|
Laten wij zacht zijn voor elkander, kind-
want, o de
maatloze verlatenheden,
die over onze moegezworven leden
onder de sterren
waaiein de oude wind.
O, laten wij maar zacht zijn, en maar niet
het
trotse hoge woord van liefde spreken,
want hoeveel harten moesten daarom
breken
onder den wind in hulpeloos verdriet.
Wij zijn maar als de
blaren in den wind
ritselend langs de zoom van oude wouden,
en alles is
onzeker, en hoe zouden
wij weten wat alleen de wind weet, kind-
En
laten wij omdat wij eenzaam zijn
nu onze hoofden bij elkander neigen,
en
wijl wij samein t oude waaien zwijgen
binnen een laatste droom gemeenzaam
zijn.
Veel liefde ging verloren in de wind,
en wat de wind wil zullen
wij nooit weten;
en daarom voor we elkander weer vergeten
laten wij
zacht zijn voor elkander, kind.
25-11-2009 om 09:49
geschreven door Sjeek Spier
|
