Als een trein die was ontspoord
Doolde ik door het leven
Geen zin geen lust geen reden om voor te leven
Hield me sterk
Omdat ik er voor mijn zoon moest zijn
Masker voor gedaan
Om te verbergen mijn innerlijke pijn
De trein had ik zelf laten ontsporen
Me erbij neergelegd
Dat in mijn leven de zon
Zich niet meer zou laten verschijnen
In het vroegste ochtend gloren
Genoegen nemend met herinneringen
Aan wat was geweest
De moeite waard om voor even de pijn te vergeten
Om dan alleen achter te blijven
Met de bittere waarheid die ik ondanks alle pogingen
Niet kon vergeten
Maar het leven zit soms raar in elkaar
Op het moment dat ik dacht dat de nacht
De dag definitief verdrongen had
Om de zon te verdrijven en
Nooit meer terug te komen
Op het moment dat ik het niet meer had gedacht
Begon te zon toch weer te schijnen
Om mijn dagen weer te verblijden
Even geschrokken door het felle licht
Dacht dat het niet meer kon
Schouders gebukt onder zwaar gewicht
Kon het haast niet geloven
Dat de zon weer in mijn leven was gekomen
En invulling gaf aan mijn liefste dromen
De zon die een vuur in mij heeft ontvlamd
Dat met al het water in de wereld nooit meer
Zal kunnen doven
Soms heb ik er nog moeite mee
Kan het haast niet geloven dat jij weer terug bent in mijn bestaan
Dat je me redenen geeft om verder te gaan
Dat je de zon aan mijn hemel bent
De zon waarom mijn leven zich trekt
In een ecliptische baan
Lieve Gieta
Nooit zag ik je kunnen zeggen
Hoeveel ik van je hou
Nooit zal ik je kunnen zeggen
Wat het betekent dat je tegen me zei
Ja ik ben jouw vrouw
Nooit zal ik je kunnen zeggen
Wat het betekende
Toen je me liet zien dat ons leven samen
Nieuw leven gaat geven
Nooit zal ik je kunnen zeggen
Dat jij de zon in mijn leven bent
Dat jij de nacht in mijn leven
Definitief hebt verdreven
Nooit zal ik je kunnen zeggen
Dat je me dat allemaal hebt gegeven
05-10-2006 om 12:16
geschreven door Maffie
