Nog 47 dagen … en ben moe maar voldaan !

Gisteren stond dus de ½ triathlon in Leuven op ons programma. Om praktische redenen waren de meesten van ons al op zaterdag naar de studentenstad afgezakt. ’s Avonds hadden we dan ook allemaal samen afgesproken om iets te gaan eten. Pasta uiteraard ! Jan had daarvoor een tof Italiaans restaurant uitgekozen. Luc had ons op donderdag nog gewaarschuwd dat we ons niet aan onze voorgangers mochten spiegelen want die zaten om 23 u nog steeds in het restaurant te ‘feesten’. Natuurlijk doen wij zo iets niet !!! Allez, toch niet uit vrije wil … want doordat het zo druk was en tegen dat iedereen ook de kans gehad had om ook  een dessert (Ja, die Sabayon Special heeft heerlijk gesmaakt) uit te kiezen was het toch bijna 23.30u voor we terug in het hotel waren.

We hadden om 7 uur afgesproken om te ontbijten. Daarvoor had ik al min of meer alles klaar gezet : het materiaal voor de loopwissel, het materiaal voor de zwem en fietswissel, drinkbussen klaargemaakt. En alles checken en dubbel checken. Had ik thuis bij het inpakken ook al gedaan maar ik was er toch nog in geslaagd om mijn GPS/hartslagmeter thuis te vergeten alhoewel die klaar lag. Gelukkig hebben ze in Leuven een AS Adventure winkel want ‘boys without toys’, dat gaat niet hé.

Het ontbijt was eigenlijk een spijtige zaak. Daar stond een mooi ontbijtbuffet met min of meer alles op en aan en wat mochten wij eten : toast met confituur, zoveel mogelijk. Meer niet. Luc had ons immers een mail met voedingsadvies gestuurd met wat we als ontbijt het beste zouden nemen maar ook tips voor de rest van de dag, zowel voor koud als warm weer. Na het ontbijt is het bijvoorbeeld aangeraden om al een drinkbus met isotone dorstlesser te drinken. Heerlijk, na al die toast met confituur … niet dus !

Daarna zijn we onze startnummers gaan afhalen en onze loopschoenen in de wisselzone gaan droppen. En daar waren de eerste druppels van de aangekondigde regen al ! Gelukkig waren het ook de laatste want we hebben echt perfect sportweer gehad : nauwelijks wind, een flauw zonnetje, lichte bewolking af en toe ! Gelukkig niets van die zware onweders die ze niet zo ver van Leuven wel lelijk hebben huisgehouden.

We zijn dan met de fietsen de bus opgestapt naar Rotselaar. Daar ging het zwemmen door. Vreemd genoeg kwam de vijver me daar niet onbekend voor. Ja, hier had ik al eens gezwommen, voor de triathlon in Aarschot, bijna 10 jaar geleden !

Ook hier in de wisselzone moesten we weer netjes alles klaarzetten om dan langzamer hand toch een beetje nerveus te worden voor de start. Bij sommigen van mijn teamgenoten ging het iets nerveuzer dan bij anderen want eentje was zijn nummer in de auto vergeten, een andere zijn badmuts, zwembril en hartslagmeter in het hotel. Gelukkig had Jan 2 zwembrillen en badmutsen bij en leende Geert Vermeire ook zijn hartslagmeter met plezier uit.

En dan de start van het zwemmen. Met ongeveer 400 gelijk het koude water in ! Verschrikkelijk. De beelden van mijn allereerste triathlon kwamen weer even voorbij. Toen wou ik na 100 m al bijna opgeven. Ook nu was het één duwen en trekken om een beetje zwemwater te vinden, had ik problemen met mijn ademhaling … pfff … als het er zo 2,5 km zou aan toegaan dan zou dit een lange lijdensweg worden. Maar gelukkig, eens de eerste boei gerond, was er meer plaats en was het lekker zwemmen. Lekker, want de temperatuur van het water was best aangenaam eigenlijk, absoluut niet zo koud als een paar dagen voordien in de Damse vaart. Ik heb wel telkens rond elke boei een extra ‘lusje’ gezwommen om niet weer als een makreel in een school vissen te moeten vechten voor een beetje plaats. Ik moet me hierbij ook nog even excuseren bij Annelies want ik denk dat ik haar tijdens mijn eerste ronde ook even ‘gehinderd’ heb. Althans, ik denk dat zij het was want aan meer dan de kleur van de badmuts kan je niemand herkennen.

Toen ik uit het water kwam, was de eerste die ik zag onze coach. Die moedigde me aan en schreeuwde dat ik maar een minuutje achterlag op Nico en Chantal. Wisselen is niet mijn sterkste kant. Vaak ben ik bij de traagste wisseltijden en dit keer zal het niet veel beter geweest zijn. Mijn pak wilde absoluut niet meewerken maar nadien heb ik gehoord dat ook Danielle staan vloeken heeft en dat onze fanclub haar zelf heeft moeten kalmeren .

Bij het uitlopen van de wisselzone zag ik dat Annelies ook al bijna op haar fiets zat. En dan dus op weg voor 83 kilometers. En dat met specifieke orders ! Aan de hand van de kwarttriathlon en onze lactaattesten op de fiets had Luc me aangeraden om aan 31,3 km per uur te fietsen, om zo niet te vermoeid aan het lopen te beginnen. Ik had mijn Garmin daar dan ook op ingesteld, vastbesloten mij min of meer daar aan te houden. Maar het liep echt heel goed en makkelijk. Zonder echt te forceren lag ik al snel een stuk voor op mijn schema. Ik heb dan ook vlug overgeschakeld op mijn hartslagmeter om die in het oog te houden want ik wou me zeker niet opblazen tijdens het fietsen.

Al heel gauw, na nauwelijks 5 km, had ik Nico ingehaald. Net zoals in Lanzarote. In de eerst plaatselijke ronde had Ik Chantal en Jan te pakken en Danielle pas na meer dan 30 kilometers. Het was trouwens leuk fietsen vond ik. Sommigen van mijn teamgenoten hadden het parcours op zaterdag gaan verkennen en waren niet enthousiast. Ik vond het wel afwisselend met 2 nijdige hellingen, een paar mooie echt lange stukken waar je snelheid kon maken, een brede en veilige bevoorradingszone, beetje draaien en keren in de stad zelf. Kortom een beetje vanalles.

Zo een wedstrijd is ook nuttig om dingen uit te testen voor Roth. Ik had aan de achterkant van mijn zadel iets laten monteren om 2 drinkbussen en noodmateriaal in te steken. In de 2^de bocht was ik al 1 drinkbus kwijt. En het spreekt voor zicht dat ik niet gestopt ben om die terug op te pikken. In totaal ben ik dus mijn 2 eigen drinkbussen kwijtgespeeld en ook nog eens 2 drinkbussen die ik bij de bevoorrading aangenomen heb. Ook mijn materiaal voor een lekke band was ik kwijt … Typisch Peter ! Tegen Roth zal ik daarvoor toch een beter oplossing moeten hebben !

 Met een gemiddelde snelheid van 34,3 ben ik de wisselzone binnengereden, net iets meer dan wat Luc had voorgeschreven dus. Maar ik voelde me redelijk fris en zag het lopen helemaal zitten. En wat hoor ik op het moment dat ik aan mijn loopschoenen kom. Onze supporters, die net nog ‘Peter Peter’ aan het schreeuwen waren, riepen nu ‘Nico Nico’. Ik had hem 75 km geleden ingehaald maar hij zat gewoon nog steeds vlak achter me. Nog vlug een gelleke, beetje drinken, pet op mijn hoofd tegen de zon en dan op pad. Eigenlijk moest ik nog heel dringend een sanitaire pitstop maken maar toen ik langs de 2 toiletten liep in de wisselzone, doken vlak voor mij 2 andere atleten de hokjes in. Dan maar zo op pad. Luc schreeuwde me nog toe dat ik vooral niet mocht vergeten te drinken !

Mijn Garmin stond voor het lopen ingesteld op 4’56’’ per kilometer, net iets meer dan 12 km per uur. (Ja Martin, weer cijfers maar triathlon is dan ook een sport waar cijfers belangrijk zijn). Ikzelf had vooraf wel twijfels of ik dat zou kunnen volhouden. We zien wel … Na nauwelijks een paar honderd meter doken we een park in…met bomen en struiken ! Eindelijk een beetje privacy voor mijn pitstop ! En het was hoog tijd ! Al het water dat ik tijdens het zwemmen had binnengekregen (heel veel in de eerste meters) en wat ik gedronken had op de fiets, moest er uit. En toen ik me omdraaide om weer verder te lopen … de camera van Focus recht op me gericht. Ooops … dat zullen mooie beelden zijn.

En toen heb ik vermoedelijk een fout gemaakt. Die pitstop had me een 30tal seconden gekost en ik heb ze zo snel mogelijk weer willen inhalen om op schema te zitten. Daarbij heb ik ook Nico, die me tijdens mijn stop was voorbijgelopen, ingehaald.  Een andere factor die ik onderschat heb was het loopparcours zelf. Daarin zat niet enkel een steile klim van een 30m hoogteverschil maar ook vele stukken vals plat en een trappenpassage die ook krachten kosten. Na mijn eerste ronde zat ik perfect op schema ondanks dat ik ondertussen nog meer tijd had verloren met een schoen die opengegaan was. (Waar heb ik dat nog gehoord, in Lanzarotte geloof ik).

Mijn 2^de ronde voelde al een stuk zwaarder aan, en weer moest ik stoppen voor die ene schoen. Halfweg werd ik voorbijgelopen door Jan, onze marathonman. Die was echt niet bij te houden en maakte op mij de indruk dat hij op zijn gemakje aan het lopen was terwijl ik zo langzaam toch wel begon af te zien. De trappen die we 2 keer per ronde onder de ring moesten afdalen en ook weer beklimmen liepen al wat moeilijker, en de steile helling zeker. Bij de keerpunt voor de 3^de en laatste ronde zag ik ook dat Nico niet meer veraf was.

Nog voor de helft van de laatste ronde is Nico me voorbijgelopen. En nee, ik ben zelf niet even in zijn spoor blijven volgen wat dan zou ik vermoedelijk de laatste helling niet meer opgeraakt zijn. Achteraf blijkt dat een goede beslissing geweest te zijn want op die halve ronde heeft Nico bijna 2 minuten sneller gelopen als ik ! Bijna had hij Jan nog te pakken !

Meer op wilskracht dan op iets anders heb ik dan de finish bereikt ! Na 4u52’38’’. Ik wist dat ik een goede wedstrijd achter de rug had maar toen Nico me kort na de finish zei dat ik onder de 5 uur gebleven was, was ik echt verbaasd. In Antwerpen, op een veel makkelijker parcours had ik vorig jaar immers 5u30’ nodig gehad. Hoe goed de tijd echt was heb ik trouwens pas deze morgen op de website ontdekt en ben nog steeds verbaasd ! Ook mijn lopen was zo slecht niet. Ondanks de sanitaire stop en 3 keer (!) mijn schoen weer vastbinden had ik toch een gemiddelde van 5’03’’ minuten per kilometer dus nauwelijks trager dan wat was opgelegd.

Ik weet nu trouwens ook hoe uitgeputte renners zich na een wielerwedstrijd voelen als ze een micro onder de neus geduwd krijgen. Ik was denk ik nog geen 2 minuten binnen, of de mensen van Focus stonden er al om en interview af te nemen.

Niet veel na mij kwam ook Danielle over de finish, als 7^de dame. Ook echt super ! Ook zij bleef nog onder de 5 uur. Daarna kwamen Wim , Annelies en Peter Callant over de finish. Chantal was na het fietsen gestopt omdat zij door haar (ondertussen genezen) kwetsuur, nog beter geen halve marathon liep. Onze coach was heel tevreden met de goede resultaten die we als team geboekt hadden. Ook hij straalde !

Ik zou ook graag onze Code Roth fanclub bedanken ! Zowel tijdens het zwemmen, tijdens elke ronde bij het fietsen, als langs het loopparcours hebben ze ons vol enthousiasme aangemoedigd en telkens een glimlach op mijn lippen getoverd. Bedankt Cindy, Eva, Patrick, Jocelyne, Geert, Sabine, Morgane, Katrien en degenen die ik vergeten ben !!! En bedankt uiteraard ook Luc voor de goede coaching en tips.

En wat hebben we geleerd gisteren ? Ten eerste om een soort geschreven checklist te hebben van alles wat we waarvoor nodig hebben. Ten tweede om te zorgen dat ik mijn drinkbussen niet meer verlies. En ten derde om verloren tijd niet zo snel mogelijk weer te proberen in te halen tijdens het lopen. Tenslotte ook om zo verder te trainen want ik denk dat we goed bezig zijn. We zijn al gewaarschuwd dat na deze herstelweek de afstanden enkel groter zullen worden maar aan rustigere tempo’s. Dat beloofd ! Zoals altijd kijk ik er nu al naar uit !!!

21-05-2012 om 14:59 geschreven door Peter Code Roth II  

Nog 50 dagen … en het begint heel erg te kriebelen. Nu ja, misschien is dat omdat zondag de halve triathlon van Leuven op het programma staat. Een heel goede test om te zien hoe ver we al staan.

En voor deze test hebben we gisteren eerst een andere test moeten ondergaan. Omdat de weergoden ons Belgenland niet echt verwend hebben met hoge temperaturen is het water in Leuven 14°. Niet echt warm dus. Daarom vond Luc het verstandig om ons al eens vertrouwd te maken met dat koude water. We verzamelden dus om 17u in Oostkerke aan de Damse Vaart. De eerste die me opviel toen ik aankwam was Nico. Die stond nog volledig gekleed aan de rand van het water met een een blik van ‘zo zot ben ik echt niet dat ik daar in ga’ op zijn gezicht. Ik moet toegeven dat ik nauwelijks enthousiaster was.

Gelukkig konden we elkaar wat motiveren en al gauw stonden we allemaal klaar in onze pakken voor onze zwemtraining. Ook Luc was ondertussen aangekomen en die had een opwarmertje bij : appeljenever. Gek dat ik al bijna 2 maand geen alcohol meer drink en uitgerekend onze coach mij dan op het slechte pad wil brengen. Ik heb dus zijn versterkertje afgeslagen.

Tijd om in het water te gaan. En uiteindelijk viel dat mee ! Natuurlijk helpt dat pak heel erg en was het koud maar het was zeker doenbaar. De eerste honderd meter had ik het vooral koud aan mijn gezicht en had ik een beetje problemen met ademen maar verder verliep het vlotter dan verwacht. Ik had me wel half beschermd door 2 badmutsen op te zetten omdat ik in koud water al eens hoofdpijn had gekregen. Dat bleek dus een goed idee te zijn want daar had ik gisteren geen last van.

Uiteindelijk hebben we 1 kilometer gezwommen, behalve Wim en Jan, die er blijkbaar niet genoeg van kregen, en er 2 gezwommen hebben. Maar het ergste moest eigenlijk nog komen. Ik heb, nadat we het water uit waren zeker nog een kwartuur staan klappertanden en beven terwijl ik het eigenlijk niet koud had. Vreemd ! Ik heb dan ook Luc zijn aanbod deze keer niet afgeslagen en de appeljenever met veel smaak achterover gekapt. Ook Danielle was ik dankbaar. Die had waarlijk voor iedereen warme chocolademelk mee. Dat was letterlijk hartverwarmend !!

En we waren blijkbaar de enige koudwaterratten niet meer ondertussen. Blijkbaar hadden ze van de Damse triathlonclub ook verzamelen geblazen in Oostkerke voor een zwemtraining. En zo kwam het dat wij konden poseren voor de camera van Christel Bedert, die haar man Daniel kwam aanmoedigen, voor een foto voor de Tamtam.

Na het ijsberen zijn we dan met de hele groep, op Luc na, iets gaan eten in de Smisse in Damme. Een goed initiatief van Jan want het is een heel gezellige avond geworden. Telkens weer valt het me op dat we echt wel een hechte en leuke groep vormen, al zeg ik het zelf. De tafels rond ons keken, wel vreemd op, dat we allemaal af en toe met een triathlonpak in de richting van de toiletten verdwenen want we moesten nog een beetje passen om een goed pak voor Roth te vinden.

Eerder deze week stonden er ook fietstesten op de agenda. Na een rustige opwarming moesten we 3 keer een ‘lusje’ van 6 kilometer rijden, telkens in een sneller tempo, zonder echt voluit te gaan. Vervolgens zijn we nog een beetje gaan bijtrainen om aan de ons opgelegde kilometers te komen om dan uiteindelijk in mijn eentje nog 10 kilometer te gaan lopen.

De uitslagen van die testen waren ietwat voorspelbaar. Annelies rijdt eigenlijk te braaf en mag en kan gerust iets sneller rijden. Wim en ik daarentegen, moeten ons een beetje intomen en rustiger rijden. Waarom had ik dat voor de testen al kunnen voorspellen ?

’s anderdaags heeft trouwens Danielle me verbaasd. Zij, Wim en ik hadden op zondag immers afgesproken om onze 120 km samen te gaan fietsen. We besloten om mee te rijden met Gino en de Brugsche triathlonclub. Die zijn toch meestal met een stuk of 20 à 30 en dan konden we ons mooi wegstoppen in de groep. Dat was een kleine misrekening want uiteindelijk bleken ze met 7 te zijn maar het werd toch een leuke tocht. In ideale omstandigheden, mooi zonnetje en geen wind, zijn we met een gemiddelde van 33km/u na 117 km terug in Brugge geland. En Danielle, als enige vrouw, heeft goed haar mannetje gestaan. Op 1 moeilijk momentje na, kon ze zeer vlot volgen ! Sterke dames hebben we in ons Code Roth Team !

Straks heb ik nog mediaverplichtingen. Vandaag wordt de openingstrailer voor het programma opgenomen. Ben eens benieuwd wat dat gaat worden. Het is in ieder geval een leuke ontspanning in de opbouw naar Leuven toe. De tempo’s die ik voor het fietsen en vooral voor het lopen van Luc heb doorgekregen, lijken me zeer ambitieus. Hopelijk kan ik mezelf nog eens verbazen door ze waar te maken. Zondagavond weet ik meer …

18-05-2012 om 12:47 geschreven door Peter Code Roth II  

Nog 58 dagen, minder dan 2 maanden dus … en dan nemen we deel aan het Europees Kampioenschap Triathlon in Roth.

Het was deze week een week van ups en downs. Eerst en vooral moet ik jullie het heengaan melden van mijn trouwe Bianchi (mijn fiets dus om alle misverstanden te voorkomen ). Omdat ik tijdens de laatste rit in Lanzarote bergaf nogal wat problemen had tijdens het remmen in de afdalingen, had ik mijn fiets dus binnengebracht voor een ‘groot onderhoud en nazicht’. Jammer genoeg is in de kop van de kader iets afgebroken dat niet kan hersteld worden. Ik heb heel veel geluk gehad dat er in de afdalingen aan meer dan 60 km/uur niets gebeurd is ! Mijn beschermengel heeft voor 1 keer zijn werk heel goed gedaan.

Ik moet dus in de komende weken op zoek naar een nieuwe fiets. Echt haast is daar niet bij want het is toch beter om nu te trainen op een tijdritfiets. Maar binnen een maand ga ik de Mont Ventoux beklimmen, na onze stage in de Ardeche, en dan is een gewone fiets toch beter op zijn plaats dan een tijdritfiets.

Na het slechte nieuws, kwam dan weer iets leuks. Jeroen van Focus is vrijdag hier in de garage mijn looptraining komen filmen. Eerst heeft hij een heus interview afgenomen hier in mijn bureau. Achteraf heb ik me de bedenking gemaakt dat ik soms in herhaling val en dat ik vaak hetzelfde antwoord geef op zijn vragen. Benieuwd hoe ze dat zullen monteren en hoe dat op televisie zal overkomen.

Eerst dus het interview en dan kwam het sportieve gedeelte : 16 km lopen hier langs het kanaal. Jeroen heeft me met fiets en camera de hele afstand gevolgd. Ik heb hem erop gewezen dat na het zwemmen en lopen in Lanzarote, en nu het fietsen hier met mij, hij ook bijna klaar was om zijn eerste triathlon af te leggen. Om de een of andere reden zag hij dat niet helemaal zitten.

Ik ben nieuwsgierig naar de beelden. Net als tijdens onze stage is er bijna evenveel gefilmd met een kleine (Gopro) camera die je op het stuur van je fiets kan vastzetten of op je helm dragen. En dat terwijl er ook telkens een grote ‘echte’ camera aanwezig was. Na het lopen heeft hij nog een paar sfeerbeelden in de garage genomen en toen zaten mijn mediaverplichtingen er voor deze week op.

Tijdens het weekend stonden de gebruikelijke trainingen op het programma. 60 km fietsen op zaterdag, gevolgd door een groepstraining in het zwembad. Normaal gezien zijn daar toch zeker een 20 tal sporters, die door Luc getraind worden, aanwezig maar deze keer waren we nauwelijks met 8 waaronder slecht 2 Code Roth deelnemers : Chantal en ik. Blijkbaar had iedereen na de stage andere plannen gemaakt.

Na de Volcano wedstrijd een week voordien was ik heel tevreden over mijn zwemmen en dacht ik dat het echt wel goed ging. Zaterdag, in het Olympiabad, was de andere helft van het zwembad voorbehouden voor jongeren van een zwemclub uit Eindhoven. Ze waren een weekje komen trainen hier in België en dat was hun afsluitingstraining. En zwemmen kunnen ze ! Terwijl ik in crawl zwom, vlogen ze mij voorbij in schoolslag , die ze zwommen als ‘opwarming’ !

Op zondag moest ik 120 km rijden. Ik heb er geen probleem mee die in mijn eentje te rijden maar het is toch altijd leuker in groep. Omdat de ‘Snooker’, de fietsclub waar ik lid ben, slechts 75 km rijdt op zondagmorgen was ik dus al om 7.15u op pad. Zo kon ik tegen 9 uur de resterende 45 km op mijn gemak afleggen. Ik zag er wel een beetje tegenop om mee te rijden want ik wist niet hoe goed ik me in de groep zou meekunnen met die tijdritfiets. Dat bleek reuze mee te vallen, ook al omdat ik veel vooraan gereden heb. Dat leverde me wel wat bewonderende blikken op maar eigenlijk is dat niet eerlijk. Met zo een fiets, zeker als je in je beugels op het stuur kan liggen, gaat het echt een heel stuk sneller zonder dat je daar een extra inspanning voor moet doen.

Tegen 11.30u had ik dus mijn 120 km er op zitten en de rest van de zondag heb ik genoten van het niets doen. Dat was al heel lang geleden.

Maandag dan kreeg ik bezoek van een gast die absoluut niet welkom is : keelpijn. Misschien nog een cadeautje van Nico, mijn kamergenoot in Lanzarote, die daar tijdens de triathlon ook last van had. Omdat binnen een kleine 2 weken er een ‘wedstrijdje’ in Leuven op de kalender staat ben ik dan ook snel naar de huisarts gegaan. Keelpijn is bij mij immers vaak een voorloper van een zware verkoudheid. Vroeger zou ik daarvoor nooit naar de dokter lopen, maar nu lijkt het me toch het verstandigste. Die stelde me trouwens gauw gerust dat het niet zo erg leek en schreef me het een en ander voor. Een mooie aanvulling op de 11 pillen met vitamines, visolie, magnesium en zo verder die ik al elke dag neem. Dat kan er ook makkelijk bij.

Verder trainen kan geen kwaad zolang het rustig is. Nu, dat komt goed uit, is immers ook zo dat we van Luc moeten trainen. En vreemd genoeg heb ik tijdens het lopen en het fietsen absoluut geen last van een lopende neus of keelpijn. Enkel als ik achter mijn bureau zit of thuis in mijn zetel lig. De buitenlucht is blijkbaar het beste geneesmiddel.

Gisterenavond heb ik weer een dubbele fietstraining gedaan. 35 km in mijn eentje, 45 met de snooker om zo aan mijn 80 km te komen. En die laatste 45 waren best pittig. Op woensdag wordt er stevig doorgereden en delen we ons meestal op in 2 groepen. Ik zat in de eerste groep, die ook stelselmatig werd uitgedund. Uiteindelijk zijn we met 4 aangekomen met een gemiddelde van 35,9 km/ uur. Een leuke snelheidstraining !

Hopelijk voel ik dat straks niet in mijn benen want vandaag staan er 21 km lopen op het programma. Verder moeten we zaterdag fietstesten afleggen. Ik ben eens benieuwd hoe die gaan verlopen.Ik ben ook nieuwsgierig naar de 10 km lopen die ik na die fietsproef moet doen, zeker als die test zo zwaar is als de lactaattesten die we voor het lopen al 2 keer gedaan hebben. Maar na het weekend krijgen we een weekje van relatieve rust als voorbereiding op Leuven. Benieuwd of dat nog zal lukken, zo weinig sporten …

10-05-2012 om 09:58 geschreven door Peter Code Roth II  

Nog 65 dagen … en terug achter mijn bureau.

Eerst en vooral wil ik mijn mensen uit de garage een pluim geven. Terwijl ik weg was hebben ze ervoor gezorgd dat alles, zoals steeds, hier vlot verlopen is. Ook zij maken op hun manier deel uit van het hele team dat achter mij en mijn Code Roth collega’s staat om dit allemaal mogelijk te maken. Zonder hun kan ik immers niet met een gerust hart op stage vertrekken, kan ik ’s middags hier niet iets langer wegblijven als ik ga lopen of fietsen. Ik zie hen af en toe wel eens naar me kijken met een blik van ‘gaat die gek nu al weer lopen/fietsen, en dat in zo’n weer …’ maar ook dat motiveert me telkens weer een beetje.

De stage is dus achter de rug. Een week sporten, trainen en ontspannen waar ik echt van genoten heb. En waar ik, denk ik, ook beter van geworden ben. Zowel fysiek, als in het koppeke.

Een week, die de dag na de wedstrijd, al meteen verder met een ‘vetloop’ om 8 uur ’s morgens. Een vetloop is een rustig stuk lopen voor het ontbijt, op een nuchtere maag. Zo een loop is goed voor de vetverbranding. Ik zag er eigenlijk wel tegenop omdat ik vreesde dat mijn benen, na de wedstrijd van de dag ervoor zouden tegenspartelen. De eerste 2 kilometer leek mijn vrees wel waarheid te worden maar daarna liep het een stuk vlotter. En dat laatste mag je dus letterlijk nemen.

Na een stevig ontbijt, volgde een fietstocht van 116 km, onder leiding van Gino. Het werd een mooie fietstocht met mooie beklimmingen, prachtige vulkaanlandschappen, natuurlijk ook weer een stevige wind en ook wat regen maar die trok snel voorbij. Al met al een leuke dag om de beentjes weer soepel te krijgen. Het officiële gedeelte heb ik dan afgesloten met mijn eerste echte ‘interview’ voor de televisie. Tot nu toe bleven onze interviews beperkt tot een paar vragen terwijl we ofwel net begonnen, of net gedaan hadden met sporten. En meestal stonden we dan ook met een paar samen om te antwoorden. Nu moesten we echter één voor één opdraven, en plaatsnemen om Jeroen zijn vragen te beantwoorden.

Het begin voelde aan als een mondeling examen maar het ervaren Focusduo stelde mij al vlug min of meer op mijn gemak. Ik ben wel eens benieuwd naar het resultaat van het interview. En ook naar dat van Annelies en Chantal want die hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt voor een wereldwijde oproep, in West Vlaanderen. Een oproep waarvoor ? Dat kan ik jammer genoeg hier niet verraden.  Daarvoor zal je op Focus of youtube moeten kijken in juni.

Op maandag stonden dan 3 trainingen op het programma : lopen , fietsen en zwemmen.  We zijn begonnen met 16 km lopen waarvan de eerst 6 km mooi bergop. Een mooie afwisseling met de vlakke rondjes die ik hier rond Brugge en langs het kanaal Brugge-Oostende loop. Daarna zijn we 50 kilometer gaan fietsen. En er stond nog meer wind dan de vorige dagen. Bergaf ging het nu voor bijna geen meter vooruit. Daartegenover staat wel dat we bergop allemaal echte Lucien Van Impes leken.

Om de dag af te sluiten stond er zwemmen op onze agenda. Enkelen van ons kozen om rustig een paar rondjes in de laguna te gaan zwemmen maar ik koos voor de training in het zwembad onder leiding van Jo en Gino. Ik wou vooral mijn benen een beetje sparen met het oog op de 120 km bergrit die voor onze laatste dag geprogrammeerd stond. Dat was dus net het omgekeerde wat onze 2 coaches in gedachte hadden blijkbaar. Na onder andere wat ‘popov’-oefeningen waren mijn benen helemaal leeg. Veelbelovend voor de laatste dag dus.

Gelukkig begon die laatste dag erg rustig. Tijdens de eerste 20 kilometer volgden we het triathlon parcours enkel met de 8 mensen van Code Roth, in volle uitrusting. Dat om nog een paar mooie beelden te maken.  Nadien splitsten we ons op , samen met Luc zijn andere atleten. Nico, Peter Callant, Chantal en Jan gingen met Jo zijn groep mee. Danielle, Annelies, Wim en ik met Gino’s groep.  En het was een prachtige rit, met meer dan 2000 hoogtemeter. De bergtrui heb ik jammer genoeg aan Wim moeten laten. Op de Mirador ben ik wel voor hem aangekomen maar op de andere hellingen heb ik hem moeten laten voorgaan. En dat klimmen ging nochtans elke dag beter.

Op de top van die Mirador hebben we ook kunnen genieten van het prachtigste uitzicht van heel de week. Het is een 10 km lange, prachtige klim, met in de laatste honderden meters een echt adembenemend uitzicht ! Een echte postkaart.

Met een goed gevoel ben ik naar La Santa teruggefietst, voelde ook nauwelijks vermoeidheid in de benen. Raar maar waar ! Daar aangekomen hadden we een uurtje om present te melden voor de allerlaatste training : zwemmen. Annelies en ik waren eigenlijk de enigen van de ganse groep die daar stipt op tijd waren en ook de hele training hebben afgewerkt. Druppelsgewijs kwamen de anderen bij het zwembad aan en de meesten gaven er ook snel weer de brui aan. Ik wou gewoon van de laatste kans gebruik maken om in een mooi 50m zwembad, onder een mooi zonnetje, baantjes te zwemmen. Wat een verschil straks met een overvol en overdekt 25 m bad. En de kans dat het in de Damse Vaart binnenkort aangenaam zwemmen is, is wel heel erg klein vermoed ik.

Gisteren was het sprookje dus gedaan. Na een lange reis die ons via  Fuerteventura naar Brussel bracht, voelden we ons onmiddellijk thuis : regen wind, 10° en daarbovenop een geblokkeerde Brusselse ring en file op de E40 voor de werken in Erpe Mere. Gelukkig was er op de autosnelweg naar Antwerpen vlot verkeer zodat ik mooi op tijd in Brugge was om met vrienden naar Burg9 te gaan eten. Ook een echte aanrader, en een mooie afsluiter voor een leuke en toffe week.

Voor de komende week staat niets speciaals op mijn programma maar binnen minder dan 3 weken is er al wel de ½ triathlon van Leuven. Dat zal al een betere test worden dan de kwart van Lanzarote. Gewoon rustig verder trainen is dus de boodschap. Met morgen al 16 km lopen. En als alles goed gaat komt Focus daar morgen in de garage ook beelden van opnemen. Dat zal wat worden zeker …

PS : nog even iets eerlijk bekennen : op onze laatste avond, dinsdag dus, heb ik voor een 2de keer tegen mijn dieet gezondigd !

03-05-2012 om 16:35 geschreven door Peter Code Roth II  

Nog 70 dagen … en ik ben heel trots op mijn prestatie vandaag ! En ik vermoed dat ook mijn andere teamgenoten heel tevreden zijn met hun tijden.

Nochtans had Jo, een van coaches die Luc bijstaan, gisteren gezegd dat ik al al mijn pijlen verschoten had en ik mij dat vandaag zou beklagen. Na de zwemtraining gisterenmorgen waren we in de namiddag op pad gegaan voor 45 km ‘losrijden’ op de fiets. Met 5 van de 8 Code Roths, en nog enkele anderen, waren we in Jo’s spoor vertrokken. Peter Callant en Jan waren eerder op de dag al gaan fietsen en Nico was met een heel pijnlijke keel naar een dokter op zoek gegaan.

De eerste 20 kilometer waren tegen wind en allemaal in stijgende lijn. Wim en ik hadden ons op kop gezet en peddelden rustig naar boven. Heel af en toe kregen we te horen dat het net iets te snel ging, behalve van Annelies, de berggeit in onze groep. Voor haar mocht het bergop nog een stukje sneller gaan aan haar speelse pedaaltred te zien. Omdat Focus ook deze trainingstrip vastlegde hebben we af en toe ook anderen op kop laten fietsen als we in het zicht van de camera kwamen.

Na die 20 kilometer volgde een stuk boven op een plateau waar we vol de wind in de rug kregen. En net daar op dat stuk werden we ingehaald en voorbijgestoken door een andere groep die door Luc wordt getraind. Zij stonden onder leiding van Gino, een gewezen coach van het Belgisch leger die Luc al jaar en dag bij staat. Natuurlijk zat ik in de kortste keren in hun zog maar omdat ik blijkbaar de enige was die de sprong gemaakt had, liet ik me toch maar netjes weer afzakken tot in onze groep. Toen we aan de lange afdaling begonnen zat er een gat tussen beide teams van een paar honderd meter.

De afdaling ging snel, heel snel, heel af en toe aan meer dan 70 km per uur. En weer reed ik het gat dicht, ditmaal met, dacht ik, de ganse groep in mijn spoor. Groot was mijn verbazing toen ik aan een rond punt merkte dat we maar met 3 de aansluiting gemaakt hadden. Weer even wachten dus.

Op dat moment kwamen we op de laatste 20 kilometer van het parcours dat ons ook vandaag te wachten stond : een afdaling van een kleine 10 kilometer tot in een dorpje, daarna een klim van 6 kilometer om dan 4 kilometer af te dalen tot La Santa. De klim van 6 kilometer is niet steil maar vol tegen de wind. Een goede training voor vandaag dus.

Tegen dat we in het dorpje waren hadden we Gino’s groep bijna weer beet. In een waaier zijn Wim, Chantal, Annelies en ik dan naar de groep toegereden. Maar ook daaruit was al iemand weggesprongen. ‘Losrijden’ had ondertussen een heel andere definitie gekregen. Ook Jo en de rest van de groep waren komen aansluiten en niet veel later deed hij een schijndemarrage om naar de ontsnapte eenling op zoek te gaan. Ik sprong onmiddellijk mee en toen hij al heel snel de benen stilhield had ik iets van ‘foert, daar gaan we dan’ en beukte mezelf tegen de wind in tot in het wiel van de koploper. Even spookte het door mijn hoofd dat dat misschien met het oog op vandaag niet verstandig was maar om het met Wim’s woorden te zeggen : We zijn hier enkel om te trainen voor Roth.

Wim kwam trouwens net voor de top met een paar anderen ook aansluiten en vanaf daar ging het dan gewoon bergaf tot in La Santa. Leuke rit ! Ik heb me echt geamuseerd. ’s Avonds zei Jo dus wel dat het dom geweest was om zo te rijden maar ja … Uiteindelijk is ook de kwarttriathlon van vandaag slechts een stap op weg naar Roth, een training dus …

Die training begon deze morgen om 7.30u al aan het ontbijt. Op advies van Luc was het ontbijt enkel beperkt tot toast met confituur. Een hoop toast, dat wel. Daarna gingen we onze fietsen en loopschoenen in de wisselzone installeren om dan tegen 9.45 in onze wetsuit aan de start te verzamelen. En dat alles onder een stralende zon en een voor Lanzarote ‘gematigde’ wind. Vreemd genoeg was ik niet zenuwachtig, iets wat ik bijvoorbeeld wel altijd ben aan de start van de Zwintriathlon. Geen idee hoe dat kwam. Misschien wel net doordat ik de laatste dagen erg goed gezwommen , gelopen en gefietst had en niet echt rustig zoals voorgeschreven. Nog even een ‘gelleke’ doorspoelen met een slok water en daar klonk het startschot al. De heren startten met 275 tegelijk. Dat was dus een groot kluwen tijdens die eerste meters maar, net zoals op andere triathlons koos ik voor de buitenkant en kon al rustig mijn slag vinden. De keerpunten waren wel hectisch maar verder ging het heel vlot.

Plannen kan je zoiets nooit maar Nico, Jan en ik kwamen bijna tot op de seconde gelijktijdig uit het water, en dat na anderhalve kilometer zwemmen. Op weg naar de wisselzone heb ik Nico nog kunnen helpen om zijn wetsuit open te krijgen want dat lukte hem niet. In de wisselzone doe ik het altijd wat rustiger aan en ik was van ons 3 als laatste weg.

Jan had ik op de fiets al na anderhalve kilometer te pakken, Nico pas op de top van de eerste helling van de dag na 4 kilometer. Het fietsen ging eigenlijk heel erg goed en snel, ergens verbaasde ik mezelf toch wel. Ik haalde renners in, en werd ook af en toe voorbij gefietst. Tot mijn verbazing was Wim nooit bij degenen die me inhaalden want met een ‘zieke’ Nico, is Wim wel de beste fietser van de groep.

Op een gegeven moment werd ik ingehaald door een fietser die dan inhield waardoor ik min om meer in zijn wiel bleef, weliswaar op een meter of 2. Net op dat moment hoorde ik achter mij een motor rijden. Ik vloekte inwendig omdat ik dacht dat het een official was en aangezien stayeren verboden is … hopelijk hadden ze gezien dat ik niet echt de bedoeling had te stayeren ! Na een korte tijd kwamen ze naast me rijden en toen zag ik dat het Jeroen van Focus was met achteraan zijn cameraman. We hebben toen een kort praatje gemaakt en aangezien het nog redelijk bergop ging putte ik er moed uit dat ik blijkbaar nog genoeg over had om te praten.  Ze vertelden me onder andere dat Nico maar 100 m achter me lag. Ik was in meer dan 10 kilometer op hem dus nauwelijks uitgelopen.

Aan het keerpunt op het hoogste punt, kruiste ik ook al heel snel Wim. Hij was dus op komst ! Ook Chantal maakte een goede indruk op me toen ik haar kruiste. In de 10 kilometer lange afdaling heb ik me een beetje gespaard om de 6 kilometer lange klim tegen de wind in goed te kunnen overleven en dat bleek een heel goede tactiek. Met een gemiddelde snelheid van 32.2 km/uur bereikte ik het fietspark ! Voor mij echt super als je bedenkt dat er bijna 450 m hoogteverschil overwonnen moest worden.

Nog een ‘gelleke’ en de loopschoenen vlug vastknopen en dan op weg voor 10 kilometers in de blakende zon. Net toen ik vertrok kwam Wim de wisselzone binnen. Die zat dus niet ver achter. Vreemd genoeg had ik van de overgang van het fietsen naar het lopen geen last. Misschien lag dat aan het feit dat de eerste meters op een atletiekpiste werden gelopen.

Nog voor het keerpunt van de eerste van 3 ronden moest ik een hoogdringende sanitaire stop maken. Is me eigenlijk tijdens een kwarttriathlon nog nooit overkomen maar misschien kwam het ook wel omdat ik op Luc’s advies de hele ochtend en wedstrijd veel gedronken heb. Bij het keerpunt leek Wim vervaarlijk dicht genaderd en niet veel verder zag ik Nico ook al lopen. Maar ik voelde me nog goed en mijn Garmin trainingsmaatje vertelde me dat ik heel goed bezig was.

Op de piste, na de eerste ronde, zag ik inderdaad dat het gaatje met Wim ook alweer iets groter geworden was. Ik kruiste er ook Annelies, die net aan haar eerste ronde begon. De dames waren immers pas na de heren mogen starten.

Ook op mijn 2^de ronde moest ik een onverwachte stop inlassen. Deze keer voor een schoen die niet meer dichtgeknoopt was. Dat euvel was gelukkig sneller verholpen dan mijn pitstop tijdens de eerste ronde. Wel verbaasde ik mezelf tijdens die 2^de ronde dat ik het hoge tempo van de eerste ronde (‘makkelijk’ zou hier misplaatst zijn) redelijk goed kon volhouden.

Aan het begin van ronde 3 zag ik dan ook dat de afstand met Wim een stuk groter was en Nico volgde daar al in Wim’s spoor. Plots kruiste ik echter Jan die me groette en die blijkbaar ook niet zo ver meer achterlag. Ik had Jan al niet meer gezien sinds het begin van het fietsen. Hij is echter een zeer goede marathonloper dus ik voelde de bui al hangen. Ja, dit was een trainingswedstrijd, ja, theoretisch was er onderling geen competitie, maar toch …

Blijkbaar was het wel een goede motivatie want mijn 3^de ronde was ook de snelste van mijn 10 kilometer. Onderweg haalde ik ook nog Annelies in, maar voor meer dan een paar woorden aanmoediging had ik geen zuurstof meer. Op de piste aangekomen kruiste ik Danielle voor een 2^de keer.

Ik heb genoten van de laatste rechte lijn waar niet enkel een medaille maar ook de camera van Focus op me wachtte. 2.33.57 !!! En dat op een zwaar parcours ! Supercontent !!! Ik heb ook nog nooit een 10 kilometer zo snel gelopen ! Een beter motivatie om verder te trainen kan ik me nauwelijks inbeelden.

Ook al mijn teamgenoten zijn heel tevreden met hun tijden. Immers, heel snel na mij bereikten ook zij de finish. Voor velen ook een persoonlijke beste tijd op deze afstand.

Hierbij wil ik natuurlijk ook iedereen bedanken die ons hier langs het parcours staan aanmoedigen : Luc, Gino en Jo maar ook de meegereisde supporters en de mensen die hier ook met Luc trainen maar niet aan de wedstrijd meededen. Was echt een grote steun in de rug. Gino had me bijvoorbeeld toegeroepen dat ik een beker water over mijn hoofd moest kappen bij de bevoorrading. Zo gezegd, zo gedaan. Peter pakt een beker aan en kapt die over zijn hoofd om dan vast te stellen dat het een beker cola was. Ironischer kan bijna niet.

Deze middag hebben de meesten van ons gerelaxt aan het zwembad en zo meteen staat een aperitief op het programma. Mijn Bacardi Cola heb ik dubbel en dwars verdiend, al zeg ik het zelf !!!

Vanaf morgen staan dan nog 3 dagen trainen op het programma. Ben wel eens benieuwd hoe de benen morgen zullen aanvoelen. Dat is dan weer een goed begin voor mijn volgende blog.

28-04-2012 om 00:00 geschreven door Peter Code Roth II  

Nog 72 dagen … en een live verslag vanuit Lanzarote.

We zijn momenteel op stage met het ganse Code Roth team in Club La Santa, samen met nog een hele hoop andere atleten en sporters die door Luc getraind worden. Een toffe bende ! Ook Focus TV is mee om onze belevenissen vast te leggen.

De trainingen hier, en vooral het weer, vormen een aangename afwisseling op het weer in België. Vorige donderdag bijvoorbeeld was ik na een fietstocht van 60 km met veel wind, regen en hagel als een verzopen konijn teruggekomen en werd door Tom spontaan begroet met ‘zie hem daar, en zelf nu nog is hij aan het lachen’. Het woord ‘zot’ heeft hij niet uitgesproken maar stond duidelijk tussen de regels te lezen. Nu ja, misschien had hij wel gelijk, ik had me wel geamuseerd maar gek is het in ieder geval een beetje. En aangezien er voor zondag, in hetzelfde weer, 120 km fietsen in groep in de streek van Veurne op de kalender stond, stuurde ik Luc een mail. Of we zondag niet beter de 10 Miles in Antwerpen konden lopen als training ? Anderhalf uur in de regen lopen leek me leuker dan 5 uur in de regen fietsen.

Zo een mail stuur ik dus niet meer ! Heel snel had ik antwoord dat we wel trainen voor een Ironman en we ons dus niet laten afschrikken door een beetje regen en wind ! Trouwens, voegde hij eraan toe, wie zin had, kon, na de 120 km, met hem nog naar Brugge terug meefietsen ! Iets om over na te denken dus …

Voor het echter zondag was, had Team Code Roth 2 op vrijdagavond nog een afspraak voor een uurtje spinning in de Paramount in Brugge. Dat diende vooral om onze officiële kledij en de fietsen eindelijk voor te stellen. En de kledij was er inderdaad, de fietsen jammer genoeg nog niet ! De outfits zien er wel heel leuk uit. Na deze week hier in Lanzarote moet ik wel 1 deftige foto ervan hebben die ik hier dan aan jullie kan/durf tonen.

De volgende dag zat ik al om 6.30u op de fiets om 80 kilometer af te leggen. Later ging niet want bij ons stonden open deurdagen op het programma en ’s avonds de Blue & White party in Knokke. De 80 km zijn er uiteindelijk 90 geworden. Je zou toch verwachten dat ik ondertussen mijn weg op de fiets al een beetje ken, maar dat blijkt dus niet waar te zijn.

Na een korte nacht, verzamelden we dan om 8.15u in Veurne voor een tocht door de Moeren van 120 km. Wim was mij in Brugge komen ophalen want de uitdaging die Luc in zijn mail gezet had, speelde uiteraard nog door mijn hoofd. Met 8 zijn we op pad gegaan. De harde wind was er zoals voorspeld maar verder viel het weer goed mee. 1 echte bui hebben we over ons gekregen maar verder bleef het als bij wonder droog. Op de stukken recht tegen wind zette Luc zich steeds op kop en konden we in zijn wiel, allemaal mooi op 1 rij, onze kilometers afmalen. En dat tegen 26 à 27 km per uur. Met de wind mee ging het dan nooit onder de 30 en vaak een heel stuk erboven.

Toen ik hem nadien vroeg of hij nu aan zijn normale trainingstempo gereden had, bevestigde hij dat. ‘Zeker tegen wind, mooi aan een hartslag die onder de 110 blijft’ Toe in dat hoorde, viel ik bijna van mijn fiets. Om hem in zijn wiel te kunnen volgen, netjes uit de wind, lag mijn hartslag al een pak hoger. Had ik zelf dat tempo, met mijn neus in de wind, moeten rijden, dan had ik zeker een hartslag van rond de 160 gehad, vermoed ik.

Na de 120 km ben ik dus meegereden met Luc naar Brugge, als enige ‘vrijwilliger’. We hadden nu wel het geluk dat we de wind vol in de rug hadden of rechts achter. Behalve in de laatste kilometers ging het steeds tussen de 35 en 40 km/uur. Een hoger gemiddelde haalde ik nooit over zo een afstand ! Ik moet toegeven, ik ben wel niet uit zijn wiel geweest ! Normaal gezien zou ik niet fier zijn om dat te vertellen maar nu ben ik eerder trots dat ik kon volgen.

Na afscheid genomen te hebben van Luc in Brugge, na 175 km, zette ik koers naar de garage waar mijn auto stond. Ik had echter een dilemma. Ik moest ’s anderendaags met de trein naar Brussel om met een auto terug te komen. Om geen 2 auto’s in Knokke te hebben, ben ik dan maar met de fiets, en nog steeds wind in de rug, naar Knokke  verder gereden. 196 km in totaal met een gemiddelde van 31km/uur ! Nooooooit gedacht dat ik dat ooit zou kunnen en ik voelde me echt wel goed toen ik thuiskwam.

Ondertussen zijn we een halve week verder en zit ik hier in Lanzarote. Gisteren zijn we aangekomen en stonden er al onmiddellijk 2 trainingen op het programma : 40 km fietsen en 6 km lopen. Beiden om het parcours van de kwarttriathlon van zaterdag te verkennen. Dat fietsen zal een zware dobber worden. Niet zozeer door de 250 m hoogteverschil die we moeten overbruggen maar wel door de wind. Na het keerpunt halverwege gaat het dus gedurende 7 km bergaf maar recht tegen de wind in waardoor je echt bijna nauwelijks vooruit komt. Natuurlijk hebben Wim en ik on laten verleiden om eens echt te testen en goed door te rijden. Dat was een goede les voor zaterdag. Zo hebben we geleerd dat we ons in de eerste helft, die nochtans vooral bergop loopt, beter een beetje sparen.

Tja, de triathlon op zaterdag is natuurlijk enkel een ‘training’ maar ik geloof niet iemand van ons zich echt zal sparen. Ik zeker niet, dat wil ik nu al toegeven, ik ken mezelf. Het valt me in groep ook steeds moeilijk om bijvoorbeeld rustig te lopen , iets waar ik dan als ik alleen loop geen probleem mee heb. Vreemd hé. Tijdens de looptraining deze morgen viel dat nog mee. Samen met Danielle en Wim ging het redelijk rustig, maar gisterenavond was het ‘maar’ 6 km lopen en kon ik het niet laten de veel snellere lopers toch te volgen. Dat ging nog redelijk vlot, tot Luc ons na 5 kilometer inhaalde en de hele groep achter hem aanging. Daar heb ik wijselijk besloten om in mijn eigen tempo verder te lopen want daar was de kans groot dat ik me om te kunnen volgen , echt kapot zou gelopen hebben.

La Santa is voor sporters trouwens een echt paradijs ! Eerst en vooral door het warme weer, maar verder ook door de infrastructuur en door het feit dat iedereen hier komt om te sporten. Je kan niet om je heen kijken zonder mensen te zien die aan het lopen, fietsen, zwemmen zijn. Ook een paar professionele sporters blijkbaar.

Het is dan ook vreemd dat ik net op zo een plaats het meest last heb van mijn ‘dieet’. Gisterenavond, voor het avondeten zijn we met een hele groep gaan aperitieven. Toen er echter 2 mensen aan onze tafel een Bacadri cola bestelden en ik hun met ijsgevulde glazen zag staan, was de verleiding heel erg groot om er zelf ook een te bestellen. Maar heb ik niet gedaan. Ik heb mezelf wel beloofd , dat als ik een goede prestatie neerzet zaterdag, ik mezelf op 1 Baco tracteer. Meer niet !

Nu ga ik eerst iets eten want straks staan er anderhalve kilometer zwemmen in de laguna op  het programma, na de ochtendloop van 8 km en een pittige zwemtraining over de middag. Als het lukt schrijf ik mijn volgende blog nog hier, na de wedstrijd. Tot dan, en ik wens iedereen een tof verlengd weekend.

26-04-2012 om 16:32 geschreven door Peter Code Roth II  

Nog 80 dagen ... en weer is een week voorbij. Misschien is het beter te zeggen dat deze week echt voorbij ‘gewaaid’ is want de voorbije week stond echt in het teken van de wind.

Eerst en vooral hadden Wim en ik vorige week woensdag afgesproken om onze fietstraining samen te doen. We zijn dus vanuit de garage vertrokken langs het kanaal Brugge-Oostende en vanuit Plassendale  dan verder richting Nieuwpoort. Tegen de (stevige) wind in vertrokken natuurlijk. Stevig doorgefietst tot in Slijpe, wat net 30 km is. Het viel ons overigens op dat we meestal gedoemd zijn alleen te fietsen, en dat ondanks al die fietsers en groepen die we onderweg kruisen of zien fietsen. Zelden of nooit kunnen we eens aansluiten bij een groep of als dat eens lukt blijkt die fietser of groep aan het volgende kruispunt meestal een andere richting uit te gaan. De Wet van Murphy toegepast op de eenzame fietser …

Een goed voorbeeld was ons keerpunt in Slijpe. We werden er ingehaald door een groep van een man of 15. Perfect om je mooi achter te verschuilen maar net daar moesten wij rechtsomkeer maken. Nu ja, klagen moesten we niet doen. Vanaf daar werden me mooi naar huis geblazen. Zonder echt inspanningen te moeten doen ging onze snelheidsmeter niet meer onder de 30km/u.

Nadat we eerst al Sabine (Jans echtgenote en Code Roth 1 deelneemster) tegen het lijf gefietst waren, hebben we op de terugweg naar Brugge ook Annelies ingehaald. Net als voor Wim stonden er voor haar ook 80 km op het programma. Met ons drieën zijn we dan rustig verder gefietst tot in aan het Waggelwater waar ik afscheid genomen heb van mijn teamgenoten die nog 20 km meer moesten doen dan ik.

Ik heb er geen probleem mee om alleen te gaan lopen of fietsen, ook niet als het om langere afstanden gaat maar zo een training in gezelschap vliegt toch nog iets sneller voorbij. Misschien ook omdat je elkaar stimuleert en er toch ook net iets sneller gereden wordt dan als je alleen op pad bent.

Vrijdag stond er dan voor het eerst sinds een paar weken dan een rustdag op mijn programma. Geen sport dus ! Ideaal om mijn petekindje, Louis, eens mee naar Plopsaland te nemen, samen met zijn kleinere broer Jules en Cathy, Jules’ meter. Tot mijn grote verbazing gingen ook hun grotere zus en broer, Charlotte en Arthur graag mee. En mijn zus was precies ook blij dat zij en Alain eens een rustige dag zouden hebben. Kort samengevat hebben we een erg toffe en leuke dag gehad met ons zessen. Relatief mooi weer, weinig volk, en superenthousiaste neefjes en nichtje ! Meer moest dat niet zijn. Maar … ’s avonds was ik echt moe. Een echte rustdag was het precies niet geweest. Door zo een pretpark slenteren is precies even vermoeiend als een goede looptraining, althans zo voelden mijn benen dat aan.

En tijdens het weekend hebben ze niet echt tijd gehad om te recuperen. Naast wat fietsen (beetje meer dan op mijn programma stond maar wilde profiteren van het droge weer) stond ook de 3^de iduathlon in Duinbergen op het programma. Op zich stelde de afstand niet veel voor : 5 km lopen, 22 km op de mountainbike en dan nog 2,5 km lopen. Daar draai ik mijn hand niet meer voor om. Of toch …

Een erg strakke wind die recht uit zee kwam, zorgde ervoor dat het fietsen op het strand  echt wel zwaar was. Enkel tijdens de eerste ronde heb ik op het strand het geluk gehad om een stuk in Jean Boudins wiel te kunnen zitten.  Bedankt daarvoor Jean ! Maar de 3 volgende ronden heb ik het gevecht tegen de wind in mijn eentje mogen voeren. Mijn conditie is wel goed, maar de kracht die je hiervoor nodig hebt, heb ik blijkbaar niet. Daar train ik dan ook niet echt op.

En op de hellingen van Duinbergen was ik geen held in het afdalen. De schrik om te vallen en een tijdje buiten strijd te zijn, zat er goed in. Bijna was het zover. In het opdraaien naar de dijk kon ik net een paar waterbakken ontwijken die het parcours afbakenden . De sterke wind blies ze plots een stuk op het parcours net toen ik mijn bocht nam. Gelukkig niets gebeurd maar nadien ging het nog iets voorzichtiger.

Het lopen ging erg goed, ook tegenwind. Vorig jaar werd ik, in mijn laatste ronde na het fietsen, door ja en alleman voorbijgelopen omdat ik echt leeg was. Nu heb ik zelf een paar mensen kunnen inhalen en mocht het lopen best nog een rondje langer geduurd hebben. Al met al was ik toch heel tevreden : 10 minuten sneller dan vorig jaar (had wel de indruk dat het loopparcours iets korter was) en een hartslag die gemiddeld ook 10 slagen lager lag dan vorig jaar. En dat na in de voormiddag toch al 75 km met de Snooker meegereden te hebben op mijn gemakske. Dat laatste was niet op mijn programma voorzien maar zou zonde geweest zijn het zonnetje te negeren en in mijn bed te blijven liggen.

Voor de rest is het een beetje slalommen tussen de weergoden door deze week. Maandagavond heb ik nog van een beetje goed weer kunnen genieten en viel de wind mee voor mijn fietstraining. Gisteren was het dan weer heel erg koud, met veel wind en regen toen ik moest lopen. Voor vandaag hebben ze hagel en onweer voorspeld. Ik zal wel zien wat het straks wordt.

Ik kijk ook al uit naar dit weekend en volgende week. Vrijdagavond gaan we allen samen spinnen in de Paramount hier in Brugge. We zullen er ook voor het eerst onze sportkledij te zien krijgen. En ook onze fietsen, die we van Ridley mogen gebruiken, zullen we daar overhandigd krijgen. Uiteraard netjes vastgelegd door Focus.

Zaterdag dan vroeg gaan fietsen want we hebben open deurdagen voor de voorstelling van de nieuwe C4 Aircross. Dat zal ’s middags wel op de tanden bijten zijn. Immers, van 14 tot 18 uur hebben we voor alle bezoekers een pannenkoekenbuffet voorzien. Al die lekkernijen links laten liggen zal niet zo evident zijn.  Iedereen is trouwens van harte welkom !

Zondagmorgen hebben we dan met het Code Roth Team allemaal om 8.15u in Veurne afgesproken om 120 km te gaan fietsen. Dat zal minder vlot gaan vrees ik aangezien ik de avond voordien een feestje heb in Knokke : The Blue & White party. En 3 dagen later zijn we weg naar Lanzarote op stage … dus de kans is groot dat ik mijn volgende blog van ginds uit schrijf ! Althans, als ik tussen het drukke programma door tijd vind daarvoor want het trainingsschema ziet er erg pittig uit. Op zaterdag, 28 april staat, midden in de stage, een ¼ triathlon op ons programma : de Volcano. Een zwaar beestje naar het schijnt met leuke hellingen en altijd veel wind. Maar die wind, daar zijn we ondertussen al op getraind. Veel om naar uit te kijken  …

PS : Het is dus lopen geworden deze middag. Veel wind maar de hagel is gelukkig weggebleven. Leve de buienradar !

18-04-2012 om 14:03 geschreven door Peter Code Roth II  

Nog 87 dagen … en eind deze week doe ik weer eens mee aan een wedstrijd : de iduathlon in Duinbergen. Het is een kleine maar leuke wedstrijd waar veel mensen uit Knokke zelf aan deelnemen. Zoals ik vorige week al vertelde, bestaat de wedstrijd uit lopen, mountainbiken en dan nog eens lopen. Al met al een korte wedstrijd, zeker met wat ik in de voorbije weken allemaal al gedaan heb.

Om mijn 2^de volumeweek af te werken, heb ik tijdens het paasweekend een bezoekje gebracht aan het Groothertogdom Luxemburg. Ik had het immers even gehad met de strakke wind en de vlakke ritten hier bij ons. En omdat ik eigenlijk nog nooit in het Groothertogdom was, tenzij om er zo snel mogelijk door te rijden op weg naar Frankrijk of Oostenrijk, leek me dat eens een mooi alternatief.

En ik moet zeggen dat ik niet teleurgesteld was ! Ik had een betaalbaar hotelletje gevonden in een pittoresk dorpje, Esch sur Sure. Esch is een klein middeleeuws gehucht. Je wandelt er in 15 minuten omheen. Het hotel bleek dan ook nog eens uitgebaar door Nederlanders. Alles dus om je onmiddellijk thuis te voelen.

En ook het fietsen op zaterdag was super. 120 kilometer stond op mijn trainingsschema en die heb ik ondanks de grijze hemel en de occasionele druppels, met plezier afgelegd. Eerst en vooral zijn alle wegen, ook de kleinste zijwegen, in heel goede staat. Heel anders dan hier bij ons in België. Het lijkt wel of ze heel het land net opnieuw geasfalteerd hebben. Bovendien hebben ze ook een heel netwerk van min of meer autovrije fietswegen, dat ze nog steeds aan het uitbreiden zijn. De bewegwijzering van die fietswegen is wel nog voor verbetering vatbaar want het heeft 40 km geduurd voor ik eindelijk mijn eerst pijl naar een van die meer dan 20 fietsroutes gevonden had. 40 km wil wel zeggen dat ik al bijna de helft van het land doorkruist had !

Maar eens op de fietsroute kan je bijna niet meer missen. Prachtige landschappen wisselden zich af met een leuk pad door de bossen. En uitdagende beklimmingen, maar nooit echt stijl, wisselden af met licht glooiende afdalingen en passages door kleine dorpjes. Super om te fietsen. Veel terrasjes voor een stop heb ik niet gevonden maar daar was het ook geen ideaal weer voor. Na 120 km had ik een 1500m hoogteverschil overwonnen wat toch overeenkomt met een kleine bergrit in de Alpen bijvoorbeeld. Toen ik nadien de folder over de fietsroutes nog eens doornam bleek ook dat ik een groot stuk van het trainingsparcours van Frank en Andy Schleck gereden had.

Op zondagmorgen, zat ik dan ook heel vroeg aan het ontbijt want ik kon nauwelijks wachten om voor nog 60 km op pad te gaan. Ondanks de 4 graden zat ik om 9 uur al op de fiets maar … Murphy was samen met mij op de fiets gesprongen blijkbaar. Mijn versnellingsapparaat was achteraan geblokkeerd op mijn kleinste (dus zwaarste) tandwiel. Niet ideaal om beklimmingen te doen en op Pasen een fietswinkel te vinden in een dorpje dat nauwelijks een winkel heeft, is onbegonnen werk. Desondanks ben ik toch op pad gegaan maar na 15 km heb ik ontgoocheld de strijd gestaakt. Maar aan alles is een positieve kant. Doordat ik dus veel vroeger dan verwacht mijn terugweg naar Knokke moest aanvangen, was ik nog meer dan op tijd om van Tom Boonens triomftocht tussen Parijs en Roubaix te genieten. Hoed af ! Ikzelf heb een hekel aan het rijden over kasseien dus mijn respect voor zijn prestatie is des te groter !

IK had me in de auto ook voorgenomen om maandagmorgen vroeg mijn fiets weg te brengen zodat ik dan misschien nog om 9.30u kon meerijden met mijn fietsclub om de verloren kilometers toch nog goed te maken. Toen ik maandagmorgen opstond en de regen, wind en zware wolken zag, was mijn enthousiasme al een stuk minder. Maar plichtsgetrouw bracht ik om 9 uur toch mijn fiets weg. Jammer genoeg begonnen ze op paasmaandag pas om 10 uur te werken maar kon ik mijn fiets er wel achter laten. Het perfecte excuus om niet te moeten meerijden !!! En dus ging ik met een halve glimlach, zonder fiets naar huis. Ik was nog niet helemaal thuis of Vincent , een teamgenoot van mijn fietsclub die ook in de fietswinkel werkt, belde me op dat mijn fiets al hersteld was en dat hij mijn fiets zo meteen wel zou meebrengen. Weg excuus en dus kon ik niet anders dan toch starten.

Mijn enthousiasme zakte nog wat toen ik merkte dat we nauwelijks met 7 waren om te fietsen. Anders zijn we met minstens een 20tig tal. Je wegstoppen in de groep is dan een stuk makkelijker. Maar zoals gezegd, er was geen ontkomen aan … en ik moet toegeven dat ik me goed geamuseerd heb ! Veel wind, dat wel, maar nauwelijks een paar druppels verder. En in een kleine groep is het makkelijker rijden dan in een grote bende en gaat het er veel regelmatiger aan toe. Het kopwerk was zwaar maar ik merkte ook dat ik telkens heel snel recupereerde van een inspanning. Achteraf was ik heel blij dat ik toch gaan fietsen ben.

Deze week heb ik dus een ‘rust’ week. Nauwelijks 120 km fietsen en 30 km lopen, na in de vorige 2 weken samen bijvoorbeeld meer dan 700 km gefietst te hebben. Ik ga me vermoedelijk vervelen !

Integendeel ! Vrijdag bijvoorbeeld heb ik voor het eerst sinds een paar weken nog eens een dag waarop ik niet mag/moet/wil sporten en dan staat een bezoek aan Plopsaland, met mijn petekindje Louis en zijn broers en zus, gepland. En de avond voordien geef ik met Cathy een quiz in de Cubano in Knokke. Iedereen mag meedoen. We beginnen er aan om 22 uur…

Drukke tijden dus. Ik moet nu trouwens afsluiten want zo meteen komt Wim, mijn Code Roth teamgenoot, me ophalen om 60 km te fietsen (hij moet er 80 doen). Hopelijk blijft de hagel die we hier zonet hadden achterwege !

11-04-2012 om 16:05 geschreven door Peter Code Roth II  

Nog 96 dagen ... en nog een volumeweek op het programma.

Nochtans kreeg ik zondag een mail van Luc met een programma dat er eerder als een rust week uit zag : 10 km zwemmen, 30 km lopen en 220 km fietsen. Nooit gedacht trouwens dat ik dat ooit een rust week zou noemen. Omdat ik er pas 1 volumeweek opzitten had en die meestal per 2 of soms per 3 komen, stuurde ik een bericht terug naar onze coach om te vragen of dat klopte. Nog geen half uur later kreeg ik een 'aangepaste' versie terug met als resultaat : 10 km zwemmen, 46 km lopen en 320 km fietsen. Gedaan dus met 'rusten'. Soms zou ik dus inderdaad beter zwijgen en geen vragen stellen

Vorige week stonden er dus ook al 320 km op de fiets op mijn kalender en ik had gedacht dat dat echt moeilijk zou gaan om die allemaal afgewerkt te krijgen. Dankzij het droge weer is me dat wonderwel gelukt met als hoogtepunt een ronde rond het Veerse Meer in Zeeland afgelopen zaterdag. Zo helemaal zonder slag of stoot is dat niet gegaan. Na in Breskens de overzet genomen te hebben, net buiten Vlissingen, ben ik lek gereden. Geen probleem, deze jongen is goed uitgerust. En deze keer was het niet ijzig koud zoals die keer in Torhout. Dus mijn achterste binnenband was heel vlug vervangen. Daarmee was het probleem echter niet opgelost want ook mijn buitenband was helemaal uitgerafeld. Zo verder rijden zou zeker verkeerd aflopen. Een koppel vriendelijke wandelaars die toevallig langskwamen, vertelden me dat ik in 'Souburg' (waar ligt dat in hemelsnaam) zeker 2 fietswinkels zou vinden. Meer dan 2 km was het niet volgens hen.

Als op eieren ben ik die 2 kilometer dan maar terug gefietst en ik had al vlug een fietswinkel gevonden. Supervriendelijk waren ze daar ! Ze lieten hun werk onmiddellijk vallen om mijn stalen ros te voorzien van een nieuwe band, en met nog een extra binnenband op zak, was ik snel weer op weg richting Goes.

In bijna geen tijd en zonder echt veel inspanningen te doen, was ik in Goes. Verrassend snel eigenlijk want ik dacht dat ik min of meer toch een beetje tegen de wind in aan het fietsen was. Wat kan een mens zich daarin vergissen ! In Goes moest ik afslaan richting Zierikzee en pas toen was het echt tegen wind ! Veel sneller als 22 à 24 km/uur ging niet meer en het was zelfs echt vechten om die snelheid aan te houden. En dat 10 km lang. En dan de Zeelandbrug op waar de wind vol van links op me inbeukte.

Na ongeveer een kilometer op de brug heb ik rechtsomkeer gemaakt. Enerzijds had ik telkens de indruk dat de windtubulenties me tegen de betonwand gingen werpen, en anderzijds hielp mijn hoogtevrees me ook niet als je daar op je fiets zo heen en weer zwalpt. Zo de 5 km lange brug overfietsen leek me gekkenwerk.

Dan maar gewoon rond het Veerse Meer, zonder over de afsluitdijk terug te komen. En het is heerlijk fietsen in Nederland. Mooie brede fietspaden, overal speciale richtingsaanwijzers voor de verschillende steden en dorpen, verlaten landwegen ... ook al heb ik nog tegen de wind moeten vechten tot ik de kust bereikte. Maar vanaf dat punt ging het dan in gestrekte draf langs bosrijke fietspaden of door de duinen langs leuke plaatsen als Domburg en Westkapelle. Nee, niet het Westkapelle in Knokke-Heist maar het plaatsje in Zeeland dat je 's nachts vanop het strand van Knokke kan zien liggen door de grote vuurtoren die er staat. Vandaar ging het dan verder naar Vlissingen om terug de 'pont' naar Breskens te nemen. 25 km verder was ik terug thuis. Al met al een rondje van 154 km, ietsje meer dan voorzien.

Gisteren heb ik dan voor mezelf een rustdag ingelast. 's Morgens ben ik met mijn fietsclub netjes 60 km gaan fietsen, gewoon meegereden, op het gemak. En 's middags heb ik dan, net als bijna iedere Vlaming die niet moest werken, in mijn luie zetel naar de Ronde gekeken en voor Tom Boonen gesupporterd.

Toen ik deze morgen mijn schema met afgewerkte trainingen invulde, stelde ik vast dat ik vorige week 350 km op de fiets gezeten had. Ik denk niet dat ik ooit in een week tijd 350 km gefietst heb tenzij tijdens de Rennradwochen in St Anton waar ik elke zomer met veel plezier meerijd. Maar dan doe ik ook niets anders dan fietsen ! Nu komt er ook nog lopen, zwemmen ... en werken bij.

Binnen 2 weken komt daar nog wat afwisseling bij. Op 15 april sta ik voor de 3de keer aan de start van de iduathlon op het strand van Duinbergen. Voor hen die willen : er zijn nog een paar startplaatsen vrij ! Lopen op het strand, dan met de mountainbike fietsen op het strand en in de 'heuvels' van Duinbergen, om dan nog een ronde op het strand te lopen. Heel tof en ik kijk er wel naar uit of ik ten opzichte van de vorige jaren toch een stap vooruit zal kunnen doen. Uiteraard komt hier dan een verslag van !

Verder niets te melden behalve dat iedereen op 21 april hier in de garage is uitgenodigd voor de voorstelling van de nieuwe C4 Aircross. En tussen 14 en 18 uur zijn er pannenkoeken à volonté (ja, een beetje sluikreclame mag want de Garage Vanderkeilen is ook sponsor van Code Roth ).

02-04-2012 om 16:26 geschreven door Peter Code Roth II  

Nog exact 100 dagen !!! Tijd dus om even stil te staan en een korte blog neer te tikken. Want niet alleen de dagen, weken en maanden schieten voorbij, ook mijn blogs hier. Het is al 130 dagen geleden dat ik mijn eerste stappen in de blogwereld zette en aarzelend 'Als kleine jongen droomde ik ervan...' schreef. Mijn pagina hebben jullie meer dan 1300 keer aangeklikt. (Momenteel 1318 maar op het moment dat je dit leest zal er dus al minstens1tje bijgekomen zijn hé). Volgens de statistieken die ik hier kan inkijken, heb ik niet enkel in België lezers maar ook in Nederland, Groot-Brittannië, Frankrijk, Duitsland , Oostenrijk (Danke Sandra) en in Spanje (Maar daar zitten mijn ouders voor een groot deel voor iets tussen). Inderdaad, Big Brother is watching you. Weinig blijft voor de heren en dames van 'bloggen.be' verborgen.

Dit is ook al mijn 22ste bijdrage ondertussen en ook dit doe ik nog steeds graag. Naast de steeds langer wordende trainingen is dit deel gaan uitmaken van mijn Code Roth avontuur. En waar ik in het begin vooral voor vreesde, namelijk het niet volhouden van deze blog door gebrek aan inspiratie, is tot nu toe gelukkig ongegrond gebleken.

Een andere reden waarom ik ondertussen ook graag schrijf, zijn de vele positieve reacties die ik van jullie krijg. Het is altijd prettig als iemand me een compliment geeft over mijn blog, of me een toffe mail schrijft met een reactie op mijn avonturen. In de mate van het mogelijke, probeer ik ook rekening te houden met de dingen die jullie me over mijn blog vertellen, nietwaar Danielle . Ik heb ook bijgeleerd. Door die uitgebreide statistieken ben ik ook te weten gekomen dat een opvallende titel voor mijn blog meer lezers aantrekt. Had ik eigenlijk wel moeten weten.

Maar nu heb ik jullie en ook mezelf genoeg bewierookt. Back to business. Deze week zitten 4 van mijn 7 Code Roth collega's in Lanzarote om er onder leiding van Luc te trainen. Ik kon er jammer genoeg niet bijzijn. Af en toe moet er een beetje gewerkt worden en gisteren moest ik bijvoorbeeld in Brussel zijn voor de voorstelling van een nieuw model, de C4 Aircross, die Citroëneind april lanceert. Mijn 8 km lopen heb ik dus gisteren in alle vroegte gedaan en mooi de zon zien opkomen terwijl ik op de dijk liep. Prachtig !

Maar wat ik deze week moet doen, is blijkbaar klein bier met wat mijn collega's op stage te verwerken krijgen. Wim stuurt me af en toe een mail met hoe hard Luc hen afbeult. Ik ga als ze terug zijn wel een serieuze trainingsachterstand met hen hebben, vermoed ik zo. Gelukkig is het weer hier ook schitterend zodat ik straks om 17 uur nog kan beginnen aan mijn 80 km fietsen. Zaterdag moet ik trouwens 120 km fietsen en ik ga vermoedelijk eens de overzet in Breskens nemen en een rondje rond het Veerse Meer, de Zeelandbrug en de afsluitdijk maken. Mocht iemand zin hebben om mee te rijden, altijd welkom ! Normaal rij ik altijd 140 kilometer op het parcours van de Ronde op de zaterdag voor de grote dag, maar het lijkt me veiliger om me nu niet tussen meer dan 10.000 fietsers te gaan tussenwringen. Volgend jaar ben ik er wel weer bij !

Nog een kleine anekdote uit het bestaan van een Code Roth atleet : 2 weken geleden was Tom Testeron aan het trainen om bodybuilder te worden. De scene die blijkbaar het meest bijgebleven is, is die waarop hij voedingsproducten en supplementen ging inkopen voor een gigantisch bedrag en hoe hij achteraf al die 'pillen' moest innemen. Een heel bekend en vertrouwd beeld ! Naast isotone dorstlesser, sportrepen en gels voor tijdens het sporten, recovery shake voor na het sporten moet/kan/mag ik nog een hele serie voedingssupplementen en vitaminen nemen, al dan niet op doktersvoorschrift : Vitamine D, mariadistel (voor een beter werkende lever), visolie (met vitamine E, voor soepele gewrichten en een betere cholesterolspiegel), Multimax sportvitaminen en mineralen, HMB100 (spierversterker), magnesium (tegen de krampen) en tenslotte Bififlor (voor de darmen). Alles samen 10 pillen !!! Gelukkig kost mij dat geen 5.000 € zoals Tom op televisie maar krijgen wij al onze produkten van Etixx, onze sponsor.

Een positief gevolg van dit alles is ook dat ik tot nu toe zelden of nooit (eerder nooit) sojaprodukten at of dronk. En nu drink ik een paar liter vanille soja per week in mijn recovery shake. Heel lekker ! Mijn schoonbroer Alain, die bij Alpro werkt, zal tevreden zijn !

Voor een blogje tussendoor, om van die 100 dagen die me resten te vieren, is het toch nog behoorlijk lang geworden. Bedankt allemaal in ieder geval voor de steun, op alle mogelijke manieren ! De volgende 100 dagen worden heel spannend !!!

29-03-2012 om 14:40 geschreven door Peter Code Roth II