Leven ze nog? En waar zijn ze? Waar zijn ze gebleven, de meesten Die ons daareven nog meenden te weten?
Ze zijn op ons uitgekeken. Ze zijn onze reisweg vergeten en onze verdwaalde bestemming Tussen vier muren, Een tafel, een stoel en een kast, een bed, Een raam dat traag zijn tralies tekent Op tuinene en straten, Op onbegaanbare straten, Op zondag, op zonderdagochtend.
Wij gaan ons hier binnen hermetische poorten te buiten.
Daarginder was ooit onze wekker Een zoemende zoen in de vroegte, Tijd had een plaats en een lievelingsnaam. Wij zijn een dik dagboek geworden Van magere jaren, geen hond die ze lust. En de magerste moeten nog komen te klinken Als langzaam scheurende kalenderspreuken, Een prop die brandt in een hand Als een krop in een keel.
Er zullen anderen komen of niet. De aarde zal altijd wel bijna rond zijn. En ieder mens heeft een open wond, pijn aan wat er niet meer is of bijna niet.
Ik heb de vlammen op het ijs zien dansen, hoorde de klokken die onder de grond zijn. En wáár ik ben staan de schimmen nog rond mijn wereld - of schimmen? ik zie hun huid glanzen
en ieder gebaar watervalt van licht. (Zij galopperen te paard op het licht en hun lichaam buigt als een boog van licht.)
Genoeg daarvan. Ik kan in een mens leven en uit de ruimte. Ik noem alles leven. Er komen anderen om mee te leven.
Hans Andreus, Uit: De sonnetten van de kleine waanzin, s-Gravenhage: Stols 1957
Ik ging niet wandelen met de hond, de hond ging wandelen met mij. Kijk, zei hij, kijk, zo doe je dat: je snuffelt wat, je kruipt eens onder groen, je kwispelt - nee dat kun je niet doen - loopt achterna wat vleugels heeft, je rolt je op je ene zij, je andere zij, je ene zij, je mond staat op de tocht, je zoekt in woorden naar een geur, bij grenzen naar vreemd vocht, hoort woest geroep van groepen mens als blaffen aan, verstaat alleen je naam als Lig en Koest en Af.
Une Ostendaise Pleure sur sa chaise Le chat soupèse Son poids d'amour Dans le silence Son chagrin danse Et les vieux pensent chacun son tour A la cuisine Quelques voisines Parlent de Chine Et d'un retour A Singapore Une Javanaise Devient belle-sur De l'Ostendaise
Il y a deux sortes de temps Il y a le temps qui attend Et le temps qui espère Il y a deux sortes de gens Il y les vivants Et ceux qui sont en mer
Homme libre, toujours tu chériras la mer! La mer est ton miroir; tu contemples ton âme Dans le déroulement infini de sa lame, Et ton esprit n'est pas un gouffre moins amer
Tu te plais à plonger au sein de ton image; Tu l'embrasses des yeux et des bras, et ton coeur Se distrait quelquefois de sa propre rumeur Au bruit de cette plainte indomptable et sauvage.
Vous êtes tous les deux ténébreux et discrets; Homme, nul n'a sondeé le fond de tes abimes; Ô mer, nul ce connaît tes richesses intimes, Tant vous êtes jaloux de garder vos secrets!
Et cependant voilà des siècles innombrables Que vous vous combattez sans pitié ni remords, Tellement vous aimez le carnage et la mort, Ô lutteurs éternels, ô frères implacables!
Que faites-vous là petite fille Avec ces fleurs fraîchement coupées Que faites-vous là jeune fille Avec ces fleurs séchées Que faites-vous là jolie femme Avec ces fleurs que se fanent Que faites-vous là vieille femme Avec ces fleurs qui meurent
Des draps blancs dans une armoire Des draps rouges dans un lit Un enfant dans sa mère Sa mère dans les douleurs Le père dans le couloir Le couloir dans la maison La maison dans la ville La ville dans la nuit La mort dans un cri Et l'enfant dans la vie
Laat Vertraag. Vertraag. Vertraag je stap. Stap trager dan je hartslag vraagt. Verlangzaam. Verlangzaam. Verlangzaam je verlangen En verdwijn met mate. Neem niet je tijd En laat de tijd je nemen- Laat.
Er moest een wereld bestaan hebben voor de Triosonate in D, een wereld voor de partita in A mineur, maar hoe zag die wereld eruit? Een Europa van grote lege vertrekken zonder weerklank, overal x instrumenten waar Musikalisches Opfer en Das wohltemperierte Klavier nooit over een claviatuur waren gegaan. Eenzaam gelegen kerken waar de sopraanstem uit de Johannes Passion zich nimmer in hulpeloze liefde slingerde rond de mildere windingen van de fluit, weidse zachtmoedige landschappen waar alleen oude houthakkers met hun bijlen te horen zijn het gezonde geluid van sterke honden in de winter en als een slingerklok schaatsen klauwend in glansijs; zwaluwen zwermend in de zomerlucht schelp waar het kind aan luistert en nergens Bach, nergens Bach schaatsstilte van de wereld voor Bach.
- opleiding schilderen en tekenen aan de academie van Oostende. - opleiding modeltekenen en monumentale aan de academie van Koksijde. - E-atelier schilderen door Kunstwerkt en Wisper in Leuven. - www.mad-art.eu/ BooghsCarine
tentoonstellingen in 2014 : - 16/03 - 03/04 Bredene VOC De Fakkel - 08/06- 22/06 Tielt - 04/07 -10/07 De Molen van Stene in Oostende - 06/07 - 30/07 Oostende De Geuzentorre - 01/07 - 31/07 Kortrijk - 19/10 - 20/10 - 21/10 Buren bij kunstenaars
ZEG AAN DE KINDEREN DAT WIJ NIET DEUGEN
Er zullen anderen komen of niet...
ANDERMANS HOND
IK DRAAG VAN ALLES
l'Ostendaise
L'Homme et la mer
CHANSON
LE BOUQUET
Premier jour
PAROLES
Leonard Nolens
Ik wens u
POËZIE
De stilte van de wereld voor Bach
