Heel veel dutjes. Wenen. Moeilijk eten. En 's avonds niet in slaap kunnen vallen wegens te veel gepieker. Â Daarnaast de signalen van m'n lichaam volledig willen negeren! Â Met vlagen dacht ik nog steeds dat ik snel terug zou kunnen gaan vliegen. Op andere momenten werd ik bijna gek in mijn hoofd. Totaal geen licht op het einde van die oh zo zwarte tunnel zien. Soms werd het me echt te veel. Ik kon alles niet meer geplaatst krijgen. Er ging zoveel in mijn hoofd om en tegeliijkertijd ook zo weinig... Door de constante stress bleef ik een strijd leveren met mezelf en mijn gedachten. Want ja, zo gaat dat dan, ik leefde in een roes waar stress een constante was. Terwijl er niets was dat ik moest doen..
Vermits die momenten van totale wanhoop en hulpeloosheid alsmaar vaker voorkwamen, heb ik op een avond beslist om een noodkreet te slaan naar een psychotherapeut. Ik ben online gaan zoeken naar iemand die ervaring had met het verwerken van een burn out en die persoon een heel eerijk mailtje gestuurd met mijn probleem. Op het moment dat ik dat schreef, was ik redelijk helder, maar heel hard zoekende naar een redder in nood. Het ging niet goed met me, echt niet.
door zo weinig te slapen, werd ik uiteraard niet beter. Er kwam alsmaar meer en meer gepieker en ik voelde me echt heel depri worden.Â
Gelukkig kwam er zeer snel nieuws van de therapeute dat ik enkele dagen later al kon langskomen voor een eerste gesprek: ik was gered.Â
De dagen gingen voorbij zonder echt iets gedaan te hebben. Ik probeerde elke dag even naar de winkel te gaan, maar vaak was dat er al te veel aan. Toch verplichtte ik mezelf om even buiten te komen en toch wel even mensen te zien. Ik deed heel hard mijn best, maar dit lukte niet elke dag. Er waren ook regelmatig dagen bij dat ik mijn bed niet uitkwam, dat ik gewoon een dagje de gordijinen dicht liet en rustig de dag liet passeren. Om dan 's nachts niet te kunnen slapen.... Frustrerend werd dat...
Het enige dat ik wilde, was dat er iemand even mij leven instapte en het gewoon allemaal even kon overnemen. Iemand die voor mij alles kon beslissen en regelen, iemand die voor mij kookte, naar de winkel ging en vooral.... Iemand die me elk uur van de dag een dikke knuffel kon geven en in m'n oren zou fluisteren: " Het komt allemaal goed!"...
Ik ben een single vrouw, 35 jaar, geen kinderen en moet toegeven dat mijn leven alleen nog maar bestond uit vliegen en thuis zijn. Wanneer ik in het land was, wilde ik alleen maar slapen en alleen zijn. Mijn sociaal leven was zo goed als onbestaande. En dat was zo al even aan de gang... Ik heb geen lief, ik woon alleen en moet dus enkel voor mezelf zorgen. Maar dat ging dus behoorlijk fout... Ik was helemaal niet goed voor mezelf aan het zorgen! Ondanks ik gezond at en veel tijd nam om te rusten ( alleen besefte ik niet dat dat rusten echt noodzakelijk was om te recupereren) .
Ik was dus nu ook alleen en stond er alleen voor. Ik kon niet meer de schijn ophouden en zeggen dat het goed met me ging. Als vrienden of mensen me vroegen hoe het met me ging, zei ik nu heel eerlijk dat het niet zo goed was. Want dat was ook echt zo. Ik had geen energie meer om te liegen, geen energie meer om er altijd met de glimlach te staan voor iedereren, om het luisterend oor te zijn voor iedereen,... Ik kon niet meer, ik was leeg. Op. Kapot. En dat werd maar erger en erger met de dag...
07-09-2016 om 00:00
geschreven door Burnout81
06-09-2016
En toen werd het pas echt wazig
Helemaal het noorden kwijt. Zo voelde ik me. Wat was er in godsnaam wel niet gebeurd? En vooral, wat moest ik nu gaan doen? De spoedarts had me twee dagen thuis geschreven. Dat betekende dat ik maandag terug zou kunnen gaan vliegen? Een afspraak maken bij de huisarts, dat hadden ze me in het ziekenhuis aangeraden. Ok. Dat kon ik nog wel, online een afspraak maken voor maandag. En wat dan? Ik heb m'n hoofd zitten breken met allerlei scenario's over wat ik nu moest gaan doen, ik wilde instant oplossingen. Soms waren er momenten op de dag dat ik dacht bij mezelf: " Ooh, maar een paar dagen rusten en ik begin terug te vliegen!" Ik vind het nu te gek voor woorden hoe slecht, of zelfs helemaal niet, ik luisterde naar mijn eigen lichaam. Was dit niet duidelijk genoeg om te beseffen dat het niet meer gaat op de manier ik bezig was?! Maar neen, alles voor de job en vooral: " al die anderen kunnen dat toch, dan moet ik dat toch ook kunnen?!" Het gevoel van zwakkeling kwam naar boven, ik had gefaald.. Nu was ik weer afwezig. Want de laatste maanden, om niet te zeggen een jaar, was ik vaak afwezig. Ik had enorm veel last van mijn darmen. Ik had me al een volledig ander voedingspatroon aangenomen, was bij verschillende artsen in behandeling, had een afspraak nog voor een gastroscopie en een colonoscopie,... Het stopte niet, de klachten, dus ik bleef op zoek gaan naar een oorzaak... Stomme ik...
Die twee dagen voor de afspraak bij de huisarts waren verschrikkelijk. Zoveel dat ik aan het denken was, zo slecht dat ik me voelde,... Zoveel wenen dat ik moest doen.. En het enige wat ik nodig had, was RUST. Rust in mijn hoofd, rust voor mijn lichaam, rust in mijn hartje. Ik wilde vooral ook alleen maar slapen en een paar dagen later pas wakker worden..
Maandag bij de huisarts.... "Hoe gaat het met je?", vroeg ze. Ik kon niets anders doen dan wenen. Ik kwam niet uit m'n woorden, ik was op. Doodop. De tranen waren wel duidelijk voor de dokter. Ik heb m'n verhaal kunnen doen, denk ik. Want vanf toen is alles wat wazig geworden in m'n geheugen. Ik leefde in een roes. M'n hoofd stond niet meer op mijn lichaam, zo voelde het aan. Twee weken werd ik thuisgeschreven en ze raadde me aan om met iemand te gaan praten. Een burn out kan je niet in je eentje ondergaan en dat moet je ook echt niet. Oooh help,... Is het dan echt zover gevorderd? Ik wilde zo nog niet denken. Een burn out? Ik? Ik had me net een maand geleden ingeschreven voor burnoutcoach te worden.... Verdorie... Mijn leven is om zeep... Wat nu?
Heb dan het werk verwittigd dat ik voorlopig twee weken niet zou komen vliegen. Op dat moment nog overtuigd dat ik na die peiode er wel terug zou staan. Tien minuten later besefte ik wel weer dat dat onmogelijk zo kon zijn. Ik was over mijn grenzen gegaan. Niet 1 keer, maar tientallen keren... En nu moest ik de prijs ervoor betalen.
Alsjeblief, luister nu toch eens!! Je lichaam trekt het niet meer. Je lichaam redt het niet meer! Je moet op die pauzeknop duwen...
Adem, slaap en kom tot rust.
Heel veel wenen en heel veel slapen.. Dat heb ik die dag nog gedaan...
06-09-2016 om 00:00
geschreven door Burnout81
05-09-2016
6 augustus 2016, eentje om nooit meer te vergeten..
Een beetje verward, hulpeloos en volledig uitgeteld heb ik die dag doorgebracht in m'n bedje.
Total lost.
Want wat moest ik nu doen? Wat is stap 1? En 2 en 3 en...
Help.
