Prinses Stridaa is mijn naam! ;-) (foto is genomen op de straatbbq 2007)
Foto's peer!!
Zoeken in blog
Dagboek uit een gelukkig leventje
Wie het kleine niet eert, is het grote niet waard!
08-08-2007
Ik, de meest begeerde babysit van onze wijk!??
Hoi!x jaja, sinds kort ben ik wel populair als babysit. Het begon eigenlijk met dat de mama van Sander en Simon in nood zat. Ze moest gaan eten maar had geen oppas voor haar 2 jongens. Haar vaste oppas was naar Rock Werchter (de geluksvogel) en ze vond niemand anders. Dus kwam zij eventjes aanbellen bij ons. Ja, ik ntrlk wildenthousiast en ging 's avonds met goeie moed naar ginder. Ik kreeg voor iets minder dan 4 uur 12 euro... eigenlijk veel te veel. Het waren schatten van jongens. Ik heb me heel de avond geamusseerd en blijkbaar zij ook. Een tweetal weken later stond de mama opnieuw aan de deur, helaas was ik op dat moment niet thuis. Eergisteren stond ze ook bij ons aan de deur maar ja, ik heb klierkoorts en dus kan ik dit niet maken. Ik heb het nou al 2 keren afgezegd, helaas. Ik vond het de maxx... Zou ze mij nu nog vragen??
papa en mama moeten vandaag naar een feestje. Een heel kleintje maar hoor, het duurt van 6 tot 11. Maar aangezien ik klierkoorts heb, moest er dus een oppas komen. Ja vergeet niet, ik heb een broertje van 1, een zusje van 2 en een broer van 10 (bijna 11). Helaas konden de meeste mensen die normaal gezien komen oppassen niet. Dus nodigde mama Mireille uit om dit oh zo plezierig taakje te komen doen. Mensen, lieve mensen, iedereen was hier welkom geweest maar niet zij! Ze heeft een akelige dochter. Josefien, brrr. Dus heb ik daarnet dan toch maar beslist dat Mireille gezellig thuis mocht blijven en dat ik wel zal thuiswachten.
Gelukkig maar, stel je voor: Mireille en Josefien allebei in ons huis!! Het is jaren geleden dat ik die heb gezien. Wedden dat ze niet eens m'n naam nog kende!?
een angine? no way goséé... Klierkoorts. Ik heb klierkoorts geen angine. Ik lag sinds maandag ziek in bed tot donderdag. Sinds vrijdag ben ik weer bijna de oude enkel ben ik nog wat moe enz... maar voor de rest. Misschien wordt mijn vakantie toch nog iets!
Deze zomer ben ik voor de eerste keer op zomerkamp geweest. Samen met Liesbet en nog een tal van toffe meiden. Ik had er zelf voor gekozen om op CM-kamp te gaan naar Fiesch, Zwitserland. Helaas liep het niet zo gesmeerd als ik dacht.
Ik wist eigenlijk niet goed wat ik me moest inbeelden bij opkamp gaan. We hadden voor honderden euro's materiaal, kleren, rugzakken, ... gekocht. De reis op zich kostte een kwartje van het totaal dat we hadden gekocht. Maar bon, ik ging op kamp. Op de bus viel alles keigoed mee, enkel zaten er wat ambetante gasten voor ons maar dat was een detail. Toen we toekwamen vond ik het lichtjes chaotisch maar ja, ik begrijp het ook wel: met 54 kinders daar zo plots de boel moeten uitladen enz... Het is misschien niet evident... Het ontbijt bestond uit boterkoeken!! Fantastisch niet? En voor de rest was het wel oké (voor de meesten dan toch...). Ik voelde me niet lekker. Ik was moe, mijn keel deed pijn en ik ergerde me dood aan een paar kinders. Waarom precies zeg ik liever niet, alhoewel. Ik heb niks persoonlijks tegen kinders die hun schminken maar wel tegen kinders die hun overdreven schminken en overdreven tuttig doen. Ik haat het gewoon. En bleek dat er in mijn groep zo vier zaten. Ze schoren hun benen, lekten met keiveel gasten, .. echt ik vond het frustrerend. Ik werd geleidelijk aan zieker. Op de dagtocht dacht ik dat ik van die berg ging rollen. Ik draaide, had hoofd-, keel-, oorpijn, ... Ik was ZIEK! De volgende dag gingen we dan maar naar de dokter. Een heel zwaar angine. Binnen blijven en liefst in bed... No problemo. Ik had de afgelopen 3 dagen al meer gehuild dan heel mijn leven samen. Maar telkens wanneer niemand het kon zien. Ik lag in bed en luisterde naar Our House van Madness. Ik moest naar huis. Wat deed ik in godsnaam hier? Ik was het beu. Ik smste papa om te vragen of hij me asjeblief wou komen halen. Dat ik doodziek ben en het niet langer uithou. Gelukkig heb ik een superhero van een papa en is hij mij, samen met de Dommes, me komen halen. Ik huilde na dat verlossende smsje van hem niet meer van pech maar van geluk. Om acht uur 's avonds stond mijn papa daar en reden we samen naar huis... tegen 5 uur 's ochtends waren we thuis.
Voor de derde keer op rij, ging ik deze zomer samen met mijn tantan en nonkel Marc naar Peer. Zij huren daar jaarlijks tien dagen een huisje, best gezellig. Maar vooral hun gezelschap maakt die vakantie zo leuk. Samen hebben ze 3 kinderen: een tweeling, Tim en Ellen van 2 jaar en een dochtertje, Eline, van 6 jaar. Het is er altijd zo fijn... zo relaxed. We doen de tofste dingen: zelf T-shirts maken, interactive fietstochten, provinciale domeinen bezoeken, minigolven, Baluba-stad bezoeken, ... En wanneer we eens niet het huis uitgaan dan doen we spelletjes. We kregen bezoek van mijn grootvader, pépé dus, en zijn vriendin, jeanette (janet uitgesproken). Haar kan ik niet zo goed af, laat staan haar kefferke => bolleke :-s. Ze willen allebei zo hun best doen, enkel past het niet altijd en komt het heel vervelend over. Ook kregen we bezoek van mijn nicht Laura en haar ouders. Zij, een ambetant kind, was nog erger dan anders. En het toppunt is: we schelen 2 jaar. Mijn broer is 1 jaar jonger dan zij en toch prefeert tante Nanette (haar ma) ons altijd als gelijk want ze is even groot. Ik kan er niks aan doen dat zij zo een grote is. Maar deze dingen zijn details want ik bekijk het zo: ik ben 10 dagen lang bij de tofste tante en wijste nonkel van heel de wereld. Wat wil een kind dan nog meer???
Ik ben Astrid, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Noesje.
Ik ben een vrouw en woon in Timboektoe (A-World) en mijn beroep is Studentj.
Ik ben geboren op 26/04/1993 en ben nu dus 29 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Bloggen, computer, lachen, babbele, toneel en voordracht, pingpong, vriendinnen, muziek, ....
Mijn motto: Lachen is gezond. Lachen met jezelf gezonder ;-)
Ik ben Astrid, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Noesje.
