Don Guido Bortoluzzi werd geboren in 1907 en stierf in 1991 in de provincie Belluno in Italië. Tussen 1968 en 1974 ontving hij van Onze Heer 8 openbaringen over het ontstaan van de mens en van de aarde. De totale afwezigheid van kwaadaardigheid in Don Guido Bortoluzzi, liet hem toe episodes bij te wonen die anderen in verlegenheid zouden gebracht hebben, omdat wat hij zag door zijn onbevangen ogen, gewoonweg realistisch leek en zonder morbide schaduw. Zijn innerlijke houding, liet Onze Heer toe thema's te behandelen zonder verzwijgingen noch woordveranderingen. Onze Heer koos voor een zuivere ziel die zonder vooroordelen openstaat voor de liefde van God. Door het contrast tussen de eenvoud van het 'medium' en de grootsheid van de boodschap is het evident dat de oorsprong van de inhoud niet minder dan van God komt. Onze Heer heeft geen theoloog of wetenschapper gekozen, omdat - zoals het Evangelie zegt - het niet mogelijk is oude zakken voor nieuwe wijn te gebruiken (dit wil zeggen, mensen reeds voldaan in hun kennis en onwrikbaar in hun theorieën) zonder dat ze beiden verloren gaan.
De openbaring over de oorsprong van het heelal en over de vaderlijke en moederlijke oorsprong van de mens, verleend aan het door beproevingen getekende leven van Don Guido Bortoluzzi en opgetekend in dit boek is een bemoedigend voorbeeld van de nabijheid van de 'Levende God' bij Zijn schepsel. De mens van onze tijd, heeft behoefte aan duidelijkheid en hulp, na in de steek gelaten te zijn door een wetenschap vol tegenspraak en door een zwak en verdeeld geloof. Vele bladzijden van de Heilige Schrift en onnauwkeurigheden in de interpretatie ervan zijn duister gebleven. Daarom is de Heer aan het hevige pastorale verlangen tegemoet gekomen van een oprecht en nederig priester van onze tijd, die de boodschap van het Goddelijk Woord grondig wilde begrijpen. De ware theologen zijn de mystieken en de heiligen, zij staan in verbinding met de 'Levende God' en treden in gemeenschap met het bovennatuurlijke, zij stellen hun vertrouwen niet zozeer in zichzelf maar in God. Wie de gave en de vrijheid van geest heeft om zich open te stellen voor deze nieuwe goddelijke gunst, zal de tragedie begrijpen die heeft plaats gehad bij het begin van de mensheid. Een tragedie die ons vanaf het begin heeft verwijderd, zowel van het beeld, als van de gelijkenis met God. Dit alles, zoals de Schrift steeds heeft geleerd, door vrije keuze, door het wantrouwen en de opstand van de vader (Adam) van alle mensen tegenover God. De lezer zal beter de noodzaak begrijpen dat de gehele mensheid tot in zijn wortels zal moeten genezen door middel van het zuivere Bloed dat vergoten is door de Nieuwe Adam, Christus, voor alle mensen, zowel op fysiek, emotioneel, intellectueel als op geestelijk vlak. Weinigen weten dat de zaligspreking van de Engelen in Bethlehem bij de geboorte van Jezus 'de gelijkenis van de mens met de Allerhoogste' betekende, opdat ze door dat Kind, opnieuw 'volmaakt' zouden worden, zoals de mens bij het begin werd geschapen. Dan alleen zal God werkelijk kunnen verheerlijkt worden en zal de Aarde de ware vrede kennen. Wat ben ik blij dat de Heer, Heerser van Hemel en Aarde, temidden van de bergen van ons geboorteland een nederige priester heeft uitgekozen, in een duistere hoek van die grote planeet, om zoveel licht en zoveel vreugde te brengen aan de gehele wereld! Door Pater Serafino Dal Pont, Missionaris van de Consolata Londen, 12 september 2002, Op het feest van de 'Naam van Maria', Maagd en 'Moeder van alle verlosten'.
Bron: (webpagina bestaat niet meer)
23-01-2011 om 22:59
geschreven door mgservice
Katharina Emmerick
Anna Katharina Emmerick werd op 8 september 1774 in het bisdom Münster in de boerengemeente Flamschen bij Dülmen (Duitsland) geboren. Die dag wordt in de Rooms-katholieke kerk gevierd als de geboortedag van Maria. Anna Katharina was de dochter van Bernard Emmerick en Anna Hillers, arme en vrome boeren, en werd geboren als vijfde van negen kinderen in dit gezin. Van kinds af aan had zij visioenen, bijna voortdurend. Bij haar doop zag zij al hoe haar patronessen, de Heilige Anna en de Heilige Catharina, zich zegenend over haar bogen en ook het kindje Jezus was erbij en liet haar een bruidsring zien. Verder had zij contact met haar beschermengel, die altijd bij haar was om haar te begeleiden en te beschermen. Ze kon haar beschermengel ook bovenzinnelijk waarnemen en deze ook vragen stellen in haar kinderlijke onschuld. Dit contact is gebleven tot aan haar dood op 9 februari 1824. Ze kon ook Maria waarnemen en allerlei Heiligen. Bovendien kon zij geestelijke gesprekken met hen voeren. Toen ze over deze belevenissen in haar naaste omgeving begon te spreken, kwam ze er langzamerhand achter, dat niet alle mensen begrip hadden voor deze ervaringen; ze werd zwijgzaam.
Zij was een tijdje hoedster van koeien. Zo in de natuur, samen met de dieren, leerde Anna Katharina de werking van giftige en geneeskrachtige kruiden en planten. Ze had een hard leven als arme boerendochter, maar koos ook zelf voor de eenvoud, waardoor haar leven er niet gemakkelijker op werd. Toen ze 16 jaar oud was, ontwaakte in haar het verlangen om het klooster in te gaan. Maar ze was te arm en moest nog twaalf jaar wachten op haar intreding. Ze sprak zelden en was erg in zichzelf teruggetrokken, maar toonde ook invoelingsvermogen voor het leed van anderen en vroeg dikwijls aan God dat op haar te leggen. Ook was zij opvliegend en koppig. Zij had een zwakke, ziekelijke gezondheid. Door de beenderen van overleden heiligen aan te raken, kreeg zij allerlei informatie, en zij had een innig contact met overleden zielen in het vagevuur. In 1798, toen ze 24 jaar oud was, had zij een cruciale ervaring. Terwijl ze in een kerk voor een kruis in gebed was, zag ze vanuit het tabernakel Christus als een lichtende jongeling voor haar verschijnen. In Zijn linkerhand had Hij een bloemenkrans en in Zijn rechterhand een doornenkroon. Ze kreeg de keus en koos uiteindelijk voor de doornenkroon. Weer tot zichzelf gekomen, had ze hevige pijn rondom haar hoofd. Bloedvlekken aan haar hoofd, die later begonnen op te treden, moest ze maskeren door het dragen van een hoofdband.
Na op 13 november 1802 als novice aangenomen te zijn, trad Anna Katharina op 18 december 1802 in, in het klooster Agnetenberg van de Augustinessen te Dülmen. In de enge gemeenschap van het klooster kon het niet uitblijven dat men iets van haar lot en omstandigheden vernam. Door enkele medezusters werd ze achter haar rug om bespot, uit jaloezie en hoogmoed. Omdat ze helderziend, zowel voelend als horend was, kon Anna deze roddel toch vernemen en beleefde dat als scherpe pijlen, die op haar gericht waren. Hoewel ze daar uiterlijk niets van liet merken, voelden de medezusters haar medelijden, wat ze als antwoord op hun daden ontvingen, en kregen daar een zeer onbehaaglijk gevoel bij. Al enkele dagen na haar intrede werd ze erg ziek met pijngevoelens in de hartstreek. Deze pijn verliet haar het hele leven niet meer. In 1812 tijdens een extase ontstaat er op die plaats van het hart ter hoogte van het borstbeen een kruis. Ze werd veel ziek in het klooster. Maar de bron van dat lijden lag niet zozeer in haar eigen constitutie maar meer daarin, dat ze plaatsvervangend kon lijden voor andere mensen, die zich daar in de regel niet van bewust waren. In feite nam ze andermans lijden op zich.
Later, tijdens een gebed waarin ze geconcentreerd was op het lijden van Christus aan het kruis, kreeg ze brandende pijn aan handen en voeten. Op 29 december 1811, om 3 uur in de namiddag, verscheen haar de gekruisigde Heer Jezus, met stralende wonden die als vurige pijlen haar handen, voeten en zijde troffen, welke begonnen te bloeden. Van toen af werd zij bedlegerig en had geen behoefte meer aan spijs, drank en andere benodigdheden. Niet langer als drie maanden was het mogelijk deze toestand verborgen te houden, want elke vrijdag bloedden de stigmata. De stigmata van de doornenkroon, welke zij veel vroeger, doch onbloedig, had gekregen, begonnen nu eveneens te bloeden. Zo had ze gedurende langere perioden in haar leven aan vijf plaatsen de wondtekenen of stigmata ervaren: hoofd, hart/ rechterzijde, de beide handen en tenslotte de voeten, die als één wond tellen omdat daar bij de kruisiging één spijker doorheen ging. Anna Katharina droeg gedurende 12 jaren de wonden van Christus. Tot 1813 bleven deze verschijnselen voor de buitenwereld verborgen. Maar het klooster werd in 1812 opgeheven. Samen met een oude bevriende priester ging ze wonen bij een arme weduwe in Dülmen, ieder in aparte kamers. Daar kwam ze in een mensengemeenschap terecht die sterk met haar lot verbonden bleek te zijn, zowel in positieve en negatieve zin. Er waren bijvoorbeeld Jezuïeten die invloed op haar uit wilden oefenen.
Anna Katharina wilde zekerheid hebben, dat haar visioenen, om niet verloren te gaan, zouden worden opgetekend. Hiertoe kwam op donderdag 24 september 1818 Clemens Brentano, de gevierde dichter en schrijver, van huize uit katholiek, bij haar op bezoek. Direct herkende zij de persoon, die haar beloofd was als vrucht van haar gebeden. Zij vertelde hem: "Ik kende je al, voor je bij me kwam, daarom moest ik, toen je de eerste keer mijn kamer binnenkwam, denken: Ach, daar is hij dan". Brentano werd diep getroffen door haar persoonlijkheid en kwam vijf jaren lang dagelijks aan haar ziekbed om haar visioenen op te schrijven. Hij, die verwend was door het salonleven van Berlijn, kwam zich daarvoor begraven in het boerenstadje Dülmen. Altijd liet hij zijn aantekeningen goedkeuren door Anna Katharina om ze zo nodig te laten verbeteren. Zij zag het geschrevene schitterend van het licht en wist zo, dat alles waar was. Brentano schreef deze voor haar op in het boek "Het Droevige Lijden van Onze Heer Jezus Christus", dat verscheen in 1833, ruim 10 jaar na de dood van Anna Katharina Emmerick.
Iemand, zoals Anna Katharina Emmerick, was in staat het nabije en verre verleden te verklaren met nauwkeurige beschrijving van personen, plaatsen en gebeurtenissen, dit alles gepaard aan een verstandelijk buitengewone geloofsvisie, jaren later bevestigd door ontdekking van documenten, opzoekingen, wetenschappelijke studies, expedities en ook bijbelexegese en theologie. Door één van de visoenen van Anna Katharina Emmerick werd het woonhuis van de heilige Maagd Maria en de apostel Johannes op een heuvel in de nabijheid van het Turkse Efese ontdekt. Sindsdien is die plek een belangrijk bedevaartsoord voor zowel christenen als moslims. Zij heeft verder rond 1800 nogal wat persoonlijke "openbaringen" gekregen over de lijdensweg van Jezus. Zij "zag" de laatste dagen van Christus aan haar voorbijtrekken. De film "The Passion Of The Christ" van regisseur Mel Gibson, overigens een overtuigde Katholiek, is bijna letterlijk gebaseerd op een boek van een Anna Katharina, nl. "The Dolorous Passion Of Christ" in combinatie met de Katholieke 14 stadia van Zijn lijden.
Bij Anna Katharina is alles eenvoudig en ongekunsteld. Men heeft de indruk dat het onmogelijk is op zo'n manier te vertellen zonder het zelf gezien en beleefd te hebben. Anna Katharina Emmerick zelf zei over haar vele eigen visioenen: "Nooit heb ik de visioenen zo geloofd als de leer van de catechismus; niet de visioenen, maar alleen de geloofsleer van onze godsdienst is de leiding geweest van mijn geestelijk leven." Je kunt je verbazen over de gedetailleerdheid van haar helderziendheid als het bijv. over fysieke feiten gaat. Tot in de finesses beschrijft ze het interieur van het Coenaculum (de plaats van het Laatste Avondmaal en Pinksteren), de vorm van het kruis en de houtsoorten waaruit deze vervaardigd is. Zelfs de klinknagels worden uitgebreid beschreven. Niet alleen fysiek waarneembare feiten komen aan de orde. Het is aandoenlijk om te lezen hoe Anna de gemoedstoestand van Maria Magdalena weet te beschrijven, zoals deze met haar haren de voeten van Christus afdroogt. De Rooms-katholieke Kerk laat ons totaal vrij in het waarderen van de visioenen. Er is zowel een kerkelijk als een staatsonderzoek geweest tijdens het leven van Anna Katharina. Men heeft niets kunnen ontdekken, dat strijdig is met het geloof.
Voorspelling A K Emmerick:
Het grote verval van de katholieke geestelijken en hun overgave aan de wereldse wellust. Slechts enkelen blijven God trouw. Tevens voorspelde ze de opkomst van de protestantse kerk.
Visioenen A K Emmerick:
Ik zag het neerstorten van de gevallen engelen, de schepping van de aarde en het Paradijs, van Adam en Eva en de zondeval. ... Deze visioenen heb ik gehad zowel bij nacht als bij klaarlichte dag, in het veld, thuis, werkend, onder allerlei bezigheden. Vóór de zonde waren Adam en Eva heel anders gemaakt dan wij, ellendige mensen, nu zijn. Vroeger waren zij één met God, verenigd met God. ... Zij waren, door God, de heer van de natuur. ... De mens was geschapen om het getal der gevallen engelen aan te vullen. ... De eerste mens was als een evenbeeld van God, het was als de hemel. Alles was het eens met hem, en in hem; zijn vorm was de afdruk van de goddelijke vorm. Hij zou de aarde en de schepselen bezitten en genieten en God danken. De eerste mensen waren dus "als engelen", maar zij hadden een tastbaar, stralend lichaam. Dit lichaam was echter onsterfelijk en het moest zich niet voeden om te overleven;
Ik zag Jozef in Egypte, de uittocht van het Joodse volk, de profeten Eliah en Maleachi. En dit is nu het wonderbaarlijke: haar visioenen zijn volledig in harmonie met de Bijbel, er is geen enkele valse noot te vinden. Welk een verschil met de vele moderne schriftgeleerden en exegeten en wat ze ons voorschotelen! Hun verklaringen laten dikwijls weinig plaats voor het bovennatuurlijke;
Ik zag de nieuwe en raar uitziende kerk die ze probeerden te bouwen. Er was niets heiligs aan. Mensen waren brood aan het kneden in de onderliggende crypte, maar het wilde niet rijzen, ook ontvingen zij het lichaam van onze Heer niet. Zij die fout waren, niet door hun eigen schuld, en die verlangden naar het lichaam van de Heer, werden spiritueel gerustgesteld maar niet door de communie. Toen zei mijn gids (Jezus):" Dit is Babel".
Ik zag boven de zwaar gedecimeerde Kerk een majestueuze Vrouw met een hemelsblauwe mantel, die zich tot in de verte uitstrekte en met een kroon van sterren op Haar hoofd. Van Haar ging het Licht uit en drong steeds verder door in de sombere duisternis en daar waar dit licht doordrong, raakte alles vernieuwd en kwam in bloei ....
Op 9 februari 1824 stierf Anna Katharina Emmerick in Dülmen op 49-jarige leeftijd. Zij werd begraven op de rooms-katholieke begraafplaats achter de Heilige Kruiskerk in Dülmen. Omdat ongeveer 50.000 pelgrims tussen 1877 en 1910 steeds zand van het graf hadden meegenomen liet een Poolse gravin een smeedijzeren hek rond het graf van Anna Katharina aanbrengen. In 1891, 67 jaar na haar dood, werd een onderzoek in werking gesteld ter voorbereiding van haar zaligverklaring. Dit proces werd echter in 1927 stopgezet, omdat men meer tijd nodig had om de echtheid van de teksten, die Brentano had opgeschreven, te onderzoeken. In 1973 werd er echter een wonder aan haar toegeschreven. Een kloosterzuster, die aan zware strottenhoofd- en longtuberculose leed, had de voorspraak van Anna Katharina ingeroepen en werd op onverklaarbare wijze genezen. Het Vaticaan heeft dit wonder erkend, waardoor de weg weer vrij kwam voor haar zaligverklaring. In verband hier mee werd haar proces tot zaligverklaring in 1973 weer heropend. In 1975 werden haar stoffelijke resten opgegraven en bijgezet in een grafkelder in de Heilige Kruiskerk in Dülmen. De procedure voor haar zaligverklaring werd in 2004 afgesloten. Op 3 oktober 2004 is zij door paus Johannes-Paulus II in Rome zaligverklaard. Bisschop Reinhard Lettmann zegt dat de zaligverklaring van de "mystica van het Münsterland" zijn bisdom "vervult met grote vreugde en diepe dankbaarheid."
Er is een boek uitgebracht over haar visioenen en haar leven "Het leven van Anna Katharina Emmerick" door dominee Carl E. Schmoeger, gepubliceerd in 1870 en later herdrukt in 1968 door Maria Regina Guild, LA Calf. Wilt u de herdenkingsplaats van Anna Katharina Emmerick bezoeken, dan is dat mogelijk in de parochie: "Maria Koningin", Anna-Katharina-Emmerick-Straße 28 in Dülmen, echter alleen op afspraak bij het parochieburo onder nummer: 0049 -2594/9510. Het graf is in de Heilige Kruiskerk, Kreuzkirche 10 in Dülmen, en is van 8 tot 18 uur vanaf de kant van de toren toegankelijk.
23-01-2011 om 22:56
geschreven door mgservice
Basiliek in Geulle aan de Maas?
St. Martinus Basiliek Geulle aan de Maas
Door Winus de Rouw
"Basiliek" is een eretitel die door de paus aan belangrijke kerken gegeven kan worden. Er zijn grote basilieken (basilicæ maiores) en kleine basilieken (basilicæ minores). De grote basilieken zijn de Sint-Jan van Lateranen, de Sint-Pieter, de Sint-Paulus buiten de Muren, en de Santa Maria Maggiore in Rome, en de twee basilieken van Assisi. Andere kerken in Rome zijn kleine basilieken. Sinds de 19e eeuw hebben pausen de titel basilica minor ook aan kerken buiten Rome gegeven.
Een basiliek mag op het priesterkoor twee eretekenen plaatsen: het tintinnabulum (een staf met een klokje) en het conopeum (soort ereparasol met afbeeldingen). Deze twee symbolen stammen uit een ver verleden. In het Oosten werden belangrijke personen voorafgegaan door een dienaar die een zonnescherm of regenscherm, een conopeum, boven het hoofd van die belangrijke persoon hield. Een andere dienaar ging vóór het rijtuig uit om met een belletje, het tintinnabulum, de weg vrij te maken. Dit Oosterse gebruik werd door de pausen voor hun basilieken in Rome overgenomen. Bij die kerken bleven deze objecten dan ook gemakshalve in de kerk staan, voor het geval de paus zou komen. Later werden het prestigeobjecten en eretekenen die de waardigheid van een basiliek aanduidden.
In 1981 heeft paus Johannes Paulus II de privileges van basilieken nog uitgebreid. Om de verbondenheid met de Heilige Stoel duidelijk te maken, bepaalde hij dat basilieken boven de ingang van de kerk het pauselijk wapen of het wapen van de Heilige Stoel mogen aanbrengen. De verheffing tot basiliek St. Martinus aan de Maas zal plechtig gevierd worden op een nog nader te bepalen jaar, maand en dag. De bisschop zal dan hoofdcelebrant hopelijk zijn.
Toekomstmuziek?
Misschien, maar de voortekenen zijn reeds aanwezig. De vraag is slechts: blijft de Sint Martinus de enige en eerste onder de als de basilieken onderscheiden parochiekerken of wordt hij de laatste van de Basilieken. Schaduwen van grote gebeurtenissen worden vooruit geworpen. De opmaat voor de verheffing van de Martinus tot basiliek begon in het jaar Onzes Heren 1999. En wel met Kerstmis dat jaar in de nachtmis. Bedoeld is de toekenning van de bronzen Millenniumplaquette aan deze parochiekerk. Het bisdom Roermond had immers bij gelegenheid van de Jubeljaar 2000 een plaquette doen ontwerpen, die zou worden uitgereikt aan die kerken die in het bezit zijn van een toegangsdeur die zelden of nooit gebruikt wordt. Als zon deur aan de vooravond (Kerstmis) van het Jubeljaar 2000 geopend zou worden door een bisschop of een door hem aangewezen geestelijke (de deken) én in het begin van 2001 weer gesloten zou worden andermaal door een bisschop (of de door hem aangewezen geestelijke), dan zou die kerk als herinnering daaraan een bronzen plaquette ontvangen, ontworpen en gemaakt door de kunstenares mevr. Josien Henning uit Ubachsberg. In feite betekende dit dat enkel en alleen de Sint Christoffel kathedraal in Roermond en de 5 basilieken in het bisdom hiervoor in aanmerking zouden komen. Er werden dan ook in totaal slechts 6 plaquettes aangemaakt. Men had evenwel buiten de deelname van de Sint Martinus in Geulle gerekend. Ook deze eenvoudige parochiekerk immers had in de oude uit 1350 stammende toren een originele toegangsdeur die sinds de gerealiseerde uitbreiding van de kerk in 1920 niet meer in gebruik was. Een samenspel van de toen pas benoemde bisschop coadjutor Mgr. Everard de Jong en het kerkbestuur onder leiding van pastoor Guus Dohmen z.g. had tot resultaat, dat Mgr. De Jong in de Kerstnacht van 1999 een sneeuwstorm trotseerde om in de Geulse Sint Martinus de nachtmis te komen celebreren. Hij betrad de kerk door eigenhandig de oude toegangsdeur te openen. Eenzelfde plechtigheid maar dan in omgekeerde richting vond plaats op het feest van Driekoningen in 2001. Toen verliet de bisschop na de pontificale hoogmis de kerk via deze deur en sloot hem achter zich. De initiatiefnemers van het bisdom konden niet anders dan erkennen dat in de Sint Martinus te Geulle de spelregels correct waren nageleefd en deze kerk als enige parochiekerk dus in aanmerking kwam voor de Jubeljaar plaquette. Deze werd door Mgr. De Jong uitgereikt en bevestigd aan de muur naast de toegangsdeur in de doopkapel. Daar hangt zij tot op de dag van vandaag. De parochiekerk van de H. Martinus te Geulle is daarmee de enige eenvoudige parochiekerk die deze onderscheiding heeft ontvangen en daarmee gelijk is gesteld met de basilieken die eveneens deze eer te beurt viel. De vraag is daarmee gewettigd: blijft de Sint Martinus de enige en dus eerste met deze plaquette onderscheiden parochiekerk in dit rijtje, of wordt zij binnen niet al te lange tijd als laatste en zesde toegevoegd aan de rij basilieken?
Daarmee zouden dan tevens de andere motiveringen erkend worden die deze uitverkiezing wettigen. Immers het is duidelijk dat reeds bij aanvang van het tweede millennium in het jaar 1000 er in Geulle een parochie bestond, nadat met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid de Maastrichtse bisschoppen Servatius, Hubertus, Lambertus, Gondulfus en Monulfus ook in deze contreien het Geloof hadden gebracht. Vast staat immers dat einde 1200 in Geulle een ecclesia integra bestond, deel uitmakend van het dekenaat Susteren en met een onder de pastoor van Geulle ressorterend rectoraat in Uikhoven. Een dergelijke ecclesia integra hield in, dat kerk en parochie een oude gevestigde geschiedenis hadden alsmede aanzien hadden verworven door verkregen rijkdommen. Dit wordt door de historische ontwikkelingen in latere eeuwen ruimschoots bevestigd.
Alles bij elkaar hoeft er nog slechts de wil aanwezig te zijn over te gaan tot het verlenen van de titel Basiliek aan de Sint Martinus van Geulle om een lang in pectore gekoesterde wens in vervulling te doen gaan. De voorbereidende activiteiten kunnen worden opgestart.
De Paus heeft alle priesters aangespoord zoveel mogelijk multimedia te gebruiken om hun boodschap te verspreiden. E-mailen en surfen is niet genoeg.
Priesters moeten juist voorop lopen en de meest geavanceerde technologie gebruiken om zichzelf uit te drukken en hun gemeenschap te leiden, laat de Paus weten in een bericht dat werd vrijgegeven door het Vaticaan. "De verspreiding van multimediale communicatie en zijn rijke menu van verschillende opties zou ons kunnen doen besluiten dat het genoeg is om alleen maar op het web aanwezig te zijn. Maar priesters worden uitgedaagd om het evangelie te verspreiden met de inzet van de nieuwste generatie audiovisuele middelen", zei de Paus, aldus persbureau AP. Het bericht is voorbereid voor Wereldcommunicatiedag en verkent de mogelijkheden voor het verspreiden van het evangelie via beeld, video, blogs en andere websites. Paus Benedictus benadrukte dat jonge priesters zich moeten scholen in de wegen van het internet al tijdens hun opleiding in het seminarie.
Het gebruik van nieuwe technologie moet wel in overeenstemming zijn met de theologische en spirituele principes van de katholieke kerk. "Priesters in het digitale spectrum moeten niet bekend gaan staan om hun multimediale kunde, maar nog steeds om hun priesterhart en hun nabijheid tot Christus", zei de Paus.
Vorig jaar werd er een YouTube-kanaal en een portaal geopend dat gewijd is aan de Paus: Pope2You. Daar zijn alle multimediale uitingen die de Paus doet gebundeld. Naast het YouTube-kanaal is er ook een Facebook-plugin en een link naar de iPhone-applicatie van het Vaticaan te vinden. Verschillende hoge geestelijken zijn online al actief, zoals kardinaal Cresenzio Sepe, aartsbisschop van Napels, en kardinaal Roger Mahony, aartsbisschop van Los Angeles.
"De crisis van de Kerk heeft haar grond in een bepaalde opvatting over God. Omdat men verkeerd denkt over God, kent de crisis vandaag een grote omvang en verbreiding. Men heeft God buiten ondergebracht en men heeft Hem binnenin nog niet ontdekt. Het is vanzelfsprekend dat men zo een God die daarbuiten is, weigert, want Hij komt over als een bedreiging en een inperking die van buitenaf aan het menselijke leven wordt opgedrongen. Het is vanzelfsprekend dat men deze inmenging van een autoriteit die zich opdringt en die de ontkenning blijkt te zijn van de menselijke vrijheid en waardigheid als een belediging voor de geest en als een frontale aanval ervan aanvoelt".
God zijn betekent niet meer domineren en de macht hebben anderen te verpletteren.
God zijn betekent zich mateloos geven, eeuwig zichzelf verloochenen...
Het is omdat God niets voor zich houdt, omdat hij totaal Liefde is, omdat de adem van zijn wezen milde vrijgevigheid is, dat de Schepping te voorschijn komt en dat ze tegelijk vorm geeft aan een onuitputtelijk geheim en aan een eindeloze oproep tot liefde.
Omstreeks 1773 begon Joseph Binvignat (1755-1837) samen met de houthandelaar Lambert Houtappel (1756-1822) een Maastrichtse orgelmakerij.
[Uit:De encyclopedie Het Historische Orgel in Nederland, 2, 24-25. Hier staat dat Joseph Binvignat zich in 1778 als compagnon bij Lambert Houtappel voegt].
Zij ontwikkelden een stijl die geleidelijk steeds meer afweek van de Luikse barokstijl. Vanaf 1777 kreeg deze firma enige nieuwe orgels te maken, waarvan een aantal nog bestaat: in de Sint Nicolaas in hun woonplaats (nu in de kerk van Maastricht-Heer, 1778) en in de Hervormde Sint Jan aldaar (1780), in Houthem (1784), en in Berg en Terblijt (nu Maastricht, Cellebroederskapel, 1794). De boventoonrijke klank van deze orgels verraadt de Noord-Franse herkomst (Attigny) van Binvignat, maar de ruime mensurering van het pijpwerk en de breedte van de totaalklank doen tevens Rijnlandse invloeden vermoeden. In de moeilijke Franse Tijd echter kon deze orgelmaker het nauwelijks bolwerken, speciaal vanwege de heersende antipathie tegen de Fransen. Zouden de anticlericale maatregelen van de overheid niet de hoofdoorzaak geweest kunnen zijn? Hij vervaardigde bureau-orgeltjes en serinettes. Verder moest hij rondkomen van het herstellen van orgels in Aken, Hasselt en tussenliggende plaatsen en van een drankenzaak. Zijn voormalige compagnon trok zich terug in de houthandel.
2. Het Classicisme van de eerste helft van de 19e eeuw
Binvignat is een voorbeeld van een orgelmaker die zijn bouwstijl verder ontwikkelde naar een meer classicistische vorm met strakke en soberdere fronten en lieflijkere klankkleuren. Dit laatste bewerkstelligde hij door discant-solofluiten en strijkers in acht- en viervoetsliggingen te disponeren en enkele tertsregisters weg te laten. Toen de vraag naar orgels weer toenam, bewees de Maastrichtenaar dat hij een meester van grote allure was in zijn nog bestaande opus Magnum in de Sint Matthias van zijn woonplaats, opgeleverd in 1808. Daarna kreeg hij weer veel opdrachten in een groot werkgebied. Enkele van die orgels zijn nog geheel of gedeeltelijk aanwezig, onder meer in Geulle (1818), Mechelen (1820, uitgebreid in 1851), Kerkrade (nu te Oirsbeek, 1828) en Simpelveld (1834). Verder bouwde hij nieuwe orgels in Aken en verrichtte hij ingrijpende restauraties in de grote stadskerken van Luik en op veel andere plaatsen, waaruit blijkt hoe groot zijn faam was. Vermoedelijk. Vermoedelijk begon Rogier Kerckhoff (1816-1873) afkomstig uit Heer bij Maastricht, zijn loopbaan bij Binvignat, alvorens zich in Brussel verder te bekwamen en daar een spoedig bloeiende orgelmakerij op te zetten.
In Maastricht en verre omgeving beheerste Binvignat de orgelbouw tot zijn dood in 1837. Zijn zoon Adam (1789-1850) bleek niet over de kwaliteiten van zijn vader te beschikken. Toch bleven er ook een paar kleine orgels van hem bewaard, onder meer in de H. Hartkerk te Eindhoven (afkomstig van Sittard, ca 1842) Bovendien was hij verantwoordelijk voor de vernieuwing van het orgel van de Sint Servaas te Maastricht in 1839, waarbij tevens een tenorpedaal tot stand kwam. Was dit nog de doorwerking van de Noord-Franse herkomst der Binvignats?
[Uit: De encyclopedie Het Historische Orgel in Nederland, 8, 35-36].
3. De Sint Martinuskerk te Geulle aan de Maas
Eenklaviers orgel en eiken balustrade van de orgelgalerij, in 1818 gemaakt door Joseph Binvignat in opdracht van het gemeentebestuur 'tot Lof en Luyster van de beijde godsdiensten in de gemeentekerk' zowel gereformeerden als de Roomse gezinden. Bij de bouw werd gebruik gemaakt van een ouder orgel, dat aangepast werd aan de gewenste omvang en dispositie. Het orgel werd in 1977 gerestaureerd door de firma Verschueren te Heythuyzen. Aan de orgelkas is duidelijk te zien dat deze oorspronkelijk was ingesnoerd. Binvignat heeft in 1818 dan ook gebruik gemaakt van een bestaande kas en deze eenvoudig aan de nieuwe situatie aangepast. De onderkas is zeer sober gedecoreerd met een bescheiden pijnappel onder de middenoren. De bovenkas draagt zijn huidige uiterlijk waarschijnlijk grotendeels aan de werkzaamheden uit 1818. Opvallend zijn de bovenblinderingen: een timmermansversie van een Dorisch fries.
[Uit: De encyclopedie Het Historische Orgel in Nederland 4, 342-344.]
Men tast nog steeds in het duister omtrent de maker(s) van 't Hèrmenieke van Bergeyk en waarschijnlijk zal (zullen) die wel nooit meer bekend worden.
Men nam lange tijd aan, dat het lied in het begin van deze eeuw gemaakt was door de Bergeijkse schoolmeester Aarts. Volgens zijn zoon, drs. Jos Aarts (1903) te Tilburg, heeft hij het lied zeer zeker niet gemaakt. Hij herinnerde zich, dat hij zijn vader vaak over het lied had horen praten en dat hij niet wist wie dat toch gemaakt kon hebben.Ook bij de neven van zijn vader was het lied bekend. Zij waren al vóór 1900 priester gewijd en hadden gestudeerd op seminarie Beekvliet te Sint-Michielsgestel, waar het lied volgens hen al gezongen werd.
Emeritus-pastoor Rijken bevestigde mij, dat het lied inderdaad op het seminarie bekend was. Het gebeurde tijdens de gemeenschappelijke wandelingen, die op dergelijke scholen gebruikelijk waren, dat men vaak 't Hèrmenieke van Bergeijk zong. Pastoor Rijkens studententijd was tussen 1916 en 1928. Het lied was naar zijn zeggen toen al volop gekend. In Bergeyk hoorde men ook wel eens vertellen, dat het lied in de dertiger jaren door studenten, die Bergeijk toen bezochten, was gemaakt.
Drs. Alb. Smulders, die in de vijftiger jaren arts was in Bergeijk en tot de groep studenten behoorde waarvan hierboven sprake was, vertelde me, dat er in 1934 te Bergeijk een werkkamp was van het Brabants studentengilde. Daar was ook een zekere Dr. P.C. Brouwer bij, die toen 60 jaar oud was en afkomstig was van het al genoemde seminarie te Sint-Michielsgestel. Hij zong tijdens het kamp 't Hèrmenieke van Bergeijk, maar kende helaas nog maar één strofe. De andere nu nog bekende strofen (van de pastoor, de koster, de dokter en het raadhuis) werden toen bijgedicht, gebaseerd op enkele fragmenten die nog bekend waren.
Dr. P.C. Brouwer kende het lied nog uit zijn studententijd, die dus vóór 1900 heeft gelegen. De oudste bundel, waarin (voor zover ik heb kunnen nagaan) het lied voorkomt is 'Zing', in 1955 door uitgeverij 'Gesto' te Alkmaar uitgegeven. Tijdens mijn zoektocht in Alkmaar bleek al gauw dat de firma Gesto niet meer bestond. Dankzij een vriendelijke mijnheer op het stadhuis kwam ik te weten, dat de voormalige uitgever, een zekere Van Gemert, in Bergen (N.H.) woonde. Het viel me op dat de samensteller van de bundel ook een Van Gemert was, namelijk L van Gemert O.F.M., een Franciscaan dus. De twee bleken neven te zijn. De samen-steller van de bundel was reeds jaren dood, maar de uitgever wist zich te herinneren, dat zijn vader, die in Den Bosch woonde, rond 1900 liedjes 'uit de hei' opschreef. Toen de twee Van Gemerts de eerste bundel 'Zing' samenstelden, hadden ze het lied van 't Hèrmenieke uit de nalatenschap van deze optekenaar overgenomen. De uitgever wist nog te vermelden, dat zijn neef L. van Gemert heel actief was in de jeugdbeweging, en dat daar indertijd het lied ook al gezongen werd.
Naar aanleiding daarvan informeerde ik bij oudere mensen in Bergeijk die het lied kenden, of ze wisten waar of wanneer ze het lied van 't Hèrmenieke hadden geleerd. Ze moesten het antwoord schuldig blijven, terwijl ze van andere liedjes nog goed wisten dat ze die bv. op school hadden geleerd.
De eerste harmonie van Bergeijk is opgericht in 1845 (zie J.W.C. Aarts en Johan Biemans; 't Hermenieke van Bergeijk, 1845-1863, Bergeijk 1977). Ze bestond maar kort, tot 1864. Het was een echte drinkharmonie. Vanaf 1848 werd er door deze vereniging, die zich 'De Harmonie' noemde, elk jaar een ton bier aan de gemeenschap geschonken. Dit zou het drinkliedkarakter van het lied kunnen verklaren. Volgens sommigen zou de componist van het lied de musicus Fleerakkers zijn geweest, de dirigent van de tweede vereniging, die op het einde van 19e eeuw werd opgericht. De 'geaardheid' van de dorpsmensen uit die tijd doet het echter niet waarschijnlijk lijken, dat het lied in het dorp zelf bedacht is. Men maakte geen spotlied (zij het op lichte toon) op een vereniging waar men waarschijnlijk trots op was.
Gezien al deze gegevens lijkt het mij het meest aannemelijk, dat het lied in de tweede helft van de vorige eeuw (1850 - 1860) ontstaan is buiten de gemeente Bergeijk. Als het lied in Bergeijk ontstaan was, zou dat zeker bij de familie Aarts bekend zijn geweest; de vader van de eerder genoemde schoolmeester was namelijk medeoprichter van de 'Harmonie' in 1845. De 'Aartsen' waren muzikaal en hadden grote interesse voor het dorp en zijn geschiedenis.
De makers moet men zoeken bij de studenten van Beekvliet (Klein seminarie) of Haaren (Groot seminarie); er zijn daar namelijk steeds Bergeijkse studenten geweest. Zij zouden een spotlied hebben gemaakt op de harmonie van omstreeks 1850 die, zoals gezegd, bekend stond als de 'drinkvereniging'. Dat zou ook het licht spottend karakter van het lied verklaren. Vooral het refrein is studentikoos. Kyrië zinspeelt op de in Bergeijk en omgeving bekende kabouterkoning Kyrië. Erg ludiek is de vondst Kyrië eleïson op het eind van het refrein: Heer, erbarm u, welbekend uit de kerkelijke gezangen. Ook dit 'kerkelijk' element zou erop kunnen wijzen, dat het lied ontstaan is in de kring van seminaristen. Dat het lied vooral in studentenkringen populair was, bewijst ook de gestencilde liedbundel van de studenten te Tilburg (1953), uitgegeven ter gelegenheid van een lustrum. De algemeen gekende versie van het lied laat ik hier volgen.
't hèrmenieke van Bergeijk dè spulde toch zo schon èn ze hebben saam geklonken ze hebben saam gedronken
refrein
van 't gerstebier van kyrië t gerstebier van kyrië 't gerstebier van kyrië eleïson
de pastoor van Bergeijk die is er toch zo rijk èn als ie komt te sterven drinkt heel Bergeijk van d'erven
èn de koster van Bergeijk die vergat 'ne keer een lijk want ie had te veel geklonken hij had te veel gedronken
èn den dokter van Bergeijk die hi haost gin praktijk want ie kan zo vlug nie wezen of ze zijn alweer genezen
èn het raodhuis van Bergeijk dè is 'ne kelder rijk èn in die grote kelder daar schuimt het toch zo helder
Latere toevoegingen o.a. door dokter Albert Smulders, door de fraters van het groot seminarie van de paters Assumptionisten te Bergeijk en door dichtende feestvierders:
èn den bakker van Bergeijk die wordt er toch nooit rijk want als ie hi gebakken dan gaat ie er eentje pakken
èn het örgel van Bergeijk is tien registers rijk èn zijn ze muug van 't trappen dan gaon ze deur mee tappen
èn de brandspuit van Bergeijk die vond de put vol slijk èn om 't vuur te stuiten zijn ze mèr gaan spuiten
èn 't dörpke van Bergeijk dè is zo kinderrijk èn toch bij elk nieuw kindje drinkt heel Bergeijk een pintje
èn de kapper van Bergeijk die lust 'm ook gelijk al staat ie haar te knippen dan lèkt ie steeds z'n lippen
èn de postbooi van Bergeijk die vliegt door elke wijk èn bij elke expresse gaat hij zijn dorst weer lessen
èn in dè schon Bergeijk laog'k in de wieg te prijk èn 'k was nog ginnen hèlle of 'k begon al te bestellen
In een studentenbundel uit Tilburg leest men nog:
èn de bumkes van Bergeijk die bloeien toch zo rijk dat komt van 't staag begieten der Mima Requisieten
In 'Den Brembos' van Harrrie Beex en Floris van der Putt vond ik nog:
èn de paters van Bergeijk die lusten 'm gelijk èn bij de recreatie drinken ze saam een glaasje
Op de Weebosch zingen ze:
èn de mister van Bergeijk die hi altijd gelijk hij leert de kiendjes zingen èn laot ze pintjes drinken
Je zou het Christendom kunnen vergelijken met een auto die sinds 2000 jaar zijn diensten bewijst. De motor van dat voertuig is nog even krachtig als in het begin: God, Oerbron, Krachtbron van ons bestaan. De banden van die auto zijn wij: kunnen we dat voertuig van de Kerk verder laten rijden? Hoe is het gesteld met die banden? Hebben ze nog genoeg profiel?
In onze tijd en in onze streken lijken ze nogal versleten. Onze tijd lijkt beslissend voor de vraag of de banden het nog zullen houden. Ze kunnen het op zeker moment begeven, waardoor het voertuig niet meer vooruit komt. De vraag luidt: hebben wij als christenen nog voldoende profiel om de Kerk van ons katholieke geloof gaande te houden?
U weet hoe het gesteld is met autobanden die weinig tot geen profiel hebben: ze kunnen in een slip raken. Het ritje is dan snel afgelopen. Het lijkt alsof daarvan sprake is in de Kerk in West-Europa.
Banden met een goed profiel, beschikken over een goede wegligging. Dat beeld geven ons de jonge christelijke kerken in Afrika en Azië. Ze beschikken over een geweldige vitaliteit. Zij hebben profiel.
Toegepast op het evangelie van vandaag: Jezus begint met zijn prediking: Bekeert u, want het Rijk de Hemelen is nabij. Met andere woorden: wisselt van band, geef ze profiel, dan kom je vooruit, dan zul je zien dat het Rijk Gods dichtbij is.
Vervolgens roept Hij mensen bij hun naam: de eerste leerlingen; Simon, Andreas, Jacobus en Johannes. Alleen al door het noemen van hun naam, krijgt hun leven profiel. Hun namen staan vereeuwigd in het Evangelie. Ze worden boven de grote groep naamloze vissers uitgetild, boven de grijze grauwe massa.
Hadden ze geen gevolg gegeven aan de oproep van Jezus, dan hadden de afgesleten banden van hun leven geen indruk in het zand achtergelaten. Neen, ze wisselen als het ware de banden van hun leven. Er heeft in hun leven een bekering plaats. Ze laten alles in de steek om gehoor te geven aan de oproep van Jezus: Komt, volgt Mij: Ik zal u vissers van mensen maken. Het is Jezus Christus zelf die profiel geeft aan hun leven. Hij zal een onuitwisbare indruk maken op hen en zij zijn het die het voertuig van het christendom in beweging zullen brengen.
In het evangelie wordt aangeduid welk dat profiel van Jezus dan wel is: Hij trad als leraar op in de synagogen, verkondigde er de blijde boodschap van het Koninkrijk Gods en genas alle ziekten en kwalen onder het volk. Dit leven van Jezus werd voltooid in Kruisdood en Verrijzenis.
Gedurende 2000 jaar Christendom zijn er periodes geweest dat tegenstanders gepoogd hebben om de banden van het geloof van de kerk kapot te steken: om zodoende te verhinderen dat het geloof in Christus toekomst had.
Mensen van vlees en bloed hebben hun leven gegeven voor het geloof. Het wonderlijke was dat precies daardoor het christendom meer profiel kreeg. Ook kennen we periodes in de geschiedenis van de kerk dat die banden helemaal afgesleten waren en dat er weinig of geen indruk van overgebleven is. De oplossing werd gevonden in de bekering, het verwisselen van de banden, waardoor de kerk, na een lange periodes van malaise en neergang, weer een nieuw elan kreeg.
Vandaag lichten we een naam uit die kerkgeschiedenis. Het is een meisje dat leefde aan het einde van de derde eeuw. Een tijd dat men inderdaad probeerde de banden van het christendom kapot te steken. Ze zal hoogstens een jaar of 13/14 geweest zijn. Haar naam: AGNES. De overlevering zal zeker met de nodige smaak- en kleurstoffen profiel aan haar leven gegeven hebben. Maar, onmiskenbaar was het de Heer Jezus Christus zelf die het echte profiel gaf aan haar leven.
Daardoor is ze niet onopgemerkt gebleven in de geschiedenis. Ook aan Procop, een jongeman, zoon van een rechter, bleef Agnes niet onopgemerkt. Dusdanig dat hij zelfs met haar wilde trouwen. Daar voelde Agnes niet voor. Ze had gekozen voor haar bruidegom Jezus Christus. Dat beviel Procop totaal niet. Hij zon op wraak.
De heidenen van die tijd met hun afgodsbeelden waren heer en meester in Rome en het christendom was destijds nog verboden. Procop wijt zijn nederlaag aan de God van de christenen. Hij klaagt Agnes aan. We kennen het verdere verloop: Agnes wordt onthoofd op het schavot, maar blijft Jezus trouw tot aan het bittere einde. Merkwaardig genoeg: onthoofd, heeft ze in de geschiedenis haar nek uitgestoken en een blijvende indruk achtergelaten.
St. Agnes wil profiel geven aan onze parochie, in onze tijd, aan het leven van ieder van ons persoonlijk. We hoeven dan wel haar leven niet letterlijk te volgen, maar toch is ze een geweldige inspiratie voor ons om ons leven te laten inspireren en profileren door onze Heer Jezus Christus.
Laten we eens kijken naar de banden van ons geloofsleven. Zijn ze aan het verslijten? Zijn ze zo kaal geworden, dat er niets meer herkenbaar christelijks aan te ontdekken valt? Zoeken we naar een revisie van ons christelijk geloofsleven? Of sterker nog: kent ons leven een nieuw en vurig elan? Zijn we bereid te leven vanuit een evangelische inspiratie, waardoor ons leven weer profiel krijgt?
Inderdaad, we kennen in onze dagen die dubbele beweging: enerzijds mensen, organisaties, instellingen die - ofschoon van oorsprong christelijk - niet bereid zijn nog hun nek daarvoor uit te steken. Liever laten ze hun christelijk gedachtegoed verkwanselen en bepalen door de wereldse geest van deze tijd. Ze zijn bang om tot een minderheidsgroep te gaan behoren en zoeken het liever in van alles en nog wat, voor elk wat wils. Ze verliezen aan profiel en identiteit, totdat ze uiteindelijk ondergaan in de grijze grauwe massa.
Anderzijds zien we een nieuwe beweging ontstaan, samenkomsten op de Wereld-Jongeren-Dagen met honderdduizenden jongeren, een geweldige vitaliteit, levend vanuit een christelijke inspiratie. In trouw aan het evangelie en de kerk zijn bekeerde jongeren en jeugd wederom bereid om door het vuur te gaan, ook al kan het hun kop kosten. Ze vrezen geen tegenwind, ofschoon die er wel is. Zij zijn het die hun profiel laten bepalen door onze Heer Jezus Christus.
Vanuit Hem zijn ze bereid zich te onderscheiden. Ze zijn herkenbaar aan hun gebed, maar ook aan hun leefwijze. Het maakt indruk, niet zozeer vanwege hun uiterlijk, maar vanwege hun innerlijk dat profiel heeft. Zij zijn het ook die het voertuig van geloof en kerk verder brengen naar de toekomst. Gelovige jeugd en jonge volwassenen van West-Europa hebben de toekomst. Onmiskenbaar! Herkenbaar!
Temidden van de grauwe massa, heeft onze kerk en onze samenleving behoefte aan zulke mensen die zich durven onderscheiden door hun manier van leven; mensen die voor hun zaak staan, die leven vanuit diepe christelijke waarden en normen.
Mensen als Maximiliaan Kolbe, Edith Stem, Moeder Theresa en vandaag in het bijzonder St. Agnes.
MG
22-01-2011 om 20:46
geschreven door mgservice
21-01-2011
De Kerk is een bootje
"Ik ben geen profeet, maar men zegt voortdurend dat de Kerk momenteel ziek is... Hoe dan ook, ik kan alvast getuigen dat Christus niet ziek is. Hij is verrezen en zijn evangelie is niet verouderd of voorbijgestreefd. Wat de Kerk betreft, ze bestaat uit mensen en als mensen ziek zijn, dan is dat een schok voor de Kerk.
Daardoor is de Kerk inderdaad in crisis, maar ik weet - en dit is de diepste overtuiging van mijn geloof- dat het een groeicrisis is.
Deze crisis is belangrijk; ze kan misschien heel zwaar zijn, doch ze moet ons daarom niet verpletteren. Zij maakt me niet bang.
De Kerk is een schip met miljoenen mannen en vrouwen en gezinnen aan boord. De boot is gemaakt om stormen te trotseren. Ze zal standhouden, zelfs als sommige passagiers zeeziek worden. Er zijn er die niet graag het hoofd bieden aan die geweldige storm; daarom zoeken ze naar een schuiloord. Anderen willen te vlug gaan en willen snel aan wal een nieuw land opzoeken.
We moeten echter aanvaarden te leven op het ritme van de wereld, meer zelfs, op het ritme van God... en de koers houden die Christus ons aangewezen heeft!
Zo sprak Kardinaal Marty, bisschop van Parijs, al in de meidagen van 1968!
Und reichst Du uns den schweren Kelch, den bittern,
des Leids, gefüllt bis an den höchsten Rand,
so nehmen wir ihn dankbar ohne Zittern
aus Deiner guten und geliebten Hand.
Von guten Mächten wunderbar geborgen
erwarten wir getrost, was kommen mag.
Gott ist mit uns am Abend und am Morgen
und ganz gewiß an jedem neuen Tag.
Doch willst Du uns noch einmal Freude schenken
an dieser Welt und ihrer Sonne Glanz,
dann woll'n wir des Vergangenen gedenken,
und dann gehört Dir unser Leben ganz.
Von guten Mächten wunderbar geborgen
erwarten wir getrost, was kommen mag.
Gott ist mit uns am Abend und am Morgen
und ganz gewiß an jedem neuen Tag.
Laß warm und still die Kerzen heute flammen
die Du in unsre Dunkelheit gebracht,
führ, wenn es sein kann, wieder uns zusammen!
Wir wissen es, Dein Licht scheint in der Nacht.
Von guten Mächten wunderbar geborgen
erwarten wir getrost, was kommen mag.
Gott ist mit uns am Abend und am Morgen
und ganz gewiß an jedem neuen Tag.-
Wenn sich die Stille nun tief um uns breitet,-
so laß uns hören jenen vollen Klang
der Welt, die unsichtbar sich um uns weitet,
all Deiner Kinder hohen Lobgesang.
Von guten Mächten wunderbar geborgen
erwarten wir getrost, was kommen mag.
Gott ist mit uns am Abend und am Morgen
und ganz gewiß an jedem neuen Tag.
21-01-2011 om 11:13
geschreven door mgservice
De Witte Roos
De Witte Roos christelijk studentenverzet in München tegen de nazi's
Verzet in nazi-Duitsland was eerder een zeldzaamheid, daar de hele samenleving van onder tot boven werd gecontroleerd. Duizenden verklikkers en nazi-getrouwen, waakten ervoor dat het ondergronds verzet geen schijn van kans had. Alleen in het grootste geheim durfden sommigen het al eens aan om weerstand te bieden. Naarmate de oorlogskansen keerden, en zeker nà de nederlagen aan het Oostfront, meer in het bijzonder nà de capitulatie van het 6de Leger door Veldmaarschalk Friedrich Paulus op 1 februari 1943 in Stalingrad, werd het verzet heviger. Maar tot aan het einde toe, zal Adolf Hitler de touwtjes stevig in handen houden.
De meest bekende daad van verzet was wellicht de aanslag op Adolf Hitler op 20 juli 1944 door Wehrmachtoficier Graaf Klaus von Stauffenberg en zijn getrouwen. Dit militaire verzet leidde tot de aanhouding van 4.900 officieren en ruim 5.000 anti-fascisten. Tot aan zijn zelfmoord op 30 april 1945 bleef Hitler de aanstichters en meelopers van dit complot opsporen en vervolgen. Naast dit militaire verzet bestonden in Duitsland verschillende andere groepen van verzet van uiteenlopende origine en politieke overtuiging, die soms weinig verschilde van het conservatieve en dictatoriale nazi-regime, behalve dat zij de (falende) dictatuur van de ene door de andere (de hunne) wilden vervangen. Zo bijvoorbeeld het verzet binnen de nationaal-conservatieven waaronder het officierenverzet van Goerdeler, Beck en von Möltke en de zeer gekende Kreisauer Kreis. Ook het communistische verzet was bijzonder vroeg actief als bekendste namen Die Rote Kapelle en de verzetsgroepen rondom Thälmann en Harnack.
Ook de sociaal-democraten rond Reichwin, Leber en Breitscheid weerden zich dapper. Daarnaast waren ook vele christenen actief, waaronder zelfs enkele bisschoppen en leiders en leden van de Bekennende Kirche (Belijdende Kerk), die openlijk of verdoken deelnamen aan het verzet. Bekendste figuren waren Dietrich Bonhoeffer en de predikant Niemöller. In die laatste groep situeerde zich ook het studentenverzet van De Witte Roos.
Men kan dan ook maar moeilijk Bonhoeffer, von Moltke, Die Rote Kapelle, von Stauffenberg enz., op één lijn plaatsen, zeker in de wetenschap dat sommige verzetsbewegingen elkaar zelfs openlijk bestreden omwille van hun scherpe ideologische of religieuze tegenstellingen. Alhoewel het studentenverzet van De Witte Roos al na nauwelijks acht maanden in bloed werd gesmoord, stond het symbool van christelijk geïnspireerd, open en eerlijk gedurfd intellectueel verzet tegen de nationaal-socialistische dictatuur. Het verlangen naar vrijheid en onafhankelijkheid, zoals verwoord werd door broer en zus Hans en Sophie Scholl en hun vrienden, zindert nog tot op vandaag na in alle dictaturen van de wereld en het verzet daartegen.
Sophie Scholl gaat over het verzet tegen Hitler en het Nazi regime vanuit de studentenbeweging "Die Weisse Rose" in München. Het is een buitengewoon indrukwekkende film over het vasthouden aan menselijke principes en moraal tegenover een cultuur en een staatsmacht die intimideert en indoctrineert. Sophie, haar broer Hans en hun vriend Christian Probst zijn actief in de studentenbeweging met het opstellen van flyers tegen het Nazi regime. Wanneer ze besluiten de flyers te verspreiden op het universiteitsterrein van München gaat het mis. Ze worden ontdekt, gearresteerd en verhoord. Eigenlijk gaat de film helemaal over dat verhoor van Sophie. Er komt geen marteling of iets dergelijks in voor, de film is vooral heel erg sterk in de dialogen.
Ondervrager Mohr van de Gestapo probeert vanaf het begin Sophie schuld te laten bekennen. In eerste instantie ontkent zij er mee te maken te hebben. Wanneer blijkt dat Hans bekend heeft dat hij de flyers heeft verspreid, verandert Sophie van tactiek en ze probeert nu alle schuld op zich te nemen. Maar uiteindelijk lukt dat ook niet en komt haar ideologie volledig open naar voren. Dat leidt tot indringende gesprekken met Mohr die haar verhoort. Je ziet dat beiden zich baseren op de kern van hun bestaan: Sophie op het bestaan van een objectieve moraal van goed en kwaad waarin het niet past dat Joden en zwakzinnigen worden vermoord. Mohr baseert zich op een staatsvorm waarin er nu eenmaal regels gelden en die moeten worden nageleefd. (Waar doet mij dat ook al weer aan denken?).
Het wordt wel heel erg spannend wanneer Mohr aan Sophie een uitweg biedt om te ontkomen aan een doodvonnis en Sophie die uitweg weigert. Waar het normaal gebruikelijk is dat een doodstraf niet binnen 99 dagen voltrokken wordt, maakt men in dit geval een uitzondering om een daad van afschrikking te kunnen stellen. De volgende dag zal haar laatste dag zijn. De laatste ontmoeting met de ouders in de gevangenis, de laatste sigaret die de drie jonge mensen bij elkaar mogen roken, als ik er over schrijf realiseer ik me weer hoe geweldig emotioneel dit alles is. Artistiek gezien is de film goed. Het acteerwerk is sober maar indringend. Geen glamouracteurs. Er worden veel grijstonen gebruikt.
Als verhaal is de film erg sterk: het gaat over zaken die belangrijk zijn in het leven van mensen. Bovendien is te waarderen dat het geloof nadrukkelijk een rol speelt, al is het niet overheersend. Complimenten dus, en een verdiende Oscar-nominatie.
Israel's Critical Security Needs for a Viable Peace
Israel, in any future agreement with the Palestinians, has a critical need for defensible borders. This video outlines the threats to Israel from terrorist rockets, ballistic missiles, and conventional ground and air threats from the east.
By rehovbograshov: http://www.youtube.com/user/rehovbograshov
18-01-2011 om 14:05
geschreven door mgservice
Codex Magica
The Innermost Secrets of the Illuminati. You can identify the members of the Illuminati and unravel their astonishing plan to control and manipulate. You can crack the Illuminati code.
Beschrijving iPaper-online Codex Magica is zeer interessante info zowel in reikwijdte als in zijn onthullingen. Het bevat meer dan 1000 foto's, afbeeldingen en illustraties. Je ziet met eigen ogen de wereld van leidende politici en beroemdheden - met inbegrip van Amerika's rijksten en machtigste mensen - gevangen in de actie van hun occulte handelingen. Zodra je meer inzicht begint te krijgen in de geheime signalen, tekens en handelingen; en in de betekenis van gecodeerde berichten, zal je wereld nooit meer dezelfde zijn. De komende toekomst zul je begrijpen door de informatie die je opdoet. Je zult de griezelige waarheid kennen en alles zal je duidelijk geworden.
Description
Codex Magica is awesome in its scope and revelations. It contains over 1,000 actual photographs and illustrations. You'll see with your own eyes the world's leading politicians and celebrities - including America's richest and most powerful - caught in the act as they perform occult magic. Once you understand their covert signals and coded picture messages, your world will never be the same. Destiny will be made manifest. You will know the truth and everything will become clear.
Het belang van de bevestigingstheorie van dr. A.A.A. Terruwe voor het Humanistisch Raadswerk, Nico van Hal, 22 augustus 1997.
VOLGORDE VAN INHOUD Motivatie Inleiding Psychische menswording De frustratieneurose Bevestiging als medicijn Wat als de mens niet bevestigd is? Hoe vindt 'bevestiging' plaats? Bevestiging en zingeving Bevestiging en raadswerk Tenslotte Noten
Motivatie
Sinds 1992 maak ik als fysiotherapeut gebruik van mijn scholing in de beginselen en vaardigheden van de haptonomie. Binnen de haptonomische benadering van patiënten of cliënten heeft de bevestigingstheorie van Terruwe een voorwaardelijke rol van betekenis voor de kwaliteit van het therapeutisch contact. Daar was ik mij tot op heden wel bewust van, maar dat bleef beperkt tot een subliminaal niveau: Ergens had ik wel het idee dat Terruwe mij het wezen van het intermenselijk contact had duidelijk gemaakt maar tegelijkertijd was de diepte van de eenvoud van haar theorie nog niet geheel tot mij doorgedrongen. De opdracht ter afsluiting van de cursus Systeem en Zorg aan de Universiteit voor Humanistiek bood mij de gelegenheid om deze theorie diepgaander te bestuderen dan ik tot op heden gedaan had. Mijn vooronderstelling bij de keuze van dit onderwerp luidde namelijk dat de bevestigingstheorie van Terruwe niet alleen voor de toepassing van haptonomie maar eveneens voor het Humanistisch Raadswerk van wezenlijk belang zou kunnen zijn. Om die vooronderstelling voor de lezer inzichtelijk te maken behandel ik in deze paper achtereenvolgens de levensbeschouwelijke uitgangspunten van Terruwe, het ontstaan van de bevestigingstheorie door de 'ontdekking' van de frustratieneurose, de bevestiging als psychotherapeutisch medium en het verband tussen ontkenning en zelfbevestiging in contrast met de bevestiging. Daarna behandel ik de bevestiging in een breder toepassingsperspectief: Wat is iemand bevestigen? Hoe vindt bevestiging plaats en hoe is de bevestiging kenbaar? en Wat is de betekenis van bevestiging voor zingeving? Daaruit volgend zal ik het mogelijk belang van de bevestigingstheorie van Terruwe voor de taakstelling en methode van het Humanistisch Raadswerk nader toelichten. Het mag duidelijk zijn dat daar waar ik in deze paper de mannelijke vorm gebruik, ik tevens de vrouwelijke vooronderstel.
Inleiding
Het hele leven is een worsteling om de ware humaniteit. (A.A. Terruwe) Anna Terruwe (1912) promoveert in 1949 in Leiden op haar dissertatie "De neurose in het licht der rationele psychologie". Vanaf 1952 tot aan 1986 verschijnen er met een zekere regelmaat boeken van haar hand. Een aantal van die boeken is opgenomen in de Noten van deze paper. Terruwe behandelt daarin haar bevestigingstheorie in het licht van het leven, het (Rooms-katholieke) geloof en de opvoeding van kinderen. Dr. A.A.A. Terruwe is psychiater en dat perspectief is in haar uitgangspunten duidelijk traceerbaar.
Psychische menswording
De grondslag van haar gedachtengang wordt gevormd door "het feit, dat de mens, gelijk in alles, ook in zijn gevoelsleven een groeiend, zich ontwikkelend wezen is." De ontwikkeling van het gevoelsleven verloopt volgens haar fasegewijs. Elke fase dient daarbij als voorwaarde voor een volgende ontwikkelingsfase. Zo ontkomt ook de ontwikkeling van het gevoelsleven volgens Terruwe niet aan de wetten zoals die gelden in de natuur waarin baby's baby's, kinderen kinderen en pubers pubers hebben moeten kunnen zijn, om uiteindelijk tot hun psychische volwassenheid uit te kunnen groeien.1 Terruwe noemt dit ontwikkelingsproces; 'psychische menswording'.2 In dit proces is de mens onvermijdelijk bepaald tot "de roep van zijn diepste wezen om gelukkig te willen zijn". Om gelukkig te zijn is het volgens haar nodig dat de mens voelt dat hij bij iemand hoort en dat hij bij iemand horen wilt.3 Een belangrijk kenmerk van psychische volwassenheid is dan de volwassen liefde, waarin men gelukkig kan zijn om de uniciteit en het welzijn van de ander.4 Om gelukkig te kunnen zijn om het welzijn van een ander is een besef van zelfwaarde een voorwaardelijk startpunt in de groei naar een psychische volwassenheid. Het besef van zelfwaarde komt voort uit de -belangeloze- ontmoeting met een ander die mij herkent en erkent in wie ik ben en anders ben. Zo zijn mensen voor hun psychische volwassenheid onvermijdelijk bepaald tot elkaar en elkaars verscheidenheid.5
Samengevat zou je kunnen zeggen dat Terruwe bij haar mensbeeld drie uitgangspunten hanteert. In de eerste plaats vat zij het menselijk gevoelsleven op als een ontwikkelingsproces waarin te onderscheiden fasen elkaar moeten opvolgen opdat de mens de fase van de psychische volwassenheid bereikt. In de tweede plaats gaat zij uit van een onvermijdelijke behoefte bij de mens om gelukkig te willen zijn. Deze behoefte bepaalt elke mens zodanig bij een ander mens dat daarmee de psychische volwassenwording in gang gezet wordt. Hieruit volgt mijns inziens haar derde uitgangspunt. Om gelukkig te worden is het klaarblijkelijk nodig dat de ene mens de andere mens wil leren kennen. Specifieker; dat de ene mens het goede van de ander wil leren kennen en de ander gelukkig wil zien. Terruwe zelf tenslotte waardeert 'het mét de ánder te kunnen zijn' 6 als de voornaamste en meest fundamentele behoefte die de mens kent. Hoewel haar Rooms-Katholieke levensbeschouwing zeker in aanmerking genomen moet worden, mogen we toch veronderstellen dat Terruwes levensbeschouwing in belangrijke mate bepaald wordt door haar professionele activiteiten. Met name de "ontdekking" van de frustratieneurose is van belang geweest voor haar ideeën over psychische menswording en de bevestiging die zij daarvoor nodig achtte. Het is daarom dat ik uitgebreid stil wil staan bij haar psychologische beschouwing zoals die beschreven is in haar boek 'De frustratieneurose'.7
De frustratieneurose
Het ziektebeeld wat zij heeft onderscheiden van de tot dan toe door Freud beschreven verdringingsneurose is de frustratieneurose. Bij de frustratieneurose is er geen sprake van een verdringing maar juist van een gefrustreerd zijn van natuurlijke, sensitieve behoeften8; de gevoelsbevestiging is uitgebleven én wordt als een gemis ervaren.9 In 'De frustratieneurose' wordt dit geïllustreerd door de casuïstiek die voor Terruwe een directe aanleiding was om over haar interventies anders te gaan nadenken.
Het was een meisje van 25 jaar, doctoranda in de wis- en natuurkunde, uitermate intelligent, maar met een uitgesproken infantiel gebleven gevoelsleven. Zij was zeer angstig, en ik had de diagnose voorlopig gezocht in het beeld van de door energie gecamoufleerde angstneurose. Ik kon echter, ondanks mijn pogingen in die richting, niet het verdringingsmechanisme ontdekken, en er was weinig voortgang in de toestand te bespeuren. Op zekere dag zeide toen de patiënte tegen mij: 'Dokter, al wat U doet, raakt mij niet. Ik zit al een half jaar hier bij U op de commode en steek mijn armpjes naar U uit; maar U neemt mij niet op.'10 Na deze 'eye-opener' ziet Terruwe in haar praktijk steeds vaker signalen die erop wijzen dat kinderen die gefrustreerd zijn geworden in hun natuurlijk verlangen naar veiligheid en tederheid een neurose kunnen ontwikkelen die duidelijk verschilt met die van andere neurosebeelden. In de loop van de tijd wordt haar door onderzoek duidelijk wat de diagnostische en therapeutische consequenties zijn van haar bevindingen.11 Omdat ik, mede op basis van mijn praktijkervaring, veronderstel dat de beschreven symptomatologie sterke overeenkomsten vertoont met hoe mensen zich kunnen voelen en zich kunnen gedragen in crisissituaties sta ik ook daar -uitvoeriger dan ogenschijnlijk het karakter van het raadswerk van mij vraagt- bij stil.
De symptomen van de frustratieneurose12 zijn volgens Terruwe: (a) Een infantiel-egocentrisch gevoelsleven. Iemand met een infantiel-egocentrisch gevoelsleven zal steeds proberen anderen 'naar zich te ordenen'. Dat wil zeggen dat hij zal proberen anderen zodanig te regisseren dat zij steeds rekening met hem zullen houden. In tegenstelling tot een rationele relatie (zakelijke relaties en kennissen) is er een onvermogen om met de ander een gevoelsrelatie (vriendschap) aan te gaan. (b) Een fundamenteel gevoel van onzekerheid13. Het kind heeft het instinctief nodig te ervaren dat het niet alleen is, dat er iemand is "die zich zijn 'zijn' aantrekt". Wanneer deze bevestigende aandacht (die in eerste instantie vooral lichamelijk voelbaar is) in het vroege leven gemist wordt blijft de mens in een psychisch onbevredigde toestand. Terruwe veronderstelt dat hier de diepste oorzaak (het fundament) ligt van een gevoelsonzekerheid. De andere oorzaak van hun gevoelsonzekerheid ligt in het gevoelde verschil tussen hun volwassen leeftijd en hun kinderlijke gevoelsinstelling. (c) Een sterk gevoel van minderwaardigheid. Het gaat hierbij om een sterk gevoel van tekort te schieten ten aanzien van eigen lichaam, uiterlijk, kennis, kunde of geweten wat het gevolg is van hun onzekerheid. Terruwe: "Zij staan wantrouwig tegenover iedere genegenheid, en als men zich aan hen toewijdt en goed voor hen is, blijven zij steeds twijfelen, of men echt wel van hen houdt". Deze drie symptomen noemt zij "de ene zijde van het psychische beeld". De andere zijde wordt geformuleerd in het onderscheid wat zij maakt tussen de frustratieneurose en de verdringingsneurose. Volledigheidshalve: (d) Bij de frustratieneurose is er geen toename van angst of "energie" zoals dat bij de verdringingsneurose wel het geval is: Als bij de verdringingsneurose de angst primair is en de ontwikkeling secundair dan ligt dat accent bij de frustratieneurose net andersom. (e) Mensen die last hebben van een frustratieneurose kunnen genieten, mensen die last hebben van een verdringingsneurose daarentegen niet. De laatsten worden geremd in hun overgave aan het goede, de eersten zijn op zoek naar deze overgave. (f) Bij verdringingsneurosen is er altijd een object wat aanleiding geeft tot verdringing. Bij de frustratieneurosen is er niet zozeer een object wat aanleiding geeft tot angst maar meer het gevoel niet aangepast te zijn aan de omstandigheden.
Samenvattend zou je dus kunnen zeggen dat: Er volgens Terruwe sprake is van een frustratieneurose als iemand last heeft van een achterblijven in de ontwikkeling van zijn gevoel waarbij dat tot uitdrukking komt in het besef zich niet op een volwassen manier te kunnen verhouden tot anderen, zich onzeker en zich minderwaardig voelt. Angst, schuldgevoelens, depressiviteit en agressiviteit kunnen daar uitdrukking aan geven. Ter onderscheiding van de verdringingsneurosen wordt door Terruwe opgemerkt dat bij de frustratieneurose het verschijningsbeeld van de symptomen een statisch karakter heeft. Tevens is het opmerkelijk dat de persoon in kwestie, zoals zij dat zegt, "een vrije gevoelsinstelling ten aanzien van het zinnelijk goed" behoudt (=de mogelijkheid tot het kunnen genieten, nvh). Tot zover de psychopathologie van de frustratieneurose.
Bevestiging als medicijn
Het eerste wat iemand in zijn leven nodig heeft is een bevestiging van zijn 'zijn' 14. In "Geloven zonder angst en vrees" noemt Terruwe 'bevestiging' dan ook het meest adequate geneesmiddel voor de mens die zelf niet in staat is om goed contact te maken, die daarin angstig is of zich minderwaardig voelt.15 In eerste instantie gebeurt de bevestiging idealiter op tactiele wijze. In tweede instantie verbaal. Terruwe maakt hierbij een onderscheid tussen een vrouwelijke en een mannelijke benadering: de bevestiging door de vrouw zou meer tactiel (gevoelsmatig) van aard zijn terwijl die van de man meer verbaal (rationeel) zou zijn. Maar -zo relativeert zij dit onderscheid- gevoelsbevestiging is zowel voor de man als voor de vrouw van groot belang16: "(....)wat zij (lees: de cliënt, nvh) verlangt, en wat zij behoeft, zijn tactiele uitingen, die uit echte liefde voortkomen (...) zij moeten voelen, dat zij geaccepteerd worden(... )." De cliënt vraagt dus a. gevoelsbevestiging door te tonen genegenheid en sympathie. Daarbij is bekwaamheid en deskundigheid van secundair belang omdat dat niet zozeer appelleert aan het gevoel van de cliënt maar meer aan het verstand. De hulpverlener -tot wie de cliënt zich als een kind verhoudt- zal met inachtneming van de verhoudingen, werkelijk sympathie (geduld, hartelijkheid, meeleven en toewijding) moeten tonen voor de hulpvrager. Maar de volwassen cliënt heeft niet genoeg aan gevoelsbevestiging alleen, die heeft ook b. de goedkeuring nodig van de therapeut. Terruwe noemt dat laatste de bevestiging van de persoon.17 De gevoelsbevestiging en de persoonsbevestiging vormen het fundament van de psychische uitgroei die overeenkomstig de natuurlijke groei18 zich fasegewijs en in geleidelijkheid zal moeten gaan voltrekken. De therapie van de frustratieneurose komt er in de woorden van A.W. Mante op neer dat "de therapeut de patiënt alsnog die waardering en zorg, liefde en tederheid schenkt, die deze in zijn jeugd heeft moeten ontberen, zodat zijn gevoelsleven zich alsnog ontplooit. Dit schenken van waardering aan de ander, waardoor die ander voelt en weet geaccepteerd te zijn zoals hij is, en goed te zijn zoals hij is, geeft hem ook zelfrespect en gevoel van eigenwaarde. Hij wordt als het ware aangemoedigd om de in hem sluimerende mogelijkheden tot werkelijkheid te laten worden en daarmede wordt hij 'bevestigd' in zijn 'zijn'."19
Wat als de mens niet bevestigd is? Als de mens niet bevestigd is, blijft hij volgens Terruwe, altijd en noodzakelijk, zelfs tot op hoge leeftijd, nog streven naar bevestiging. Ter compensatie van een gebrek aan bevestiging door een ander, kan hij zichzelf gaan bevestigen. Dat kan iemand doen door zichzelf ten opzichte van een ander 'groot' te maken. Imagebuilding, statusverwerving, carrièredwang, naijver, betutteling, overbezorgdheid, achterdocht en gierigheid zijn daar relatief onschuldige voorbeelden van. Maar pogingen tot zelfbevestiging kunnen ook direct ten koste gaan van anderen. Leedvermaak, roddel, intimidatie, vandalisme, ongewenste intimiteiten, verkrachting en zelfs doodslag zijn volgens Terruwe eigenlijk ernstige pogingen tot zelfbevestiging.20 In het licht van bovenstaande is zelfbevestiging voor Terruwe daarom de grootste utopie die er in het leven bestaat.21 Zelfbevestiging in deze betekenis, beschadigt niet alleen de ander maar het ontkent tevens de goedheid en zelfs het bestaansrecht van de ander. Iedere poging om de ander niet te willen zien, niet te willen kennen is een ontkenning van de ander. Het is de ander van je afstoten en is daarmee een vorm van polarisatie, een verwijdering, die de ontmoeting en daarmee de kans op bevestiging onmogelijk maakt.
Wat is iemand 'bevestigen'?
In 'Bevestigend samenleven' zegt Dr. I. Verhack dat bevestigen op de eerste plaats een 'laten-zijn' is.22 Het gaat hem dus om een attitude die ruimte biedt voor de eigenheid van de ander. Terruwe geeft daarvan een mooi voorbeeld in 'Geef mij je hand': De man vertelde mij dat hij eens als kind op straat speelde en in een gevecht met een grotere jongen geslagen en verslagen werd. Zijn moeder had door het raam kijkend alles zien gebeuren. Huilend en schreeuwend was hij naar binnen gekomen en minuten lang vulde hij het huis met zijn gesnik. Zijn moeder bleef rustig in de kamer doorwerken. Er kwam geen woord van haar naar hem dat verwijt was of vermaning; niet 'dat hij ook niet spelen moest met zoveel oudere jongens'; niet 'dat hij ook niet luisteren wilde als zijn vader hem dat zei'; geen bevel tot stil-zijn nadat het huilen lang genoeg geduurd had. En eindelijk, na vele minuten, sprak ze de woorden die de jongen nooit meer vergat in zijn leven en die hem de liefde van zijn moeder zo onweerstaanbaar nabij gebracht hadden. Ze zei: "Heb je verdriet, Keesje?"23 Maar dit 'laten-zijn' heeft nog meer in zich dan dit voorbeeld duidelijk maakt. Het is meer dan een gedogen, meer dan een dulden, meer dan een toelaten. Bevestigen is volgens Verhack ook de andere mens als een 'jij' verwelkomen en opnemen in onze intersubjectieve leefwereld en ontmoetingsruimte.
In een boodschap die zij uitspreekt op zondag 21 januari 1973 voor de KRO radio zegt Terruwe het zelf zo: "Bevestiging wil zeggen: Jij mag zijn wie je bent - en zoals je bent - met fouten en gebreken - om te kunnen worden, die je in aanleg bent, maar zoals je je nog niet kunt vertonen - en je mag het worden op jouw wijze en in jouw uur (leestekens redactie radioprogramma Kruispunt, cursivering nvh)."24 Bevestiging is dus volgens Terruwe een onthulling van het wezen van de ander zodat hij kan gaan worden wie hij in potentie al is. Voor deze onthulling en voor dit wordingsproces is ruimte nodig. Verhack: "Daartoe moet diegene die bevestigt ook in zichzelf iets openen, misschien zelfs prijsgeven, om in zichzelf de ruimte voor de ander te kunnen maken." Als ik vanuit die openheid de ander aan zichzelf bekend maak als zijnde 'goed' word ik onvermijdelijk eveneens zelf aan de ander onthuld als goed. Er is in de bevestiging dan ook sprake van een wederzijdse goedheidonthulling tussen mensen.25 Deze wederkerigheid gaat zover dat Terruwe, met betrekking tot de bevestiging, spreekt over "de ander onlosmakelijk aan mij binden" of "de ander onlosmakelijk vastmaken aan onszelf". Het gaat hierbij echter wel om een binding zonder angst en dwang. Ik zou willen zeggen: Een binding in 'weerhoudende liefde' omdat Terruwe in de spanning van deze uitdrukking adequaat de afstand schetst tussen binding en het gewenste behoud van ieders eigenheid. Weerhoudende liefde is volgens haar namelijk; liefde of bevestiging die toegesneden is op de ontvanger. Zo is de intentionaliteit van de liefde van een ouder voor zijn kind anders dan de intentionaliteit van de liefde van diezelfde ouder voor zijn partner. Zoals Terruwe het formuleert: "...als de liefde om de een of andere reden niet ontvangen kan worden, is het de hoogste vorm van liefde, deze liefde niet te laten uitvloeien. Dit is dikwijls de liefde op haar tederst; zij respecteert de ander in zijn niet-zijn en in zijn niet-kunnen".26 Met andere woorden: Iemand bevestigen is geen pose of een truc. Bevestigen is de ander persoonlijk in zijn 'zijn en niet-zijn' en in zijn 'worden en niet-kunnen' dienen. Bevestiging vraagt om een persoonlijk engagement.
Hoe vindt 'bevestiging' plaats?27 We zagen reeds eerder dat ook Terruwe ervan uitgaat dat de mens van nature behoefte heeft aan contact met andere mensen. Deze behoefte wordt volgens haar gevoed door een gevoel wat hem vraagt voor de ander(en) 'een goed' te zijn en om eveneens als een goed mens erkend te kunnen worden. Vanuit deze behoefte beweegt de mens zich naar de andere. Indien diezelfde mens geconstitueerd is met de mogelijkheid tot het aangaan van gevoelscontacten kan hij een ander mens met onbaatzuchtige openheid tegemoet treden. Indien hij daarbij de ander als 'goed' herkent, wat een zekere mate van zelfoverstijging vraagt, en de ander deze herkenning opmerkt én ontvangen wil28, kan een sensatie van welbehagen in beiden lichamelijk voelbaar worden. Deze lichamelijke sensatie maakt het mensen mogelijk de bevestiging van een ander te leren herkennen. Bevestiging is dus lichamelijk kenbaar. Deze ervaring maakt de receptor bewust van zijn eigenwaarde waardoor het welbehagen in zichzelf verder versterkt wordt. Als de receptor zich vervolgens niet afsluit maar zich open blijft stellen, zal zijn gevoel, op zijn beurt, naar de ander toe merkbaar zijn. Indien de primaire actor zich daarvoor ontvankelijk toont is er sprake van een wederkerig gevoelscontact en daarmee van wederzijdse bevestiging.
Bevestiging en zingeving
Wanneer de bevestiging mensen voor het aangaan van contacten ontsluit (opent) dan is de mens naarmate hij zelf meer ontsloten raakt ook in staat anderen te ontsluiten en is hij in staat om zin- en waarde-onthullend op te kunnen treden. "Dit", zegt Terruwe, "is nu waarmenselijk functioneren - en het is gelukkig zijn."29 Bevestigen en bevestigd worden is in deze opvatting, dus echt menszijn en tegelijkertijd gelukkig zijn. Bevestigen en bevestigd worden geeft zin aan het leven omdat, zoals reeds opgemerkt is, de ervaring van wederkerigheid de vervulling is van de "meest fundamentele behoefte die de mens kent". Iedere keer wanneer het zich voordoet zal deze zinervaring, volgens Terruwe, iets bijdragen aan de volheid van het bestaan, aan een gevoel van zekerheid en aan de ervaring van de eigen waardigheid. Door de verandering in het beleven van het 'eigen zijn' verandert ook het beleven van het andere zijn. Terruwe: "In dat gevoel van eigenwaarde, dat mij geschonken is, is het mij mogelijk de dingen van de wereld te onderkennen, niet alleen als goed in zich, maar als goed voor mij, (.), en als zodanig mijzelf te beleven aan de wereld der dingen: Het brengt mij tot een 'in de wereld zijn'."30 Psychische menswording heeft dus kennelijk ook consequenties voor de positie van waaruit het leven beschouwd gaat worden. Het brengt de mens, volgens Terruwe, van een 'kennend zichzelf aantreffen in de wereld' tot een 'voelend zichzelf thuis voelen in de wereld'.31 Anders gezegd: Het brengt de mens vanuit 'een op de wereld zijn' tot 'een in de wereld zijn'.
Bevestiging en raadswerk
Juist troost moet bij uitstek bevestiging inhouden, wil troost verlossen, verruimen en verblijden. (Terruwe) De bevestigingstheorie is ontstaan uit Terruwes inzicht dat de mens de ander nodig heeft om gelukkig te kunnen worden. Bevestiging is binnen haar theorie een adequate methode voor de behandeling van mensen die last hebben van een frustratieneurose. Tot zover heeft haar theorie een psychotherapeutisch belang. Deze waarde wordt echter overstegen door het belang van de bevestiging als fundamentele zijnskwaliteit voor het menszijn in heel zijn breedte en diepte.32 Het gaat Terruwe niet alleen om de kwaliteit van de psychotherapie; haar zorg en inspanningen beogen ook de verbetering van de kwaliteit van de menselijke omgang in het algemeen. Ik zou willen zeggen: Het gaat haar om de kwaliteit van leven. Het is vanwege deze waarde dat de bevestigingstheorie, naar mijn mening, niet alleen binnen de psychotherapie of binnen haptonomische begeleiding maar ook binnen het humanistisch raadswerk serieuze aandacht verdient. Ik vermoed namelijk dat de bevestiging in het licht van een zijnskwaliteit ook bij existentiële problematiek niet alleen een noodzakelijke basisattitude is maar wellicht ook een goede methode is voor hulp bij levensvragen.
bevestiging als taakstelling
Zoals we gezien hebben veronderstelt Terruwe dat de bevestiging van het gevoel en van de persoon een facilitatie kan zijn van een open bestaanswijze. Bevestiging geeft dus toegang tot een ruimere belevingswereld. De ruimte die aldus ontstaat is het begin van de 'psychische menswording' die zich fasegewijs zal kunnen ontwikkelen tot een 'psychische volwassenheid' die gekenmerkt wordt door een volwassen, onbaatzuchtige liefde die vreugde biedt en een zich welbevinden in de wereld.33 'Toepassing' van de bevestiging heeft dus volgens Terruwe een 'ruimere belevingswereld' en een 'zich welbevinden' tot gevolg. Ik merk op dat deze 'effecten' grote overeenkomsten vertonen met respectievelijk de 'verruiming' en de 'verlichting' die mr. dr. A.A.M. Jorna aanduidt als taakstelling voor het Humanistisch raadswerk.34 Ik meen, onder verwijzing naar en met instemming van zijn taakstelling, dat de 'bevestiging' dan ook als generale taakstelling van het Humanistisch raadswerk opgevat zou kunnen worden.
Bevestiging: attitude en methode
Bevestiging is geen techniek, bevestigen impliceert een persoonlijke betrokkenheid op en met de ander waarbij ruimte vrijkomt voor een wederzijdse goedheidonthulling. Bevestiging als methode blijft daarmee beperkt tot de wil om de ander te leren kennen. Maar de attitude om de ander te willen kennen is wel iedere keer noodzakelijk voor de facilitatie van een gevoelscontact. Bevestiging is daarmee onvermijdelijk attitude en methode.
Beperking en aanmoediging Het effect van de facilitatie en het verloop van het contact zullen in belangrijke mate bepaald worden door de cliënt; tot hoever de cliënt zich wil laten kennen en door zijn behoefte aan bevestiging. Vanwege de wederkerigheid van het bevestigend contact zal dat eveneens gelden voor degene die bijstand verstrekt. Ook het 'niet-kunnen' van de raadsman limiteert de reikwijdte van de bijstand. Het tekent de kwaliteit van de hulpverlener als hij in het contact met de ander zich bewust wil worden van, en ernstig rekening houdt met zijn beperking(en). Anderszins mag de hulpverlener door de wederkerigheid van de bevestiging, erop vertrouwen dat de bevestiging niet alleen bij zal dragen aan de ontwikkeling van de cliënt maar ook zal bijdragen aan de ontwikkeling van hemzelf. Daardoor kan elk bevestigend contact een zinvolle stimulans zijn voor de ontwikkeling van deskundigheid en persoonlijkheid van raadsman en raadsvrouw.
Tenslotte
Alles van waarde is weerloos(Lucebert) Tijdens de periode waarin ik bezig was met het schrijven van dit paper zond de IKON-televisie een documentaire uit over Ulrike Meinhof, voormalig lid van de gevreesde Rote Armee Fraktion. In het schrille contrast tussen haar ideologie en de ideologie zoals die mij van Terruwe bekend geworden was kwam ik tot het besef dat de consequenties van een mensmaatschappelijk engagement radicaal kunnen divergeren. Daar waar Meinhof haar betrokkenheid met de onderdrukten vertaalt in een gewelddadige aanval op de manco's van het nuttigheidsstreven zoals zich dat nadrukkelijk manifesteerde in de wederopbouw van de voormalige Bondsrepubliek Duitsland, wijst Terruwe ons op de mogelijkheid om het goede, wat in potentie in ieder mens aanwezig is, te faciliteren. Daar waar Meinhof ernstig teleurgesteld raakt in de liefde en haar hoop nog slechts tot uitdrukking kan brengen in een rechtstreekse agressie tegen de exponenten van de maatschappelijke repressie, houdt Terruwe ons voor dat de liefde ons geloof waard is in de hoop op een betere toekomst.
Hoewel ik me in belangrijke mate kan verplaatsen in de frustraties van Meinhof (de valkuil van elk engagement) kies ik -als ik te kiezen heb- toch voor het liefdevolle optimisme van Terruwe omdat ik niet kan geloven in een humanere wereld als die door geweld tot stand gebracht zou moeten worden. Bij Meinhof werd haar keuze bepaald door de tegenstelling; een deel te zijn van het probleem of een deel te zijn van de oplossing. Ik meen dat als je geweld kiest als middel tot oplossing je tezelfdertijd een ernstig probleem creëert. Beter is het, volgens mij, te kiezen voor de weerhoudende liefde, laten we zeggen; voor de kunst van de onbaatzuchtige liefde, want ik geloof dat uiteindelijk slechts onbaatzuchtigheid dat kan laten bestaan wat waarde heeft.
Noten
1. De Frustratieneurose, Dr. A.A.A. Terruwe, Romen, Roermond, 1972, blz. 7-8. 2. Mens-Geworden Zijn en Bevestiging, Dr. A.A.A. Terruwe, De Tijdstroom, Lochem. 1973, blz. 15. 3. Handen op de Rug, Gesprek van Ad Langebent met Dr. A. Terruwe, De Tijdstroom, Lochem, 1974, blz. 4. 4. Zie 3, blz. 13: "pluriformiteit met name is een eis van de liefde zelf, een uitdrukking van behoeden van eigenheid van mensen onder elkaar." 5. Interessant is het om deze gedachtengang te vergelijken met die van de Franse filosoof Levinas. Zie daarvoor bijvoorbeeld 'Admirable commercium ofte wonderbaarlijk ruilverkeer' van Drs. P.M. Rombaut op blz.63-68 in Bevestigend Samenleven, Prof. dr. H.Vekeman (ed.), Frank Runge, Köln (D), 1987. 6. Geef Mij Je Hand, Dr. A.A.A. Terruwe, De Tijdstroom, Lochem, 1978, blz. 23. "Het met de ander te kunnen zijn" is een citaat van Heidegger. 7. In 1962 verschijnt de eerste druk van De Frustratieneurose bij Romen in Roermond. In 1981 verschijnt de vijfde en tot nu toe laatste druk bij De Tijdstroom te Lochem. Voor deze paper gebruik ik de derde druk uit 1972. 8. Zie 1, blz. 9. En voor een kritisch commentaar op haar onderscheid tussen deze neurosen, zie onder andere haar collega Dr. J.J.C. Marlet op blz. 69-79 in Bevestigend Samenleven, Prof. dr. H.Vekeman (ed.), Frank Runge, Köln (D), 1987. 9. Geloven Zonder Angst En Vrees, Dr. A.A.A. Terruwe, Romen, Roermond, 1973, op blz. 44 staat: "De kennis van het goed in zijn prilste vorm begint in het ervaren van het gemis." 10. Zie 1, blz. 4-5. 11. Zie 6, blz. 20. 12. Voor een uitgebreide beschrijving van de symptomatologie zie 1. blz. 11-46. 13. Op blz. 15 In Geloven zonder angst en vrees voegt zij daar aan toe dat het zou gaan om een zeer diepe levensangst. 14. Zie 1, blz. 60. 15. Zie 9, blz. 15. 16. Zie 1. blz. 61 en 68. 17. Zie 1. blz. 63. 18. "de natuur zijn gang laat gaan" (Terruwe) 19. 'Werk en Leer van Mevr. Dr. A.A.A. Terruwe' door Dr. A.W. Mante, blz. 21-36 in Bevestigend Samenleven, Prof. dr. H.Vekeman (ed.), Frank Runge, Köln (D), 1987. 20. Zie 2, blz. 23-24. 21. Zie 3, blz. 6. 22. 'Een filosofische kijk op bevestiging' door Dr. I. Verhack, blz. 51- 62 in Bevestigend Samenleven, Prof. dr. H.Vekeman (ed.), Frank Runge, Köln (D), 1987. 23. Zie 6, blz. 50. 24. Blijft het Duister nu ons Licht?, Dr. A.A.A. Terruwe, tekst van een toespraak voor het programma 'Kruispunt" van de KRO op zondag 21 januari 1973, blz. 5. 25. Zie 2, blz. 16. 26. Zie 9, blz. 40. 27. Zie 9, blz. 34-36. 28. Zie 3, blz. 5: "Aangeraakt willen worden door de herkenning". 29. Zie 2, blz. 17. 30. Zie 9, blz. 36. 31. Zie 2, blz. 14. 32. Zie 3, blz. 7-9. In het vraaggesprek met Langebent analyseert zij vanuit haar visie de oplossing van de gijzeling van de Franse ambassadeur in september 1974. Zie ook 19, blz. 35. 33. Onbaatzuchtig geven en ontvangen is het geven en ontvangen zonder dat daar wat tegenover moet komen te staan. Met andere woorden dat is iemand iets schenken zonder op een tegengift te hopen of dat is van iemand iets ontvangen zonder bij zichzelf de behoefte te voelen opkomen een tegenprestatie te moeten leveren. Onbaatzuchtig ontvangen drukt, volgens Terruwe, een grotere geopendheid uit dan onbaatzuchtig geven. Onbaatzuchtig ontvangen vereist dan ook, volgens haar, een dieper menselijk gerijpt zijn (Zie 2, blz. 19). 34. Uit mijn Collegedictaat; gemaakt op 28 mei 1997. College in het kader van de cursus Systeem en Zorg deel II, gehouden door hoofddocent Praktische humanistiek, mr. dr. A.A.M. Jorna.
Overige geraadpleegde literatuur:
Grondbeginselen van Levenskunst, Dr. A.A.A. Terruwe, Romen, Roermond, 1968 Dr. A. Terruwe en Het Menselijk Geluk, tekst van een KRO-televisieprogramma gemaakt door Willibrord Frequin, uitgezonden op 18 mei 1971 De Liefde Bouwt een Woning, Dr. A.A.A. Terruwe, Romen, Roermond, 1972
Klachten die bij de 'ziekte der begaafden' horen zijn eenzaamheid, angstgevoelens, contactarmoede, identiteitsstoornissen en depressiviteit. De ziekte der begaafden wordt veroorzaakt door een tekort aan bevestiging in het zijn en goed zijn, volgens Dr. A.A.A. Terruwe MD.
De vrouwelijke zenuwarts kritiseerde de westerse cultuur van de zelfbevestiging door het nastreven van status, macht en genot; een cultuur die de openheid voor het goede in de mens blokkeert.
His most prominent work is with Dr. Anna Terruwe in the study of the human emotional life. Their general idea is that many emotional disturbances in a human stem from a lack of experiencing unconditional love during his or her life. He and Terruwe are known for their model of Emotional Deprivation Disorder and a different approach to Obsessive-Compulsive Disorder. Dr. Baars wrote numerous other articles and monographs. Lees hier verder:Wikipedia.org/Conrad_Baars en hier Conradbaars.com/History
