Volgende wedstrijd(en): 17 mei: Oosteeklo 19 mei: Aalst 3 juni: MTB Arucas (ov) Gran Canaria 9-10 juni: Copa Cabildo de Tenerife 17 juni: III Trofeo S.Antonio el Chico, Mogán 24 juni: VII Clásica El Sauzal, Tenerife 1 juli: Copa Cabildo de Tenerife
Over mijzelf
Ik ben Bart Bonne
Ik ben een man en woon in Las Palmas (Gran Canaria-Spanje) en mijn beroep is mountainbikegids.
Ik ben geboren op 08/11/1974 en ben nu dus 37 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: wielrennen,metal,voetbal (Anderlecht).
3. Copa Cabildo Tenerife, Trofeo Achinech 22/04/12
M’n eerste uitje naar Tenerife met onze nieuwe Happy
Bikingploeg was er bijna eentje van
“net niet.”
We haalden gelukkig “net wel” onze boot.Scheelde geen haar of we hadden hem gemist,
zeker als je nog 10 minuten voor afvaart 6 fietsen, evenveel koffers en 12
reservewielen in een Renault Passenger moet klasseren, en onze documenten door
het controlepersoneel nog nauwkeurig gecontroleerd moesten worden.
De morgen van de
wedstrijd verliep al niet veel vlotter.
Door het pijnlijke vroege startuur (7:45!) vroegen we
toestemming in het hotel om te ontbijten om 6 uur. Allemaal geen probleem
natuurlijk, maar meer dan wat cornflakes en broodkruimels van het diner van de
vorige avond was er niet ter beschikking.
Nice… Daarop moesten we dus 130 kilometer koersen.
Ook net voor de start liep niet alles zoals het hoort. Aangezien de
afgevaardigde onze startnummers ging ophalen, dachtik dat ik het inschrijvingsblad niet meer
hoefde te ondertekenen. (M’ n kennis van de Spaanse taal staat nog niet echt op
punt…)
Toen ik me om 7 uur 48 aan de inschrijvingstafel ging
aanmelden werd me dan ook de start geweigerd. M’n smeekbede (gepaard met mijn
zieligste blik uiteraard) viel in goede aarde bij de organisatoren en zodoende
mocht ik toch nog m’n carbonnen ros de sporen geven. De eerste vijftig kilometer werden afgewerkt op de TF1. Bij insiders beter bekend als "de ottostrade," en waar dienen autostrades voor? Juist, om zo snel mogelijk van punt A naar punt B te rijden, wat we dan ook deden. Gesteund door de noord-oost passaat die zijlings op ons inblies, hadden we na iets meer dan een uur de eerste vijftig kilometer al voltooid. Bij het verlaten van de snelweg kregen we meteen een klim van een vijftal kilometer voorgeschoteld, en daar was het meteen alle hens aan dek. Helaas, bij de vele gelosten na amper één kilometer klimmen: jawel, uw dienaar. Heel lang beeld ik het begrip "chasse patat" uit, want ik rij kilometers tussen het (ondertussen gehalveerde) peloton en de eerste achtervolgers. Uiteindelijk zie ik het hopeloze van mijn actie in, en besluit te wachten op drie renners. Samen werken we de glooiende en slingerende weg af die ons terug richting startplaatst voert. Dit betekent dat we nu de wind steeds zijlings en pal op de snuit hebben, en na 40 kilometer begint dit serieus m'n kl*t*n uit te hangen. Mijn hoge velgen vangen bijwijlen zoveel wind dat ik moeite heb om m'n vehikel te controleren. Als toetje krijgen we nog een venijnige slotklim van vier kilometer waar ik m'n vluchtgezellen achterlaat en nog wat stervende zwanen uit het peloton voorbijsteek. Ik word 27e eliterenner en stel vast dat er nog veel werk aan de winkel is.
126 Km. in 3h.40' 34 gem. 1850 hoogtemeters 27/47 (Eliterenners) 35/65 (met Masters 30) Gem. hartslag: 162 Max. hartslag: 189
Ruim twee jaar na mijn eerste mountainbikewedstrijden op Lanzarote, waag ik me nog eens aan een dikke bandenrace. Niet dat het me toen zo slecht bevallen was, integendeel, maar in de tussentijd doemde er telkens wel één of ander euvel op, waardoor ik niet aan de start van een MTB-race kon verschijnen. Ondertussen heb ik me dankzij mijn job als MTB gids bij Happy Biking wel wat beter kunnen ontwikkelen, vooral qua techniek. Aangezien ik gisteren al een uurtje in het donkerrood op de weg gekoerst had, vond ik de Medium afstand (65 kilometer), lang genoeg om me het appellazarus te rijden. Desondanks ik me voorgenomen had om de eerste wedstrijdhelft mijn hartslagmeter in de gaten te houden, veeg ik meteen na het startschot er al driehoeksgewijs mijn botten aan. Er zijn hier verdomme al zo weinig wedstrijden, dus als ik dan eens 'n rugnummer draag, wil ik er ook vol voor gaan. Natuurlijk moet ik daar na driekwart wedstrijd voor boeten, want ik krijg tijdens een technische klim net boven Fataga een joekel van een kramp in mijn rechterbovenbeen. Gelukkig heb ik na de klim een afdaling op asfalt, want ik kan enkele minuten totaal niet pedalleren. Even vrees ik zelfs voor een roemloze opgave, maar gelukkig vind ik net op tijd het goede ritme terug en remonteer ik in de afdaling van de "Adelaarspas" (die ik als mijn broekzak ken - ik weet er ondertussen al elke steen liggen) mijn verloren plaats terug en eindig nog net in de top twintig.
65 Km in 2h.49'06" 23,06 Gem. 20/140 1315 Hoogtemeters Gem. hartslag: 171 Max. hartslag: 185
Na enkele maanden "drukvrij fietsen" is de tijd aangebroken om opnieuw het lichaam tot het uiterste te drijven, en waar kan dat beter dan tijdens deze "Cycling Challenge," een cyclotourista van 90 kilometer, waarvan de laatste 27 kilometer zullen gelden als wedstrijd. Tijdens deze afstand moet echter ook een hoogteverschil van een kleine duizend meter overwonnen worden, en ligt de aankomstlijn ons uitdagend op te wachten op de "Alto de Fataga," 930 meter boven zeeniveau. Het eerste anderhalf uur moeten we dus braaf achter de motards van de Guardia Civil blijven slenteren, wat me de gelegenheid heeft om wat nader kennis te maken met mijn nieuwe Happy-Biking teamgenoten Pedro en Aristides. In Aguïmes worden we eindelijk losgelaten en krijgen we meteen een klim van 11 kilometer voor de wielen geschoven. De weg bestaat helaas uit verschrikkelijk slecht asfalt en ik voel elke oneffenheid in mijn veel te hard opgepomte tubes. Ik denk de slimste te zijn door uiterst rechts, op de geschilderde witte lijnen te rijden, maar als ik na enkele tientallen meter net niet met mijn domme kop in de 40 cm diepe goot naast het wegdek tuimel, besluit ik maar braaf in het midden te rijden. Na enkele hectometers maken Aristides en ik deel uit van de vijfkoppige kopgroep, maar als na 4 kilometer ex-prof Hans Peter Obwaller aan de boom schudt, moet ik passen. In de achtergrond zie ik niet meteen iemand terugkomen, dus bereid ik me al mentaal voor op een eenzame klimtijdrit. Net voor Temisas rijden de eersten slechts 100 meter voor me uit. Ik kan het gaatje dichtrijden maar bekoop dit meteen bij de volgende tempoversnelling. In het glooiende niemandsland tussen Temisas en Santa Lucia kan de ketting terug op de grote plaat. Tijdens de passage door laatstgenoemd stadje lijkt de schaarse "local" zich allerminst te storen of druk te maken dat er een wielerwedstrijd aan de gang is. Ik moet zelfs even serieus in de remmen omdat een mini tractor midden op de weg blijft staan. Eenmaal het stadje voorbij, begint in Rosiana de 8 kilometer lange slotklim naar de aankomst. Ik kan mijn vijfde plaats behouden, en stel tevreden vast dat ik amper 5 minuten verlies op winnaar en ex-Oostenrijks kampioen HP Obwaller.
27 Km. in 1h. 04' 25,3 Gem. 5e/40 Gem. hartslag: 170 Max. hartslag: 195 905 hoogtemeters
Binnenkort volgen de verslagen van de eerste wedstrijden van het seizoen, hier op Gran Canaria: De Cycling Challence en de MTB-marathon. Beide wedstrijden werden, zoals het de Canarische eilanden betaamd, verreden onder een loden hitte! Hasta pronto.
23. Escalada al Pico de las Nieves, 08/12/11 & 24. Subida a Guayadeque, 10/12/11
Twee maand na datum nog een wedstrijdbeeld proberen opdippen uit mijn lichtjes dementerend brein is een hele opgave, maar ik ga (speciaal voor jullie....) toch mijn uiterste best doen. Nu ja, eigen schuld natuurlijk, want telkens toen ik in een schaars moment eraan dacht om deze blog nieuw leven in te blazen, had ik blijkbaar telkens iets beters te doen. Alhoewel ik vorig jaar na het afzien en de ijzige regenstorm op de top wijselijk besloten had om hier weg te blijven, begon het enkele weken voor de start terug te "kriebelen," zodat ik vier dagen voor de wedstrijd nog eens op verkenning trok om de benen wat te laten wennen aan hellingsgraden tot 24%. Op die bewolkte zondagmorgen begin december vertrok ik bij 23 graden en een lichte noordoost-passaat met beenstukken, overschoenen en handschoenen met lange vingers richting top, kwestie van het lichaam zo lang mogelijk warm te houden. Eenmaal de toeristenzone en spottende blikken van de overwinterende en schaars geklede badgasten achter mij lagen, kwam ik vanaf het gehucht La Pasadilla tot aan de top slechts drie levende zielen tegen, maar de klim zelf verliep redelijk vlot, zodat ik met enig vertrouwen kon uitkijken naar de wedstrijd. Stiekem hoop ik de 21 km lange marteltocht binnen anderhalf uur af te werken, en als het nog even kan ook nog bij de eerste tien over de meet te bollen. Geen eenvoudige opdracht, want David Plaza, kersvers prof bij Caja Rural en winnaar van de laatste twee edities is weer van de partij, evenals ex-prof Hans Peter Obwaller en José Ramón Álvarez (winnaar in 2008.) Traditiegetrouw wordt er na de officiëlle start in Ingenio meteen een strak tempo op nagehouden, want gedurende de eerste vier kilometer bedraagt het stijgingspercentage maar 6%. Na anderhalve kilometer vindt Oostenrijker HP Obwaller dat het nog niet snel genoeg gaat en hij muist er met een reuzeverzet indrukwekkend vanonder. We gaan de spichtige klimmer voor de top niet meer terugzien. Ik blijf tot net voor de moordende stroken van boven de 20% bij de eerste achtervolgers, maar vanaf La Pasadilla zoek ik m'n eigen tempo op, hetgeen me van een Spanjaard in Lotto- uitrusting een woedende blik oplevert, omdat hij hierdoor een gaatje van twee meter moet dichtrijden. De zichzelf overschattende zuiderling had duidelijk de klim niet verkend, want op de steilste stukken van net geen 25 % plafoneert hij als een ouderwetse Lada met ontkoppelingsproblemen en zwenkelend palmt hij de ganse breedte van het wegdek in, zodat het nu mijn beurt is om hem een vernietigende blik toe te werpen. Hierdoor kom ik nu, met nog vijftien kilometer klimmen voor de boeg, volledig geiïsoleerd te zitten, maar als ik te horen krijg dat er slechts negen renners voor me uitrijden, probeer ik de achtervolgers op afstand te houden. Ik word vandaag wel gesteund door de oostenwind, die af en toe een lekker duwtje in de rug geeft, en als ik merk dat de achtervolgers niet naderen, kan ik mijn inspanning doortrekken tot aan de aankomst en eindig ik met een tijd van 1h 24' 37" net binnen de top tien. HP Obwaller wint voor David Plaza in een recordtijd de Escalada, en ook ik piets zes minuten af van mijn beste tijd.
21 Km in 1h 24' 37" 15 Gem. 10e/142 Gem. hartslag: 182 Max. hartslag: 196
Twee dagen na de Escalada stond er, als afsluiter van de 23ste "Vuelta Ciclotourista de Maspalomas" een 7 kilometer lange klimkoers op het programma in de prachtige, maar verraderlijk steile Barranco de Guayadeque. Omdat het (allerminst economisch) startbedrag maar liefst 43 euro (!) bedroeg , beslis ik van gewoon in het pak mee te rijden met mijn nummer van de Escalada. Een koerske in het zwart dus. Nu ja, eenmaal we in de vallei losgelaten worden, glip ik toch met de eersten mee en zie ik wel waar ik uitkom, of van de weg geplukt word... De organisator is echter geen onbekende en laat me rustig gedijen. Geldprijzen zijn er toch niet te winnen, enkel eeuwige roem in en rond Gran Canaria... Al vlug zijn we met zes man weg, maar ik voel dat het tempo iets te hoog ligt. De benen zijn nog niet herstelt van eergisteren en ik moet nog twee man laten rijden die uit de achtergrond zijn teruggekomen. Finaal dus achtste op zo 'n 150 deelnemers, waaronder echter ook verschillende "wielertoeristen met al dan niet beginnend buikje." Profrenner David Plaza neemt revanche voor de escalada en wint de wedstrijd. Einde(lijk) seizoen dus, en na wat rust opbouwen naar begin maart voor de eerste wedstrijd van 2012.
7 km in 27'09" 15,5 Gem. 8e/150 Gem. hartslag: 187 Max. hartslag: 198
Na een geslaagde tapas- avond met collega' s, vrienden, klanten en vers aangekomen ouders ontwaak ik de zondagmorgen van de wedstrijd met kleine oogjes en een nog sterk naar look ruikende bek. Het is half november en terwijl het Europese peloton aanstalten maakt om uit zijn winterslaapje te ontwaken, heb ik het de eerste ogenblikken van de dag bijzonder moeilijk om me op te laden voor een klimtijdritje van 6 kilometer. Bovendien nodigt de bochtloze en gestaag oplopende GC 10 nou niet direct uit tot een potje "lekker fietsen," maar eenmaal de wedstrijdstress zich van mij meester begint te maken, krijg ik zin om me nog eens ouderwets "het snot uit de neus" te rijden. Aangezien ik vorige week net van het podium tuimelde en de winnaar van toen nu verstek heeft, behoort een podiumplaats bij de Masters 30 zeker tot de mogelijkheden. Nadat ik pa en ma de nodige aanwijzingen had gegeven om m'n lijdensweg voor eeuwig op film vast te leggen, rep ik me na een (veel te korte) opwarming naar de start. Mijn rugnummer bedraagt 67, en doordat ik in het Spaans nog steeds zestig (sesenta) en zeventig (setenta) door elkaar haal, sta ik twee minuten voor ik van start moet, nog rustig te lummelen in de neutrale zone. Niet moeilijk trouwens, want de snelheid waarmee de vrouwelijke afgevaardigde de startvolgorde afratelt, kan concurreren met een opgedreven F16 die door de geluidsmuur breekt... Maar goed, gelukkig toch nog net op tijd kunnen vertrekken, en in de eerste twee kilometer me voorgenomen om nog niet meteen in het donkerrood te gaan. De laatste vier lopen immers nog steiler bergop en het komt er nu op aan om in het ritme te blijven, niet te verzwakken en er de laatste driehonderd meter eventueel nog een sprintje uit te persen. De laatste anderhalve kilometer lijkt wel eeuwig te duren, en als ik uiteindelijk met het melkzuur in de kuiten die ellendige meet bereik, blijken ma en pa Bonne enkele honderden meters voorbij de aankomst lustig koffie te slurpen, zodat ik voor een filmpje en foto 's jullie moet doorverwijzen naar volgende links: Filmpje: ( In beeld vanaf 2'38" ) http://www.youtube.com/watch?v=A96UEaaC-IY Foto ´s: http://www.flickr.com/photos/39229896@N06/6343511209/in/set-72157628125796488
Het is hen echter vlug vergeven, want ik blijk een halve seconde sneller te hebben gereden dan de tweede in mijn leeftijdscategorie, en behaal zo op het einde van het seizoen nog een klein maar deugddoend succesje.
6 Km in 00:10:40 33,8 Gem. 1e/10 (Master 30) 6e/55 (algemeen)
21. Crono Escalada Ayagaures, Gran Canaria 06/11/11
Jawel ik leef nog, maar had de laatste weken amper tijd om te schrijven, laat staan om hier een grappig voorwoord te verzinnen voor de beschrijving van mijn klimtijdrit in de vallei van Ayagaures. Aan parcourskennis geen gebrek, want tientallen keren heb ik me hier met de mountainbike doorgeploegd op weg naar het prachtige off-road gedeelte over het stuwmeer, maar vandaag blijven we gelukkig voor mijn "Madone" op de mooie (maar naar het einde verraderlijk steile) asfaltweg. In 12,4 km moest er een hoogteverschil van 500 meter overwonnen worden. De eerste 8,5 km konden we catalogeren onder de noemer: verraderlijk en steil "vals plat," gevolgd door 800 meter stijgen aan 7%, een kleine kilometer glooiend, om te eindigen met 3 km klimmen aan 9%. Was het nu door de zenuwen, het daags voor de wedstrijd verorberen van zelfgemaakte spaghetti met fijngesnipperde ajuin die reeds drie dagen in mijn frigo aan het ontbinden was, of gewoon een combinatie van beide: feit was dat ik een halfuurtje voor de start dringend iets eh... kwijt wou. No problemo, aan de startlijn was er immers een groot en bekend waterpretpark. De naam vernoem ik liever niet, want ik vertik het reclame te maken voor iets dat weigert zijn sanitaire voorzieningen open te stellen voor "een mens in nood." Na wat heen en weer gescheld met één of andere supervisor die dacht dat de nulmeridiaan door zijn veel te dikke r**t loopt, kom ik behoorlijk opgefokt en met de nodige grinta aan de startlijn, volledig klaar om een halfuurtje pijn te lijden. Ik vertrek niet te snel, kan tot aan km 9 de buitenplaat rondkrijgen, maar moet op de laatste twee steile kilometers op het binnenblad, en dit doet behoorlijk pijn. Ik pers er tijdens de laatste 400 meter nog een sprintje uit, maar dit volstaat niet voor een podiumplaats bij de "Masters 30," want een vierde plaats wordt mijn deel. De verdiende winnaar wordt de Oostenrijker Mathias Nothegger en ik kom respectievelijk 5 en 4 seconden te kort voor een tweede en derde plaats. Volgende week revanche in de klimtijdrit in Telde.
Vandaag staat de slotrit op het programma, en wil ik deze Cycling Trophy nog winnen en eeuwige roem en aanzien verzamelen van Erps-Kwerps tot de Malediven, dan moet ik drie minuten zien goed te maken op "invincible Aitor." Gemakkelijker gezegd dan gedaan, want de rit bedraagt amper 64 km ( 3x het traject La Santa - Famara ) en de eerste ronde vraagt de organisatie om niet aan te vallen, zodat de veteranen en vrouwen in onze slipstream kunnen meegenieten van de triomftocht door het vulkaaneiland... Ik hoop er stiekem op dat Aitor wat verzadigd is met zijn drie overwinningen en zijn "zo goed als zekere" eindzege, maar valt dat efkes tegen zeg! Nauwelijks hebben we voor de eerste maal de startlijn overschreden, of hij plaats een moordende demarrage op de helling richting Soo. Ik schuif mee in het wiel en we hebben meteen een gat van 150 meter. Hij blijft het tempo opvoeren en versnelt nogmaals. Ik begin ondertussen het "tussen mijn kader hangend syndroom" te ontwikkelen en moet plooien bij de derde aanval. Uit de achtergrond hebben zich ondertussen drie renners losgerukt en ik laat me inlopen om wat terug op krachten te komen. We draaien goed rond, maar als we dichter dreigen te komen zet Aitor de turbo aan en loopt weer uit. Tijdens de laatste ronde versnel ik op dezelfde helling waar ik daarnet roemloos uit de wielen moest, en zie ik dat de anderen niet volgen. Leuk... Ik heb me zonet veroordeelt tot een 17 km lange tijdrit in het winderige Lanzaroteense heuvelland. Aan het keerpunt in Famara heb ik twintig seconden voorsprong op het jagend duo Kristoffer en landgenoot Thomas, die zijn vierde plaats wil veiligstellen. Richting Soo begin ik het serieus lastig te krijgen, maar de anderen komen niet meer dichter en ik kan mijn tweede plaats in het klassement en in de rit nog wat uitdiepen.
64 Km. in 1h52" 34 Gem. 2/24 Gem. hartslag: 163 Max. hartslag: 195 615 hoogtemeters
19. CLS Cycling Trophy, Rit 3: Klimrit Tabayesco, 13/09/11
Vandaag staat er een (hopelijk leuk) weerzien met mijn vroegere testklim: de "Tabayesco" op het programma. Ruim negen maanden woonde ik in Arrieta, aan de voet van de langste helling van Lanzarote, en uit melancholische overwegingen besluit ik na het "opwarmritje" vanuit La Santa naar de Tabayesco, om nog even voorbij ons vorig appartement te passeren. Dat blijkt zo leeg en verlaten als een uitgeslurpte oesterschaal, maar veel tijd om over vervlogen tijden te mijmeren heb ik niet, want binnen enkele minuten word ik aan de startlijn verwacht. Daar is het zonnig en aangenaam warm, maar rond de top troepen zich een pak donkere wolken samen. De puist is amper 671 meter hoog, maar heeft verd*mme dezelfde capsones als een Alpencol. Jammer, want ik ben het klimmen in extreme hitte gewoon en wil ik de tweede plaats in het klassement, dan moet ik één seconde goedmaken op de Deen Kristoffer Damberg. Tijdens de eerste hectometers legt leider Aitor er echter al de pees op, en het verschil tussen leiden met korte en lange "ij" kan niet passender geiïlustreerd worden. Ik besluit niet al te lang aan te dringen en rij meteen mijn eigen ritme. Na Aitor moet ik alleen nog een andere Deen laten voorgaan, die enkel deze klimkoers rijdt, en dus niet in aanmerking komt voor het eindklassement. Natuurlijk zit Kristoffer Damberg constant in mijn wiel, en aangezien ik het gevoel heb dat ik vlotter klim, kan ik hem met enkele versnellingen toch niet lossen. Op één kilometer van de top demarreert hij zelf. Ik counter en pers er een maximale sprint uit van driehonder meter. Ik heb meteen vijftig meter voorsprong, maar voel mijn longen branden, mijn benen verzuren en mijn hart kloppen als een losgeslagen drilboor. Nog 400 meter... Milj**r, wat is dit lang! Nog 250 meter... Ik val nu bijna compleet stil. Ik werp een angstige blik achterom, maar zie tot mijn gelukzalige gelukkigheid dat de kloof zelf ietsje groter wordt. Met verzuurde kuiten en zware bovenbenen finish ik op "het dak van Lanzarote" als derde en neem zestien seconden voorsprong op Kristoffer Damberg in het algemeen klassement. Aangezien Aitor ruim twee minuten eerder als eerste de finishlijn overschreed, wordt de tweede plaats vasthouden het hoofddoel morgen in de slotrit.
9,6 Km in 28' 21" 20,3 Gem. 3/20 Gem. hartslag: 182 Max. hartslag: 196 525 hoogtemeters
In Helgië nooit echt m'n favoriete bezigheid geweest, zo 'n criterium, maar de omloop hier voor het sporthotel is slechts gezegend met twee bochten en dat maakt het aangenaam koersen. Aangezien Derek Waight, de winnaar van vorig jaar op het laatste moment verstek moest geven, is het nu vooral uitkijken naar de spichtige local Aitor Navarro Hita, die in een recordtijd de proloog won vanmorgen. Aitor probeerde het vorig jaar bij een Continental team in Spanje, maar keerde dit jaar naar zijn geboorte eiland terug, en dit zit ik hier niet enkel en alleen neer te poten om me straks te kunnen excuseren dat ik geklopt ben door een ex-prof... Dertig minuten + één rondje staat er op het menu. Belachelijk kort, maar al de "age groupen" starten samen, waaronder ook enkele kranige knarren van 50 "en meer" + en een vijftal dappere dames. Na enkele rondjes zijn we met een zestal weg, waaronder landgenoot Thomas Goossens, de derde van vorig jaar en winnaar van de eerste editie van de "Cycling Trophy." Thomas heeft helaas twee weken terug zwaar "muilkeplets" gedaan op het ruwe Lanzaroteense asfalt, kwam daardoor nauwelijks aan trainen toe en moet vooraan de rol lossen. Verder volstaat één harde demarrage van Aitor om van ons weg te rijden en het criterium naar zich toe te halen. Ik win, overtuigend, al zeg ik het zelf ;-) de sprint voor de tweede plaats en kom nog één secondje te kort om in het algemeen klassement de tweede plaats op te eisen.
Ruim twee jaar na mijn eerste mountainbikewedstrijden op Lanzarote, waag ik me nog eens aan een dikke bandenrace.
Na enkele maanden "drukvrij fietsen" is de tijd aangebroken om opnieuw het lichaam tot het uiterste te drijven, en waar kan dat beter dan tijdens deze "Cycling Challenge," een cyclotourista van 90 kilometer, waarvan de laatste 27 kilometer zullen gelden als wedstrijd.
Na een geslaagde tapas- avond met collega' s, vrienden, klanten en vers aangekomen ouders ontwaak ik de zondagmorgen van de wedstrijd met kleine oogjes en een nog sterk naar look ruikende bek.
Jawel ik leef nog, maar had de laatste weken amper tijd om te schrijven, laat staan om hier een grappig voorwoord te verzinnen voor de beschrijving van mijn klimtijdrit in de vallei van Ayagaures.
Vandaag staat er een (hopelijk leuk) weerzien met mijn vroegere testklim: de "Tabayesco" op het programma.
In Helgië nooit echt m'n favoriete bezigheid geweest, zo 'n criterium, maar de omloop hier voor het sporthotel is slechts gezegend met twee bochten en dat maakt het aangenaam koersen.
