Een heleboel mensen, waaronder veelal minderheidsgroepen, worden niet gehoord. Sinds 06/2011 behoor ik jammer genoeg ook tot één van die categorieën. Er werd Multiple Sclerose vastgesteld, een chronische ziekte van het centraal zenuwstelsel. De medische, technische details zal ik u besparen (documentatie genoeg op het internet). Sindsdien is er een hele wereld voor mij opengegaan waar ik als gezonde mens niet het minste benul van had. En ja, we hebben één van de beste opvangsystemen genaamd onze sociale zekerheid. En ja, er bestaan veel ondersteunende verenigingen en liga's die ons helpen. Helaas botsen deze laatste vaak op dezelfde muur als de patiënt nl. bureaucratie. Tientallen voorbeelden kan ik geven van frustratie's, ontgoochelingen, onheuse behandelingen, onrechtvaardigheden die mij de afgelopen zes jaar te beurt zijn gevallen. Vaak moeten wij hetzelfde horen, geduld meneer. En ons neerleggen bij de talloze, ondoorzichtige, nutteloze regeltjes opgelegd door mensen met niet de minste voeling met de werkelijkheid. Ik zou willen oproepen tot algemene ongehoorzaamheid maar ik vrees dat dit een utopie is. In onze vrije wereld is de stok achter de deur nooit ver weg. Als de brave burger niet in de pas loopt zijn de represailles onvermijdelijk. Nochtans, het is niet in het kieshokje dat we iets te zeggen hebben. Al geeft men ons wel continu dat gevoel. "De kiezer heeft ons een mandaat gegeven" hoort men vaak als motivatie. Iemand aanduiden op een voorgekauwde lijst, minister posten die willekeurig worden uitgedeeld. Heeft de burger daar inspraak in? Ik zou graag gehoord worden, ik zou graag vertegenwoordigd worden door mensen die hun nek durven uitsteken. Er zijn wel een paar enkelingen, idealisten, dikwijls mensen die vanuit een persoonlijke tragedie het nodige engagement tonen. Ook zij lopen al heel snel tegen de bekende muur. Het was tijd voor verandering, zei een BV bij de vorige verkiezingen. Er is inderdaad veel veranderd maar of de mensen daar beter zijn van geworden...

Ik ben ongerust. Niet alleen over mijn progressief evoluerende ziekte maar ook over de talloze praktische problemen die dat met zich mee brengt. En ik ben niet alleen. Dan te moeten lezen dat men langdurig zieken terug aan het werk wil krijgen, ik was vragende partij om van thuis uit te werken, helaas niet mogelijk aan "de spoorweg". Uiteraard zijn er fraudeurs, profiteurs, opportunisten maar neem het van mij aan ; gezonde mensen hebben duizend wensen, mensen zoals ik hebben er maar één!