Een fransklinkende stad aan een meer dat zo uit Italie geplukt is, dat kan niet slecht zijn he! De franstalige pelshandelaars onderhandelden hier met een locale indianenstam die blijkbaar geen doetjes waren.'Priemende harten ' kregen de indianen en later de stad als naam.
Vanmorgen , aan de grens met Canada, kregen we een kletterend onweer .Alsof the Lord ons zei: jullie hebben nu ongeveer wel genoeg zon gekregen, tijd voor anders. Hadden we een drop off van de wagen in Canada kunnen realiseren dan staken we hier in Kootenaai de grens over. Geen enkele firma van verhuurwagens stond dit toe.De lange weg naar Seattle was onze enige keuze. We zagen geen bijzondere toeristische .punten op ons traject .En omdat het regende reden we dan maar in 1 ruk naar onze eindbestemming van vandaag door...waar het zonnetje super zijn best deed!Het meer van Coeur d' Alene doet me sterk aan Garda denken.Overal inhammen , de buitenverblijven van de rich and famous verdoken in het groen, maar met enkele boten aan de aanlegsteiger...gisteren bloemendag....vandaag een rijk aanbod aan vogels: arend, zeearend, reigers,massa's eenden...vooral in de moerassen rond het meer...
Ondertussen heeft William met een kopje koffie gemaakt, thank you, my dear :-)
Morgen r ijden we verder naar Yakima.Daarbij doen we na Noord Idaho, onze laatste staat Washington aan. Hopelijk is de top van de Mount Rainier overmorgen zichtbaar.Maar ik denk dat we daarvoor een tweede magical day nodig hebben!
Ondertussen zijn we hier de amicale manier van omgaan van de amerikanen al helemaal gewoon. Als ze ons onderling vlaams horen praten , vinden ze heel plezant.German? Ah neen...Belgian...nice chocolates! Het valt me op dat de mensen hier in het noorden net als de Canadezen heel warm en vriendelijk zijn. Utah blijft mijn nr 1 maar Montana hebt ik ook in mijn hart gesloten.
Bedankt voor jullie warme reacties!Hoe graag we hier ook zijn, een bericht uit Belgie doet altijd deugd. See you later guys( en de dames noemen ze hier ook zo.)