 |
er mogen geen gedichten of delen van
gedichten worden overgenomen zonder
toestemming van de auteur.
|
|
|
|
| 31-08-2011 |
 brokstukken |
aangemeerd waar geen mens
het leven kan verdragen
slechts tijd
houdt mij hier nog gevangen
neergestreken daar
waar vogels zelfs ontwijken
mensen rietstengels lijken
eenzaam deinend in de wind
engel, ach, engel
was jij niet mens geworden?
waar moet ik zoeken
dit eiland groeit te snel
mens, ach, mens
was jij geen engel geworden?
wijs mij dan de weg
mijn brokstukken ben ik moe
|
|
|
| 07-03-2011 |
| voor Shang |
ach meiske, alleen
zo alleen met koude letters
werd je nieuwe plek geschreven
woon jij daar nog
in het noorden, een stad
bruin, grijs, met vreemde daken
ach meiske, in jouw land
ging mama's stem verloren
knuffels, knuffels en warmte
maar neen, het koude, dode
van te vroeg gekomen sterven
meiske waar is je moeder heen
en nog, en nog
krult de zon zich om je lippen
lijkt je mond een maan te zijn
ver verheven
boven stad en boven daken
|
|
|
|
| oh Java |
voor hen, de bloemen
die parels uit de oost, elven
cinta, cinta riep de blanke
maar hij stal niet de harten
hij brak ze
dacht hen als muurbloemen
zo sneed mijn voorvader
bloem voor bloem, oh Java
Sumatra en Palembang, daverend
was het handen klappen, toen
hij heenging naar Belanda
klonken de glazen aan de kolam
cinta cinta riep de blanke
bloem voor bloem, ach Java
Nederland
dieper dan hun slavengraven
zou haar excuses moeten zijn
|
|
|
| 10-02-2011 |
| de zucht der krotten |
en weer voel ik die wind
waaiend uit vergeten landen
geen streling is het, of aangenaam
het is de zucht der krotten
en hun bewoners, de vechters
gezichtsverlies van een wereld
die een eeuwige winter baart
waar zomer slechts een aantal treft
en geld en het gewin der banken
of dat van de industrie en leiders
weer voel ik die adem van vragen
smeken om wat rechtvaardigheid
krottenwijken dat zo een woord
heeft moeten worden uitgevonden
o, zeker, ook daar schijnt de zon
op hun goudgebrande lijven
|
|
|
| 12-11-2010 |
| mergtranen |
tranen, tranen, levensdans
bleke mergtranen liet je na
oorlog was je naam die dag
of het sterven zonder doden kan
natte woorden, inkt vermengd
met het gif van roemloze daden
kinderen huilen nog
wanneer zij boeken openslaan
daden, daden, held
waar was je toen die dag
dat vrede had moeten zegevieren
of geboorte zonder leven kan
|
|
|
| 29-10-2009 |
| hemelvlucht |
en zij zwermen in glad
gestreken formaties heen
zonder omzien naar zwart
zonder traan voor een verleden
waarin naakt zijn helser was
hun stemmen niet bestonden
en een rilling was als lood
de horizon een prikkeldraad
waarin kinderen rimpelden
de medemens een bloedhond bleek
vergeven tot een kwelling werd
de ziel verdwenen leek
|
|
|
| 14-10-2009 |
| ijsmeer |
haar vuur kent geen uur
van sterven of een flakkering
geen doven onder naaktheid
hemel biddend smekend
geen koude taiga strekt zich
uit onder haar weemoed
het meer weerspiegelt slechts
sneeuwvlokken uit het hart
haar trillen is niet dat
van het riet aan de poel
waar bedorven water kleeft
aan de klauwen van de hebber
meer dat van de snaar
die oude violen siert
strak gespannen wacht
tot hij hier een weerklank vindt
|
|
|
| 13-09-2009 |
| aangemeerd |
aangemeerd waar geen golf
geen teken van de overkant
niets dan dauw over land
uitgespreid, mij welkom heet
grenzeloos verlangen wordt
beteugeld door terughoudendheid
angst is een ander woord
voor extreme breekbaarheid
een vlaag verlaat als wind
een groet vaart tot strand
waar ontvangen tot danken werd
een streling kon nooit zachter zijn
|
|
|
| 02-09-2009 |
| afscheidzee |
wanneer ik de leegte voel van teveel
zingt het ribbenkoor in Afrika
en de wind is vrij van zand
luister goed, zij zingen vogelvrij
meisje uit ruwe bast geboren
leeg zijn je jammerschuren daar
je land is dor en de oceaan
verandert telkens weer van kleur
en de vele gaten tussen ons
scheuren verder open dan ik dacht
was het niet in deze jaren
dat men jullie redding had voorzien
zwart nu, kleurt de afscheidzee
waarop witte zeilen schimmen zijn
laatste vloeken van een volk
waaien door 't gedroomde ochtendrood
|
|
|
| 26-08-2009 |
| woekergras |
hij boetseert zijn klei in late dagen
tot een pop
die de wereld niet kan verdragen
zijn leven was een flop
schopt het zand over de graven
woekergras
waar de insekten zich kunnen laven
dan ziet men hoe hij was
bij leven, naar menselijke maatstaven
een verdoemde
welkom in geen enkele haven
geen mens die zijn naam roemde
op die ene na, hij smacht naar hem
heimwee vreet
hunkerend naar zijn donkere stem
niemand weet nog hoe mijn vader heet
|
|
|
| 11-08-2009 |
| waanzin |
het is broos
flinterdun en voelbaar
een gevoelige avond
alleen
tussen de levenloze stukken
eikenhout
en ook het venster
biedt geen opening
het is breekbaar
jij noemt het eenzaamheid
ik een afscheid
van zonnige dagen
tussen de jonge dennen
grenenhout
lange, blauwe golven
jij en je meisjeshaar
het is een ramp
hier te stranden
ik verwacht waanzin
jij een nieuwe dag
|
|
|
| 12-07-2009 |
| glazen uren |
|
zomerwoud en de wind
zweept mijn trieste dag
op tot ongekende hoogten
de uren lijken scherp als glas
daar moet het zijn geweest
een plek, bruin in de zon
waarom, lieverd, koos jij hier
jouw laatste uur, scherp als glas
ik bijt me door de tijd en jij
verslond mijn jonge vaderhart
gaf mij die beker vol van gif
opdat ik hem voor je drinken zou
deze plaats zal altijd herfst zijn
mijn hart staat open maar blijft nu leeg
de spechten tikken dromen weg
ik droom een knuffel in de wind
|
|
|
| 04-07-2009 |
| zij aait water |
zij aait water
vingerkes
hoofdje vol dromen
springvloed kent ze niet
onweer nadert
blikken machines razen
de woekerwolf wacht
lacht
want zij zal welkom zijn
klemmende kaken
de schaduw valt reeds
over haar veldje
haar plekje op de wereld
wit en schoon en nieuw
aan het zoute water
hoofdje vol dromen
|
|
|
| 18-02-2009 |
| kinderen dansen |
|
de kinderen dansen
kijk, ze zijn er weer
een specht die tikt
hun tijd voorbij
de honden janken
daar, in de hoek
van deze grote tuin
waar wij eens spraken
ze zingen, ze springen
raken de lente
gevoelige antennes
ik zie ze wel
ze zoeken slechts
liefde en een eerlijk
antwoord van jou
op die lastige vraag
|
|
|
| 23-12-2008 |
| onder de essen |
luchtige dag
vol van blauwe weemoed
zachtkens glijdt zij daar
zonder dat ze hem ziet
blauwe waanzin
zomer vol witte hoop
glans maar raak, zon
blonde haren
onder de essen
laat zij zand vloeien
de witte handekes
vol van lente
lichtblauwe dag
een oude man in waanzin
zijn dag met haar
zonder dat ze hem ziet
de blauwe oogjes
vol zonnehoop
de witte handekes
luchtige dag
|
|
|
| 04-11-2008 |
| ik spreek tot de vijver |
ik hou de leuning vast
van de parkbrug
hij geeft mij
zijn roest
een eend zwemt en vraagt
om wat brood
hij klaagt
omdat ik niets heb
twee witte zwanen glijden
weg in late zon
zij zoeken
warmte
de lantaarn spreekt mij toe
in woorden van licht
maar verdomd
het helpt niks
Ik spreek tot de vijver
die rimpelloos luistert
mij zijn stilte leent
doch niet antwoord
|
|
|
| 03-11-2008 |
| kinderkoppen |
het is warm de fontein spuit
haar zilveren, stadse sappen
uit over de kinderkoppen
een kind huilt in een wagen
een fanfare sproeit noten
platanen verwachten lente
een bruiloft verandert levens
het gemeentehuis uit roze
bakstenen opgetrokken
waakt over dit bruisend plein
als een stenen mensenwaker
een kind huilt in een wagen
het weet niet wat hem wacht
|
|
|
| 31-10-2008 |
| vlindertje |
hij ziet haar vlindertje
achter duinen
ze wriemelt een snoepje
open
werpt het papiertje
in de branding
hij volg het
wegdeinen
met ravenogen
toegeknepen
de zee
weerkaatst haar leven
en zijn lusten
|
|
|
| 30-10-2008 |
| geen geluid meer |
het gonzen in de malle uren
de weerklank van een wekker
een schepping zingt ons wakker
vandaag is vroeger gekomen
dan verwacht, de linde schudt
haar vocht tegen de ruiten, wij
verzoenen ons even tussen veren
de regen slaat een laatste groet
voor ons beiden en we bereiden
een ontbijt op kaal eiken, de
randen zijn verweerd, het blad
stamt van lang voor ons leven
een raam vergeten te sluiten
de takken grissen naar binnen
het krassen langs de ruiten
overstemt dat van de sleutel
die na al dat vele draaien
bruin werd in haar handen
en het zal me diep en dieper
spijten, dat zij nooit meer
zal wrikken en het geluid van
de hakken dat de open keuken
vulde, verdween met de regen
alleen de stilte blijft hier kleven
|
|
|
| 17-10-2008 |
| oorlogskruizen |
ik geef het geen naam
het is meer een verstaan
van houtige zuilen
die zijgen in arme grond
ze zouden niet huilen
al welde het traanwater
uit kinderfonteinen
die ouders verstomden
zo volgen mijn ogen
toegeknepen door lijden
herinneringskruizen
rij aan rij
en vrij wilden zij zijn
leven om te leven
maar zij strandden hier
zij aan zij
ik geef het geen naam
en droom de witte kruizen
tot kinderfonteinen
van weleer
|
|
|
|
|
|
Gerhard Bernardus Burgers
Roosendaal, 10-01-1967
|
|
|
