Aangezien ik al drie dagboeken heb en kans heb dat mijn zus ze al gelezen heeft - maak ik nu een blog waar ik mijn gedachten en gevoelens kan zetten. Hier kan ik zoveel bladzijden zetten als ik wil. Ik weet niet eens waar te beginnen omdat ik al zoveel heb meegemaakt en ik nu tussen twee vuren sta voor dood of levend. Natuurlijk ga ik geen zelfmoord plegen... Al heb ik dat nu net een jaar geleden geprobeerd, met slechte gevolgen. Laten we gewoon beginnen dat mijn ouders ongeveer 5 a 6 jaar geleden zijn gescheiden. Dat is niet erg pijnlijk aangezien mijn vader nogal slechte gewoontes had zoals mijn moeder slagen en met woede-uitbarstingen komen met als gevolg dat er af en toe iets in huis brak. We waren bang geworden. Maar juist wanneer ze gingen scheiden was mijn vader juist zich aan het verbeteren. Maar het was immers al te laat. Ik was nog de enige die naar hem toe ging en toen had mijn mama iemand gevonden waar ze veel van hield en gingen samenwonen. Het was een leuke tijd met mijn vader, ondanks hij zich probeerde te verontschuldigen door dingen voor mij te kopen. Maar dan ontmoette ik Stefanie Coeckelberg. Ze was drie jaar jonger dan mij maar ik voelde me zeer goed omdat ze toen (dacht ik) mijn enige en eerste beste vriendin was. Haar moeder, Annouck was direct in mijn vader geïnteresseerd. Na een jaar vertelde mijn vader me dat hij terminaal kanker had en nog niet lang te leven had. Zijn droom was om terug een familie te hebben, en zo trouwden ze. Ik ging elk weekend op bezoek bij hem maar ik zag hem achteruit gaan. In elk geval belande hij in een ziekenbed in onze villa en kon hij bijna niets anders doen dan slapen. Na mijn kerst examen ging ik naar hem toe en toen had ik nog ratten thuis die ik van hem gekregen had. Tijdens mijn afwezigheid vanwege mijn examen heeft annouck er niet naar omgekeken. Ik werd boos en toen begon annouck me uit te schelden samen met Stefanie dat ik niets om mijn vader gaf enzovoort... Ze pestten me letterlijk buiten en ik werd buiten gegooid in de sneeuw. Gelukkig woonde mijn oma vlakbij en kwam ik onderkoeld aan... Toen mijn vader een paar weken daarna stierf was ik gebroken omdat ik geen afscheid van hem kon nemen. Ik gaf mezelf de schuld dat ze getrouwd waren en begon me te snijden. Ze hebben 75% van onze erfenis inclusief de villa volgens de wet onterft en zo bleef ik verder in mijn zwarte hol ronddwalen. Daardoor heb ik het uitgemaakt met de enige jongen waar ik echt voelde waar ik van hield. Ik heb er drie jaar later nog spijt van. Telkens als ik hem spreek, komen de oude gevoelens terug. Maar dat is nu verleden tijd... Een paar maanden later besefte ik dat ik niet zo verder wou leven en ging naar een ziekenhuis. Na een jaar overleed mijn Bomma en een maand later mijn oma...  Na een half jaar was ik terug mijn oude ik en maakte me klaar om terug naar school te gaan. Ik besloot dierenzorg te gaan doen omdat mijn beste contact met en bij dieren waren. Ik ben negentien maar zo voel ik me helemaal niet. Ik heb schrik van relaties, ik vind mezelf lelijk terwijl anderen me anders vertellen. Ik heb al teveel meegemaakt in leven en dood. Ik was te vroeg geboren en moest in de couveuse, ik had als peuter een ziekenhuisbacterie waar je dood van kon gaan, maar ik overleefde het. Ik werd altijd gepest en had nooit veel vrienden. Ik kan nooit iets volhouden en mijn poging tot zelfmoord was een paar maanden geleden uiteindelijk omdat ik dacht dat ik nooit in de maatschappij zou kunnen passen. Dus nu na die mislukking ging ik terug een half jaar naar het ziekenhuis en nu besef ik eindelijk wat de toekomst voor me in petto heeft... Wel... Eigenlijk niet. Maar de reden waarom ik dit alles overleefd heb, en eindelijk op betere voet ben was voor een rede... Een rede die ik op latere leeftijd nog zal moeten ontdekken. Maar welke rede ook, ik heb het gevoel dat er dit jaar veel gaat gebeuren... Ik heb voor mezelf besloten dat ik een gekend meisje zal zijn, zelfzekerder, mooier en populairder, door iedereen gekend. Dit zal waarschijnlijk niet gebeuren omdat ik zo helemaal niet ben. Ik heb niet veel vrienden nodig zolang ze maar echte vrienden zijn. En de laatste drie dingen die ik dit jaar ga doen of proberen zijn deze : 

 - Met mijn oude liefde terug afspreken en zorgen dat het terug aan geraakt

 - Indien hij me nog altijd niet vergeven heeft ga ik op zoek naar een jongen die echt om me geeft zoals ik ben en me niet zal gebruiken en mijn oude gevoelens wegstoppen (al is dat niet altijd een goed idee omdat je rugzak op een dag te vol zal geraken)

 - School afmaken

Deze zijn mogelijk of onmogelijk om te volbrengen. Maar een nieuw jaar brengt allerlei nieuwe avonturen met zich mee...