|
14 December sterfdag Henrij
en dan, soms
voel ik Zijn nabijheid weer.
Vertwijfelt vanwege Zijn verte
maar ik heb die aanvaardt
omdat ik gewoon niets ben
niets heb
niets doe
misschien heeft precies mijn niets Hem aangelokt
en ''toen'' kwam Hij dus- als eeuwigheid -tot mij
Hij doorbrak (breekt) de tijd die mij vasthoudt
en geeft mij eeuwigheid.
Eèn ogenblik
onbeweeglijk
knielend
en ik huilde.
As ik anders niet zo doodnormaal (nou ja) was in alles
zou ik denken dat ik gek was, hysterisch.
Maar zoals ik mezelf bekijk, ben ik (nog) gewoon.
Werkelijk
de eeuwigheid
op momenten in mijn dag
Wat gebeurt er!
God doet met mij
dit is geen spelletje maar doodserieus.
Soms ervaar ik
stukjes van de waarheid
in de stilte in de "leegte"
er is opeens ' íets', alles ..niets
Alsof je iets ziet dat licht en donker tegelijk is,
iets en niets- dus alles - ? en je voelt geen tijd, geen plaats, jezelf niet,
alsof je opgaat in Hem
een ogenblik
diepe
een zich verbreidend vredesgevoel
waarin de levenspijn bestaat,
maar toch is opgelost (een weerglans -) ?
Toen de zon onderging
op dit moment
leven,
ben ik leven
gedeeld leven
gewoon zijn
het leven dat je voelt is dus juist het geheel van het bestaan.
Zoals mensen ieder op hun eigen wijze leven.
De hele wereld als het ware doorzichtig
hoe alles zijn plaats heeft.
Ik zie alles als het ware met Gods ogen.
Zie de volmaaktheid van het geschapene.
Ik zie met vreugde, het veelvoud - van alles wat geschapen is.
Ik zie , de eenheid in het verscheidene
Het veelvoud van pogingen tot veranderingen hoort bij deze wereld.
Maar kan een mens veranderen - en wat dan ?
Zijn schepping, in Zijn hand
Nederig zijn en worden, en zeggen ik begrijp niets meer,
en alles
En het is goed, zo!
ps Ik weet ècht niets meer..
wat ik overschrijf -of wat nìjn leven ìs!
Het is alsof mijn leven, nu, verwoord
toen al, door haar , die ik niet kende
en toch ervaar
|
