"I have a dream" van Abba klonk door de straten van Sôlden om 06h s' morgens.Het was een drukte van gewelste zoals altijd. Veel verder dan aan ons hotel, ben ik niet geraakt op de startrij. De spanning steeg hoe korter het bij de starttijd kwam. Eens de helicoper in de lucht begint te cirkelen om sfeerbeelden te maken, weet je dat het niet meer lang duurt. Nog even....daar gaat het startschot. Om 6h51 reed ik over de startlijn. De dalende weg naar de Kuhtai kende dit jaar voor een paar mensen minder geluk. Uit de tunnel was er een valpartij, met een paar toch ernstige gekwetsten. Een kleine oponthoudt, maar toch even voet aan de grond. Op de Kuhtai werd al een schifting gemaakt. De mooie afdaling hiervan zorgde ervoor dat de teller de 100km/h aanwees. De zon was ons nog gunstiger gezind dan vorig jaar, zodat je niet veel aan kledij moest meesleuren. Even wat tegenwind op de Jaufenpass was een verwelkoming om wat af te koelen. Tijdens die klim voelde ik de eerste kramp opkomen, maar gelukkig niet te erg. De Timmelsjoch echter werd een lijdensweg. Aanvankelijk was er geen vuiltje aan de lucht en was ik op weg om m'n tijd van vorig jaar scherper te stellen. Op 4km van de top echter kwamen de krampen terug; niks hielp; en was ik genoodzaak om de rest naar de top toe,te voet af te leggen. Zelfs het vlak gedeelte door de tunnel, lukte niet. Ook geen sinicure om bergop te stappen met een fiets aan de hand. Eenmaal boven kon ik gelukkig weer op de fiets, maar toen wachtte me in de afdaling een onweer, zodat ik daar ook nog een kwartiertje moest voor schuilen. De ergste regendruppels voorbij, weer op de fiets, maar dan is de snelheid downhill heel wat minder. Maar ik heb ondanks alles de finish toch gehaald in 10u46, weliswaar meer dan een uur langer dan vorig jaar, maar heelhuids aankomen is belangrijker. Voorlopig is "Mein Traum" over. Althans wat betreft Oostenrijk. Maar er zijn nog andere dromen, zoals...........................