Na een goede nachtrust na de vermoeiende trip naar de andere kant van de wereld, hebben we vandaag al wat de toerist uitgehangen.
In de voormiddag hebben we de koffers uitgepakt. Dit is toch wel even vermoeiend als de koffer in te pakken.... Alles wat je vastpakt is verrimpeld, hier en daar kom je nog wat gesmokkelde chocola tegen.... Die gelukkig niet gesmolten is of bier dat gelukkig heel is aangekomen.....
De voormiddag was in een knip voorbij.
'S namiddags zijn we naar Santana Row geweest. Dat is een sjieke winkelstraat, Gucci en Armani steken in deze straat de loef af... Gelukkig voor ons was er ook wel een H&M en een urban outfitters. Ook kookwinkels zat. Bijgevolg, hebben we heel wat kunnen snuisteren in de duurste straat van het district. Het voordeel van de dure straat is dat ze mooi is aangelegd, en dat er verschillende leuke fonteinen en kunstwerkjes te vinden zijn.
Plots viel mijn oog op een verkeersbord, dat aangeeft wat de minimum boete is als je een bepaalde overtreding doet.... Het bedrag zou blijkbaar afhangen, waar je de overtreding doet, wie de boete geeft etc. Een gewaarschuwd mens is er twee waard zeggen ze, dus probeer ik me netjes aan de verkeersregels te houden.
Na het avondeten heb ik een spoedcursus " hoe autorijden in de V.S. " gekregen. Verkeersregels zijn redelijk duidelijk en simpel. Aan aan kruispunt waar er een stopbord staat, mag degene die eerste aan het kruispunt was doorrijden... Heel erg eenvoudig. In de regio zijn de chauffeurs heel gematigd, dus je past er zo in.... Tijdens mijn late night rijles zijn we even gestopt bij de supermarkt (24 uur per dag open 7 op 7) om de snoepkast van mijn neefje aan te vullen.....
Zo was de eerste zonnige dag gevuld met wennen aan the big American life.
Op 15 oktober 2012 was het dan eindelijk zo ver, vertrekken naar de U.S. al stegen we pas om tien uur op, zijn we toch al rond uur of zes vertrokken. Maar deze tijd hadden we echt wel nodig om in Zaventem te raken op tijd.
Aangekomen in Zaventem, hebben we onze koffers ingecheckt. En werden we voor de eerste keer geconfronteerd met de paranoia van de Amerikanen. Onnozele vragen als wie heeft je koffer gemaakt en heb je in de laatste week voor je vertrek je elektronische apparatuur laten herstellen. Natuurlijk waren wij topburgers, en hebben we de eerste test met glans doorstaan. 😃 Door de douane en hup, de trip was begonnen. De eerste vlucht was heel aangenaam, en grappig hoe acht uren in een wip en flik voorbij zijn. Aangenaam personeel, geen vervelende mensen op de vlieger en in een knip ben je in the big Apple.
Waar we nog een keertje de paranoia van de Amerikanen te zien kregen, de immigratie dienst die je toestemming dient te verlenen om de vs binnen te komen, neemt van iedereen netjes vingerafdrukken en een scan van de Iris. Stempelen je papiertje af zodat je dan naar de douane kan. Omdat we van een internationale vlucht naar een nationale vlucht gingen dienen we ook de bagage te claimen en terug invite checken. (5 meter verder)..... Douanier was niet echt info the job, waarschijnlijk had die een baaldag, want stempeltjes zetten was het enige wat hij deed. Des te beter voor ons. Bagage terug weg, en dan sta je daar aan de uitgang van de luchthaven, zodat het spelletje opnieuw kan beginnen, terug door de douane, terug je rugzak laten controleren, terug die schoenen uit.....
Vier uurtjes hadden we in New York om over te stappen, en het bleek dat dat inderdaad tijd was die je nodige hebt om over te stappen..., Nog 6 uur te vliegen, leek echt lang..... Misschien omdat de vlucht zoveel kouder en minder aangenaam was.
Maar de bestemming, andere kant van de wereld, kwam steeds dichterbij......
Ik ben Hanne, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Verloy.
Ik ben een vrouw en woon in Beerse/ Antwerpen (België) en mijn beroep is Bediende.
Ik ben geboren op 27/05/1987 en ben nu dus 38 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: .
