De professionele bokser Igor, die me de stuipen op het lijf jaagt
Waar ben ik nu weer in beland? Een tank die bij mij op de kamer slaapt. Brede borstkas en een ingedeukte kop. Dit was zeker niet abnormaal want onze Igor was een professionele bokser. Het was normaal dat zijn kop er wat gezwollen uitzag, zijn wenkbrauwen die steeds opnieuw en opnieuw moeten worden dichtgenaaid na een potje boksen, zijn neus waar geen stukje kraakbeen meer inzat, Niemand weet waarom hij hier zit. De asielzoekers beginnen te filosoferen over de reden waarom hij in het asielcentrum verblijft, je hoort de gekste verhalen. Ik denk dat ik er nooit achter zal komen. De Oekraïner is niet spraakzaam, als hij dan een woordje zegt is het in het Frans. Uhm Frans kun je het niet noemen Hij probeert het alleszins. Ik heb er niets op tegen, zo houdt hij zich tenminste bezig met iets. Het enige wat mij schrik aanjaagt is dat hij zo stil is. Hij kropt zijn frustraties en emoties allemaal op tot op een dag wanneer hij het niet meer vol kan houden en hij zijn woede op mij afreageert als een soort boksbal. Dat zou er nog aan mankeren Twee toeken op mijn muil en ik ben knock-out, klaar om in een houten kist naar Somalië getransporteerd te worden. Slapen deed ik pas wanneer hij al lang in dromenland was. Dit kon even duren Igor deed niet zo veel in zijn vrije tijd. Hij studeerde braafjes zijn woorden, kaartte met mede-asielzoekers om de tijd te doden. Na zes uur bokst hij, ik zou niet graag in de schoenen van zijn tegenstander staan. Voor het slapengaan kruipt hij terug met zijn hoofd in de boeken, haha. Een boek is het niet, het is een Russische zondagskrant. Een magazine om jaloers op te zijn. Igor is enkel geïnteresseerd in de twee laatste bladzijdes van de magazine, de naakte vrouwen die poseren. Elke avond hoor je het bed kraken, hij slaapt in het bed boven mij. Het gaat er elke avond heftig aan toe, ik heb zelfs schrik dat de bedden het niet langer meer gaan volhouden.