Nooit was iemand erin geslaagd om (zo goed als)
alle Portasci tot lopen aan te zetten. 2 trainingen per week, 2 maand voor onze
glansprestatie. Il faut le faire. Na WTC Portas was dit de eerste
extra-sportieve Portas-prestatie. Merci, Jean-Marc, voor het idee en de
voorbereiding. De Portasci werden scherp gesteld. Focus. Dany was stipt op tijd om op 1 oktober, dag van - ook - zijn grote
optreden, de tent neer te zetten. Jean-Marc verhuisde zijn jaren 70 singles en
zijn hele hebben en houden naar de Rosco-weides. Woodstock. Dany mocht de spits afbijten en zette de organisatie onmiddellijk
voor nieuwe problemen. Hij zou ook wel een beetje wandelen, had hij laten weten,
maar zette meteen een besttijd neer van 7' 30" ! Twee minuten beter dan de
ruwste inschatting. Goed gezien van Dany. De eerste tijd is altijd een besttijd. De mannen liepen nadien allemaal te vlug en al gauw zaten ze 8 minuten voor op
het snelste tijdsschema. Toen ook de dames om 08u58 uit de startblokken gingen,
las ik de paniek in Jean-Marcs ogen. Dit komt niet goed. We gaan veel te vroeg
eindigen. En de mannen en vrouwen, dat komt nooit gelijk...Even later begonnen ook de kids aan hun eerste rondjes in groep en al
snel verbaasden ze. Maud 5 rondjes.... Eugénie 12 rondjes, jawel 12!, en Quentin
wou zich ondanks een kwetsuur niet laten doen, en maakte er in extremis 13 van.
De kids, die 25 kilometer zouden lopen, liepen uiteindelijk bijna evenveel als
de mannen. De dag vloog voorbij, rond onze tent
heerste de hele dag een gezellige drukte, brood en spelen, zoals bij de
Romeinen. Yves kreeg inspiratie aangereikt om een dobbelspel voor iedereen na te
maken en Jean-Marc bleef de seventies maar aan elkaar mixen. Panem et circenses.
De mannen zouden 87 rondjes lopen, de dames 66,
maar een hele tijd bleef het goed te maken verschil 8 rondjes. Ook de dames
liepen sneller dan het snelste tijdsschema. De 1 oktoberhitte begon te wegen in
de namiddag. Niemand behalve de Portasci, bespeurden we nog aan de Finse piste.
Dit was gekkenwerk. Sommige vrouwen lieten zich maar al te graag van achter
pak...., euh inhalen, andere Helga's persten de spurt van hun leven uit hun
ranke lendenen. Uiteindelijk was het vooral Erik die het grote inhaalmaneuver
maakte. In amper 2 rondjes zette hij de bordjes gelijk, al zorgde zijn sur place
in de laatste meters voor extra spanning. Nathalie en Stefan mochten een
gezamenlijk rondje afleggen en belandden blijkbaar ergens in de graskant. Als
het kriebelt, moet je ... scharten. De absolute
ereronde was uiteindelijk voor voorzitter Wim en zijn penning"meesteres" Sylvie,
die onder luid gejuich en champagne de erehaag voorbijliepen. Een half uur voor
op schema. De 200 kilometer van Portas was een feit. Champagne. We maakten keuzes, zoals Yves het zo mooi stelde, en misten
het eetfestival van de Squash en de humornight van Dany, maar lachten als nooit
tevoren. Over stofzuigersyndromen, hete konijnen en kouwe kiekens, en mochten en
maagden... We aten lekkere spaghetti, Wim Ve
kreeg eindelijk zijn verdiende biertjes, we smeedden snode plannen. Kortom..
Portas, het leven zoals het was in de eerste
jaren.
Merci Jean-Marc,
voor het fantastische idee. Merci bestuur, voor
de even fantastische uitvoering!
(Verslaggever: Dirk)
Reacties op bericht (1)
07-10-2011
200 km afzien
Allen bedankt voor jullie bijdrage aan deze zware dag. Beloofd, de volgende activiteit zal minder lastig zijn. (toch voor de benen). Groeten, Wim
