Het was ons gezegd,vandaag zou het een natte dag worden... Ter hoogte van Spokane was er echter een wolkbreuk.Onze ruitenwissers konden de hoeveelheid water niet volgen.We zagen het ene ongeluk na het andere.Zeer stresserend rijden zo...en rond Spokane is het zowiezo al druk in de ochtenfile. Tot de middag heeft het eens meer,dan wat minder geregend.We reden over een plateau met eindeloze' steppes'.Al wat je zag was een spoorlijn, woestijn en tegen Yakima aan wijnvelden.Je leest het goed, hier wordt wijn gemaakt.Naar men zegt is die even goed als de Californische.
In Canada bezochten we vorig jaar een dorpje die bekend was om hun muurschilderingen. In Toppennish tegen Yakima vonden ze dat idee blijkbaar niet zo slecht en hebben ze ook een dergelijk circuit opgesteld. De murals waren talrijk en heel mooi, het stadje had een cowboylook maar verder....zo deprimerend. Toppennish ligt in een indianenreservaat . Hoe sympathiek ik ook voor de indianen wil zijn, als je door de States rijdt kan je er de reservaten zo uithalen. Vuile caravans, krotten van huizen, met een vervallen tuin vol met afgedankte wagens. Niemand lijkt te werken, hangt maar overal waar ze een stoel, zetel of wagen kunnen vinden... Ooit werkten in dit stadje Mexicaanse gastarbeiders.De nazaten hiervan lopen al even doelloos en werkloos door de straten.
Op weg naar het hotel passeerden we een museum van de locale Yakama bevolking. Niet slecht, maar misschien moeten de huidige Indianen eens back to the roots in plaats van back to the Casino. Dat is het derde wat je in ieder indianenreservaat vindt:casino's. Aangezien deze daar niet vallen onder de Amerikaanse wetgeving heeft ieder reservaat een pak casino's en ook wat inkomsten.
De zon is ondertussen terug aanwezig en het zou morgen een zonnige, lichtbewolkte dag worden. Mount Rainier, here we come! William en Els