|
Ach, wat hebben we dat weer schitterend gedaan!
Het jubileetje vooraf had voor een uitstekende ploegsfeer gezorgd, want ook die beker was van ons.
Als we hem met het voetbal niet meer kunnen verdienen... dan pakken we hem gewoon mee.
Op zaterdagnamiddag waren verrassend veel Portasci paraat om alles perfect voor te bereiden. De veranda, de living, de keuken, de garage, de inkom ... alles ten huize Sylvie en Wim was omgetoverd tot een dispatching van een groothandel.
Tegen zes uur was het geklonken en had ieder zijn route ontvangen.
En dan de nacht ... Om 02u00 was Sylvie klaarwakker. Ze dacht aan haar schoonbroer, want die werd ook op slag wakker, en aan de gutsende regen ook een beetje. Ik, haar schoonbroer, was in gedachten al naar Dany en Conny aan het bellen om een partytent mee te brengen. De slaap was niet meer te vatten. Rond 04u00 hield het op met regenen. Sylvie, Conny en Wim trokken naar de bakkers. Ikke naar schoonbroer Wim en tegen vijf uur sijpelden de Portasci binnen.
Als in een Japanse autofabriek werden de productielijnen (kinder- , gewoon-, ...) BUITEN opgestart, ook al werden die gedwarsboomd door
- een syndicale afvaardiging die al na 5 minuten werken opriep tot koffiepauze
- een boze buur die er de politie wou bijhalen
- Wim D die een nogal hoge concentratie aan cafeïne nodig heeft om te presteren.
Tegen halfzes waren de auto's gevuld en werd ik geroemd als toekomstige baas van een of andere beschutte werkplaats. Er is nog leven na de bankencrisis...
Om 7 uur was iedereen "en route" en kwamen Sylvie en ik in haar legenestsyndroom terecht. Stil, zen en nog warme lakens. Dat zou genieten worden.
Ware het niet dat
- om 7 na 7 de eerste telefoon al rinkelde en dat nog ongeveer 47 keer zou doen
- sommige klanten niet op het aangegeven nummer woonden
- er niet alleen in Ronse een Broekestraat is
- Steven Spileers zijn eigen ouders niet weet wonen
- Wim in de omloop van Kluisbergen verzeilde
- we Ouwegem, Zwalm en Zottegem beter niet hadden bediend
- sommige van onze Portasci niet goed bestand zijn tegen diepe kloven en uitpuilende borsten (uit négligés)
- dat sommige klanten eerst hun zondags kostuum aantrekken voor iemand hen in zicht mag krijgen
- de ene klant het ontbijt van de andere afpakte (He, hierheen dat is voor ons!)
- er een K op de kinderontbijten stond
- je ook met kolom 3 rekening moet houden
- Nicolas van Nathalie moet blijven zodat ze geen 4 keer op hun stappen moesten terugkeren
- sommigen 2 euro drinkgeld ontvingen voor hun levering
- er in een krot nooit 2 luxe-ontbijten en 2 volwassenenontbijten kunnen geleverd worden
- de Zakstraat aan de verkeerde kant van de N60 ligt
- dat Wim Vdh soms de dochter van de moeder en de zuster niet kan onderscheiden
- dat sommige verraste ontvangers heel ontroerd waren over het gebaar
- sommige mensen door al deze redenen hun ontbijt iets te laat kregen, maar commercieel omgepraat werden
- ik naar Horebeke en Amougies moest gaan depanneren, Sylvie naar Leupegem en Jorne naar Schorisse
Om al deze redenen was het dat Sylvie de ochtend van haar leven net niet beleefd heeft.
De gebruikelijke ontlading kwam er vanaf 10u30. De duiven landden en iedereen had wel zijn eigen verhaal. Moraal: een verhaal dat je niet beleeft als je niet buiten komt met dergelijke projecten!
Het was gezellig rond het keukenblok van Sylle en warempel, de zon begon te schijnen. Jorne en Yves zetten zich aan de barbecue, de dames ontfermden zich over de groenten, er werden kilo's ajuin gebakken en herleid tot een minuscuul hoopje, we deden ons tegoed aan een paar wijntjes, heerlijke worstebroodjes en fantastisch Breydelspek met honig-mosterdsaus. De aardbeitjes smaakten.
Ondertussen bleven de sms-jes binnenlopen : nooit meegemaakt ; fantastisch ; genoten van heerlijk ontbijt ; hoe doen jullie dat toch elke keer weer ....
Bovendien zijn er nog zekerheden in dit leven:
op weekend zullen we veel overschotjes eten .... en peperkoek en nog peperkoek en nog eens peperkoek!
Tot slot enige woordjes van dank aan allen die hebben meegewerkt (+ Jorne) en aan allen die om een of andere goede reden niet konden meewerken, maar toch heel de dag aan ons gedacht hebben. Merci, merci, merci.
Kompanen van het komiteetje : Wim, Conny, Sylvie, Barbara. Weeral eens heel goed gedaan!
De opbrengst zal niet te versmaden zijn, maar betekent tegelijk dat we nog enkele jaartjes zullen moeten doorgaan met ons zaterdags matchke. (tenzij we de kine beginnen te betalen voor ons herstelproces..)
U vriendelijk aangeboden door .... Dirk
ZVC Portas dankt u !
|
