|
Het feestje duurde tot wanneer Aïda moe genoeg was om te beseffen dat ze de volgende ochtend reeds om 11h30 op het vliegtuig zou zitten. Ze haaste zich naar huis, en wachtte de dageraad af. Ze voelde zich niet zeker, en ze was bang. Ze dacht aan de vele dagen die ze daar met onbekenden zou doorbrengen, en dan nog wel in het Frans. Ze voelde zich misselijk worden.
Rond 10h stond ze dan in Zaventem te wachten onder het vliegtuigje aan de inkom. Wanneer de reisgenootjes toekwamen werd mijn lot resoluut beslist. Ik werd overgeheveld in hun armen. Zo belandde ik op de vlucht, die naar Dakar ging. Het was een zes uur durende vlucht, naar een land op ongeveer 4500km van ons Belgenlandje vandaan. Ik merkte dat er een tijdsverschil was van één uur. 'Ook dat nog', dacht ik.
Het reizen per vliegtuig zorgt altijd voor de nodige nestels in mijn hersenen. Het enige dat je er immers kan doen is zitten, zitten en zitten... Dus, na verloop van tijd begin ik na te denken. En zo kwam ik uit bij het Westerse product dat ik ben. Ik zou immers vele feestjes missen. Ik zou mijn vriendjes missen. Ik zou vanalles missen. Maar voornamelijk de feestjes waar al mijn vriendjes waren. Ik hield me sterk, maar pinkte toch een traantje weg.
Rond 16h30 was het tijd voor de landing. Ik stapte vastberaden naar de douane, en ja hoor... Mijn hart stond even stil. Het was de eerste keer in mijn leven dat ik meer zwarten zag dan blanken, en dat doet toch wel even raar. Allé ja, raar, het was even wennen om niet in een blank Westers land te zijn. Ik passeerde de douane zonder enig probleem. Mijn passpoort was geldig, en mijn vaccinatieboekje was in orde. Er werd mij gewoon nog eens bevestigd dat ik geen crimineel was, en het land dus binnen mocht... 
En, het ging rapper dan ik dacht. Toen ik aan de valiezenband toekwam, hadden we binnen de 5 minuten al onze valiezen. En ik moet toegeven, zo evident was dat niet, want we waren geladen als een ezel. En bovendien had ik al mijn eerste huwelijksaanzoek gekregen. Hmmm, ik was al veel gewoon geweest in Istanbul. Mijn blonde lokken en blauwe ogen doen sommige mensen wel eens rare voorstellen doen, maar zoiets had ik nog niet verwacht. Nu ja, er werd de man duidelijk gemaakt dat ik getrouwd ben  Oh, bloody hell.
Buiten werden we opgewacht door mijn Senegalese mama, die ik tot die moment nog steeds niet kende. Het was een mooie vrouw, met een natuurlijke elegantie. Ze gaf me drie kussen, alsook haar echtgenoot. Ik probeerde uit te vissen wie er alsnog tot de familie van 'mama' behoorde, maar kwam er niet uit. Vele Senegalezen stonden rond mij, en lieten mij niet met rust. Daar zou de auto voor dienen. Eindelijk rust!
13-02-2008 om 09:58
geschreven door Aïda
|
