|
Na een lange reis, vele familiebezoekjes en herhaaldelijke uitval van de elektriciteit is het dan toch gelukt: ik kan online!
Onze reis is goed verlopen, alleen het wachten in Charles de Gaulle duurde wel erg lang voor de kindjes. Amaris en Silas zijn super braaf geweest en hebben in het vliegtuig erg goed geslapen. Toen we in Pointe Noire neerstreken, was het eerste wat ik door het raampje zag: regen :-?
Maar bij het uitstappen kwam al snel de warmte ons tegemoet. Het is een kleffe hitte, waarvan je direct begint te zweten. Niet handig als je je winterjas nog aan hebt.
Al snel konden we onze slaapplek gaan verkennen. Al was de rondgang snel gemaakt: we logeren in 2 kamertjes van 2,5m x 2,5m met een mini douche en toilet. Er is elektriciteit, maar geen airco. Daarbij komt nog eens dat de elektriciteit hier regelmatig uitvalt. Daarvan was ik de eerste dag al getuige tijdens het avondmaal. Na een lange en vermoeiende dag gingen we eindelijk aan tafel en plotseling... niks meer. Geen elektriciteit wil hier zeggen: geen licht, geen ventilator, geen stromend water. We hebben dus weinig geslapen door de hitte en de muggen die alomtegenwoordig zijn.
De familie waar we logeren is heel vriendelijk. Ze zijn onder de gelukkigen die wel over wat middelen beschikken. Elke dag maakt Maman Rachelle ontbijt en diner voor ons. Ik doe mijn best om alles te proeven wat ze klaarmaakt, ook al zijn dat soms gerechten waarbij ik de neus normaal gezien op zou halen. Gisteren heb ik schaap gegeten. Geen lamskoteletjes zoals in de GB, maar stukken van schapebeenderen waar het vel nog aan zit. Gewoon niet nadenken en doorslikken :wink:
Het weerzien met de familie van Lezin was emotioneel en vreugdevol. Zelfs ik heb een traantje weggepinkt toen ik eindelijk Maman Julie (mama van Lezin) in mijn armen kon sluiten. Inmiddels heb ik al bijna de hele familie ontmoet. En geloof me: dat zijn vééél mensen... Het is dan ook een sport om alle namen te onthouden. Silas heeft het een beetje moeilijk met al de aandacht die aan hem wordt geschonken. Hij huilt als weer een andere tante hem op de schoot wil pakken. Soms probeer ik hem dan ook wat af te schermen door met hem eventjes apart te gaan zitten. Hij heeft zijn reputatie in de familie al verworven: "monsieur difficile".
Amaris heeft inmiddels haar draai wel gevonden. Ze is dikke maatjes met Princesse, het dochtertje van de broer van Lezin. Hoewel ze niet kunnen communiceren, lachen die twee wat af! Maar ook met de andere neefjes en nichtjes wordt er vlot gespeeld. Gisterenavond zaten alle kinderen rond Amaris. Amaris zei allerlei woorden die de kinderen dan in groep herhaalden - zoals dat hier op school ook gebeurt. Natuurlijk vond ze al die aandacht het einde! Grappig was dat Ammie alleen maar nonsensewoorden riep, terwijl de kinderen dachten dat ze Nederlands aan het leren waren :lol:
Alles is hier anders, er is werkelijk NIETS dat lijkt op ons Belgenlandje. Alleen in het centrum is er bestrating, maar in de wijken is daar geen sprake van. Als het regent, veranderen de straten in grote plassen waar te voet geen doorkomen aan is. Fietsen zie je hier niet. Mensen verplaatsen zich met de taxi (spotgoedkoop), met minibusjes of te voet. De rijkere mensen hebben natuurlijk een eigen wagen.
Verder is alles hier self-made: mini apotheek waar je medicijnen kan krijgen per stuk, langs de weg vindt je allerlei producten te koop in detail. Zo kan je benzine kopen in drinkflessen, pasta in kleine diepvrieszakjes, sigaretten per stuk en noem maar op. De markt is één grote chaos waar een doordringende geur hangt. Ik ben er nog niet doorgewandeld, alleen maar met de taxi gepasseerd.
Schoenen zijn hier een luxe. Overal lopen kinderen op straat zonder schoenen, met kapotte en/of vuile kleertjes. Ik voel me niet op mijn gemak omdat wij met onze mooie Westerse kledij wel heel erg opvallen. Natuurlijk wordt er naar mij gestaard in de wijken. Ik ben de enige "mundele" (blanke) die er rond loopt. In de stad is dat gelukkig anders. Tot nu toe heb ik nog maar weinig gezien van de stad. Familiebezoek en het afleveren van de pakketten van Afrikaanse vrienden in België, zijn tot nu de hoofdbrok van mijn verblijf geweest. Hopelijk gaan we snel eens naar de zee, die er vanuit de taxi echt prachtig uitziet!
Straks ga ik terug naar mijn Afrikaanse familie bij Maman Julie, waar het altijd ambiance is. Er worden beignets (smoutebollen) gemaakt, of pinda's geroosterd. De kinderen spelen er tot de avond valt en soms nog lang daarna. Als het donker wordt, steekt Maman Julie de olielampjes aan. Gezellig! Maar ook een beetje noodzaak door gebrek aan geld. Iedereen zorgt voor iedereen. Iedereen houdt de kinderen in de gaten. Iedereen helpt mee om de buiken te vullen. Zo is Pointe Noire.
Tot gauw!
|
En het is echt fijn om dit allemaal te lezen.
en ocharme Silas, ik zou ook zoiets hebben van weeral zo'n rare tante, moet ik nu hiermee blijven lachen...
