Zware dag vandaag, niet alleen voor de fietsers, ook voor de begeleiding. Het is 22h00 en niemand meer te bekennen.
Ondanks de zware tocht vandaag was het ook een leuke dag. Al zal Davy, onze verpleger, er anders over denken. Hij heeft heel de dag wat problemen gehad met de gezondheid. Geen nood echter, hij is in goede handen bij Luc.
Zonet de route van morgen op punt gezet, het enige probleem is dat den Dockx moet tanken. Morgen zoeken naar een tankstation waar UTA kaarten aanvaard worden dus.
De bar-on-wheels die de mobilhome ondertussen geworden is lijkt een succes, de voorraad Leffe voor vandaag en morgen was halverwege vanavond al op. Morgen dus op zoek naar een Auchamp, (it is I) Leclerq, of Carrefour die op zondag de deuren opent.
Schitterend weer overigens vandaag, ook morgenvoormiddag ziet het er goed uit, in de namiddag zou er een occasionele druppel kunnen vallen, maar daar fietsen onze moedige fietsers wel rond. Zo dadelijk zetten we nog wat fotootjes op de blog en hoopt Peter na een goede nachtrust morgen wat minder last te hebben van verdwaalde sleutels.
Hallo thuisfronters, supporters van deze expeditie en toevallige bezoekers op deze site,
En we zijn vertrokken begot! Na maandenlange voorbereidingen, wikken en wegen over mogelijke reisroutes zijn we dus echt weg weg weg nu... Wie zijn we? Een bont allegaartje al dan niet havengebonden mensen die één gemeenschappelijke passie hebben : ze delen namelijk de onweerstaanbare drang om zich voort te bewegen op twee wielen en liefst zo lang en snel mogelijk... Immers hoe verklaar je dat een 2O-tal sporters zich een week vervreemden van have en goed en zich de tong letterlijk tussen de spaken rijden om hun doel te bereiken; nl het bereiken van de magisch mythische Mont Ventoux volgende week vrijdag?
Uw verslaggever koerst echter niet mee... Zijn kuiten bevatten immers standaard genoeg melkzuur om een middelgrote melkerij in volcontinu bedrijf draaiende te houden... Hij zal zich gedurende de tocht samen met zijn onafscheidelijke kompaan Pat bekommeren over de techniciteiten van dit project; wij houden ons voltijds ledig met het transport van het materiaal, het repareren van beschadigde fietsen en fietsers onderweg, de bevoorrading en gewoon ook om de hoop te vergroten natuurlijk. Onze technische staf bestaat verder ook nog uit de collega's van de mobilhome, nl. het olijke duo Frans en Peter en de onnavolgbare motard Danny die als volleerde scout de weg vrijmaakt voor het gehele peleton. Ook een heuse ambulance met verplegend personeel vervoegt ons (waar zijn eigenlijk die beloofde blonde kinesistes naartoe?)
Vedi Vinci Ventoux? Dat zullen we volgende week wel zien maar de sfeer zat er van deze morgen al duidelijk in... Na een fantastisch ontbijt ons aangeboden door de firma Protime volgde de verplichte fotosessie en het afscheid van de geliefden. Tja noblesse noblige natuurlijk. Onze splinternieuwe Mercedes Sprinter Super Van (vanaf nu afgekort als " Den Dockx ") werd ontdaan van de sponsorvlaggen en uw verslaggever startte zijn bolide. Echter, waar was het peleton gebleven...? La Treizième Ventoux Compagnie était déjà disparu verdorie! Door een miscommunicatie tussen renners en volgers waren de soigneurs achtergebleven en het peleton al vertokken! De nodige vloeken dat dit met zich meebracht in het begeleidingsvoertuig gaan we de onwetende lezer van deze blog onthouden maar u kan zich met enig inlevingsvermogen het een en ander voorstellen me dunkt... Enfin, na enig zoekwerk en de nodige GPS en telefoonconnecties werd het vloekniveau wat getemperd en tegen de middag al (!) werd de aansluiting gemaakt. Christoffel, gij dubbel doorgedraaide Sint, ontferm u over ons.
Over de rit zelf dan : Eens de taalgrens voorbij werden de baantjes smaller, de bochten korter en de stijgingen hardnekkiger. De slijkhoogte op de bus, veroorzaakt door rondvliegende modder werd dan ook hoger en hoger.
"Pat, der hangt precies modder tussen de bullbar, kan dat?" "Ja jongen, ge zijt daarnet 2 meter door de gracht gereden..." "Oke dan is het goed..."
Bij hevige heuvels waaierde het peleton enigszins uit maar hervond daarna telkens de slagorde terug. Buiten 2 lekke banden werden verder geen noemenswaardige problemen gemeld en kwam de ondertussen volledige toerkaravaan rond 16 uur aan in ons hotel te Maubeuge, net over de Franse grens die we trouwens pas opgemerkt hadden nadat we onmisbare (?) SMSjes van diverse GSM operatoren hadden gekregen.
Deze eerste dag was er een die ronduit plezant te noemen was... Het leuke eraan is dat iedereen nu, gewassen en gestreken wat zit te dollen met mekaar en ronduit de belevenissen van de dag vertelt. Ook dat is expeditie natuurlijk, het leren kennen van de collega's... Morgen trekken we naar Epernay, een beladen rit ( letterlijk met brubbels als ik de crew mag geloven) naar de Champagnestreek. Hopelijk blijft de sfeer zoals vandaag. Het weer wordt in ieder geval al beter. Een open hemel dient zich aan, als voorbede van morgen?
De eerste dag zit er op, 't 17hOO en idereen zit fris gewassen te wachten op het eten, tijd dus om te bloggen.
'S ochtends vroeg eruit, gezellig met zijn allen gegeten bij protime en dan HET vertrek, we waren weg! Over golvende slingerende en vooral slechte wegen baanden we ons een weg tot in Maubeuge, 135km. Ondertussen was het weer ons niet gunstig gezind, enkele frisse regenbuien en een wat guur windje maakte het plaatje compleet, flandriens in augustus. Aangekomen in het hotel snel de fietsen gekuist en relaxen voor de dag van morgen.
Zoals het er uit ziet zijn we er helemaal klaar voor.
We kunnen tanken en ook de uitrusting voor de begeleiders is binnen, met dank aan onze sponsors. De volg- en materiaalwagen zal vanmiddag worden afgehaald en een aardig voorraadje bananen staat op ons te wachten
Aangezien er afgelopen nacht genoeg water uit de hemel is gevallen voor de komende 10 dagen lijkt ook het weer geen spelbreker te kunnen worden morgen.
Morgenvroeg iedereen op post zoals in de laatste nieuwsbrief.
Dit zal zonder twijfel zo zijn voor onze fietsers wanneer ze binnen een week de eindmeet halen. Momenteel is het op organisatorich vlak behoorlijk druk. De checklijsten worden opnieuw en opnieuw afgelopen en nagekeken, en, het is gelukt, alles lijkt in orde te zijn voor het vertrek.
Vrijdagmorgen is het dan zo ver. Eerst een ontbijtje bij ProTime en om 10h00 de fiets op richting Maubeuge, onze eerste stopplaats.
Vanaf vrijdagavond zal je hier kunnen volgen hoe de tocht verlopen is, bedoeleing is dat de deelnemers zelf hun verhaal doen op de blog. Ook zal je hier foto's kunnen vinden of -indien technisch niet mogelijk- een verwijzing waar je de foto's kan vinden.
Aan iedereen, veel succes en vooral veel plezier
Peter
We houden eraan om al onze sponsors nogmaals te bedanken voor de financiële en materiële steun.
Zonet vernomen dat het weer beter gaat worden. Hoe betrouwbaar de bron is is niet duidelijk, maar aangezien slechter weer bijna niet mogelijk is zal hij wel gelijk hebben.
