamburi . De rest van de dag brengen we door met babbelen , eten , drinken (TUSKER BARIDI) , babbelen , eten , drinken ..... . We sluiten af met het uitdelen van de cadeautjes aan de familie . Dan kan iedereen blij naar bed .
Eindelijk is het zover ! Na 341 schier eindeloze dagen van ongeduldig aftellen , vliegen we vandaag naar Mombasa . NAAR HUIS ! Even voor 17 uur komt het busje van het reisbureau ons oppikken . Snel onze bagage en Rafiki in haar reiskooi inladen , afscheid nemen van enkele buren en dan op weg naar Zaventem . Daniëlle vergezelt ons . Op de luchthaven zijn we snel ingecheckt . Rafiki krijgt zelfs een VIP-behandeling , zij wordt met een speciaal karretje opgehaald . We kunnen nu nog een uurtje doorbrengen met Daniëlle . Dan is ook voor haar de tijd gekomen om te vertrekken . Het afscheid is voor Annemie en Daniëlle wel even een moeilijk moment . B01 is onze boardinggate , vlakbij dus . We zijn er ruim op tijd en moeten nog wachten , heel lang wachten in onze ogen . Als op het scherm de melding verschijnt dat vlucht JAF139 40 minuten vertraging zal hebben , wordt het nog erger . Uiteindelijk , met ruim een uur vertraging , stijgen we op voor een vlucht van meer dan 11 uur richting onze Kenyaanse familie en onze nieuwe thuis in Bamburi .
