|
Voorwoord: o help, o ramp. De ex-wereldkampioen, eertijds een toonbeeld van romantisch realisme, schrijvend over het verleden in harde bewoordingen, vol heimwee en sehsucht.. , is de waanzin nabij. Zijn droombeelden schrijft hij neer alsof ze waar gebeurd zijn. Pijnlijk, maar helaas, hij is een ten prooi gevallen aan de vele anabolica die hij diende te slikken en surrealist geworden.
Wat hierna volgt, is het echte verslag over vrijdag de 15de en volgende. Geen aanbevolen lectuur voor de supporters van de Avelgemse Adelaar.
Vrijdagmiddag 12u25. Het takenlijstje netjes afgewerkt, spurtte ik als een volleerde Philippe Gilbert in zijn beste jaren Hogerlucht omhoog. Hijgend zag ik tot mijn verstomming dat de Avelgemse Adelaar met Taxipost op onze startplaats gedropt werd. Lachwekkend, maar soit, onze nieuwe voorzitter had nu al bewezen uit het juiste hout gesneden te zijn. In één gesprek een afgeschreven oud-Portascus overhalen tot een stunt van 100km in het spoor van afgetrainde sporters, il faut le faire. Proficiat, Wimpie V. We zouden je een 30tal kilometer dankbaar blijven.
Al was het op de Kortekeer al duidelijk. Deze man had zijn fiets al lang niet meer aangeraakt, laat staan zijn stalen ros bereden. Zijn evenwicht zoekend daalde de ex-wereldkampioen in slakkentempo naar de vallei rond de Koppenberg. Na 1 uur bereikten we eindelijk de kasseien van den Doorn, door sommigen verward met de beruchte strook van Wannegem-Lede. Mietjes. Jorisdobberde van links naar rechts. De echte Flandriens, de Cuyperkes en de nieuwe voorzitter, stonden al lang te stretchen aan de kerk van Lede, toen de groep zich aanmeldde.
Vandaar ging het richting Lozer/Zandvlooi, waar het organiserend team zijn eerste staaltjes toonde. De Portasmaquette, bananen, rijsttaartjes en isotonische dranken, alles was voorzien. Even later begon de Kalvarie. WimD liet zijn ketting opleggen door Wim V, en ondertussen was de rest van de équipe aan een hels tempo langs het Kanaal van Schipdonk aan het vlammen, 37 km/h. Jeamba heeft een toekomst in coaching, want riep ons van de andere kant van het kanaal toe: Portas! Portas! Zomergem was onze laatste halte voor de Nederlandse grens. Jeamba toonde er dezelfde realiteitszin als wijlen de Kei van Kaster, want ook hij wou stunten en met de groten richting Nederland rijden. Gelukkig werd hij ingetoomd. In Eede liep het even fout. We waren al een eind verderop en moesten willens nillens terug voor een bevoorrading. Met tegenzin, natuurlijk, tot we 8 heerlijke blondines naar ons zagen lachen. We namen de Grimbergse dames tot ons, ja ook JM en Wim D en vervolgden onze weg. Blond schuimend bier, lekker dier van plezier.Nog 15km duwwerk te gaan om onze Adelaar aan de meet te brengen, zelf met 7 in de remmen te gaan en hem de show te laten stelen. Wat een teamgeest! Nog nooit zoveel schouder- en zadelpijn gehad na een ritje!
De dames stonden ons op te wachten aan de kiosk van Retranchement en Conny beloonde ons met een Vlaamse jenever. Maar (al) onze spieren verlangden naar een heerlijke douche en die kregen we dan ook in de Breydelhoeve. Het aperitief werd verslonden, al vraag ik mij vandaag nog steeds af of rehydratatie met Cava grand baron zo'n ideale combinatie is? Benny Neyman, Rob Denijs, Egbert Douwe (bedstee) bezorgden ons een gezellig smartlappenfestival en Dany bleef maar vlees bakken... Met Memories gingen we de nacht in...Bier is beter dan de rest.
Ik had geen halve fles lauw water gedronken en het vervolg liet zich raden. Een zware kater:cry: die ik probeerde te verhelpen met Dafalgan. Op een nuchtere maag blijkbaar een slecht idee. Mijn zuurdesembroodje bleef onaangeroerd en van mijn 2 bezoeken aan de kleinste ruimte bespaar ik jullie de details. Enfin, ik kreeg extra slaapvergunning van de organisatie en maakt de "vriendelijke" fietsboer van Cadzand niet mee... Toen ik 's middags dan toch wou vertrekken, bleek mijn achterband leeggelopen. Gelukkig kon ik met de fiets van Wim naar "Zudzande" op goed geluk (want zonder kaart)om vandaar de Zwinroute te volgen en de groep voor de picnic te vervoegen. Na een kryptisch kaarsspelletje met bolusbegon de pech voor de anderen. Wim Verhellen reed lek, Dany kreeg het moeilijk met de bakfiets en junior Adelaar reed zijn dérailleur in zijn wiel op de kasseien van St Anna ter Muiden. Mistroostig als Tom Boonen in het bos van Wallers, werd ook Jeamba door zijn ploegmaats voorbijgereden, en uiteindelijk geholpen door de neutrale wagen. Joris en de Wims stelden een onherstelbare breuk vast, en JM en D fietsten om beurten met 2 fietsen richting Retranchement. Wim Vh nam Maud in het karretje en JB spurtte op de fiets van Maud. De achtervolging werd ingezet op.... niemand. De voorwacht van het peloton had immers een bordje gemist en diende op zijn beurt ons te achtervolgen. Iedereen was daardoor vrij snel op de bestemming. De volgwagen bracht 3 fietsen naar Cadzand en Wimkoerste er de bakfiets heen aan een tempo van 25km/h, tegen de wind in.
We hielden het ritme erin : ontbijt - apero - rustige activiteit -apero -lunch -apero -rustige activiteit -apero -diner -bierfestival.
Dus was het nu tijd voor apero en avondeten. De Toverwok was de plaats van bestemming. Nathalie werd er door topindustriëlen onthaald als een Vlomsche Boerinne. Toversluis is ideaal voor groepen, goede prijs/kwaliteit. Lekker. Met een herstelde maag kon er nog een dame blancheke bij voor we aan het bierfestival in de Breydelhoeve begonnen. Altijd goed voor een Chinees poepke. Terwijl iedereen geboeid zat te luisteren naar Black Venus van Jef Duran, won Joris het spelletje en had Wim vooral zichzelf opgehitst. Hij zonderde zich af in zijn kamer en vertelde me nadien over Hubert Lampo en Clem Schouwenaars. Vooral Quentin had iets bijgeleerd. Of had de lezing ook invloed op opa Wim, die die nacht zijn kramp over de Zeeuwse vlakte uitschreeuwde?
Een luxe-ontbijt zorgde ervoor dat we energiek de strandspelen aanvatten. Eenvoud siert: gofvoetbal en beachvolley, de meest sexy sport ter wereld, behalve die zondagvoormiddag...Onze -- in Portasjaren -- jongste speler JM scheurde zijn quadriceps en lag in de lappenmand. Spijtig. Gelukkig zorgde dochter Maité voor een topperformance en liet daardoor Stefan Vds 10 jaar gemiste Portaskansen in één keer goedmaken: de winninggoal!!! Nadien wonnen opa Wim, de kaatsende Adelaar en omnisportieve Fabien het beachvolleytornooi en zorgde Yves voor plan C met een kindercache. Gevonden.
Terug in Breydel, wat dacht je: aperotime! De jaarlijkse plichtplegingen (kadooke voor de organisatie , engagementen -- Dany en 15 augustus!--, een Portasvergadering met maidenspeech van de nieuwe praeses:idea:, een comiteetje Kerstmarkt, de bruulconcerten, een comiteetje Avond 2012, een nieuw organiserend duo voor het weekend 2012 , nieuwe koppels werden gewogen en voorlopig te licht bevonden, en de voorzitter versierde een rol als coach-speler voor het leven voor Stefan! Het resultaat van één lange aperotime. Moeten we meer doen!
Het ziet er goed uit. Cela s'annonce bien. Es sieht gut aus.
16u, hoog tijd voor de koolhydratenlunch. Het weer zorgde voor een schitterende namiddag. De kids amuseerden zich te pletter op het domein. Een trampoline, beste uitvinding ooit.
Yves zat intussen al uren met zijn gps in de aanslag om plan d uit te voeren. Een geocache in en rond Retranchement, de wallenroute. Nauwelijks halverwege -- o noodlot o traditie -- verzwikte Nathalie oeha haar "kurk-enkel", remember Westende. Op een stootkar, zo uit Daens weggereden, vervoerden ze Nathje naar de straatkant. Na een korte medische behandeling in Breydel, alwaar Wim D mij intussen bedroog met zijn Barbara, keerden opa Wim en ikzelf terug naar de groep, die Marc en Dany miste. Tiens? De aantrekkingskracht van miss Pukkle? Samen vonden we de cache dichtbij ons logement. Het vertrek werd voorbereid en we namen afscheid van Fabien en Joris, Christine en Stefan. Een definitief Portas-afscheid werd het toen wellicht voor Patje en Marc. Emotioneel, pijnlijk, intriest. Na 12 jaar:!: waren zij echte Portasmonumenten geworden. Een mens heeft het recht tot keuzes, soms zijn die fout. Een golf van collectief medeleven bewoog zich die avond over de groep.
Tot er brandalarm was, met dank aan de lekkere croques, die we rond 22 uur verorberden. (In Spanje eten ze ook zo laat, het zomerweer wellicht?)
Een paar spelletjes Chinees Ppn met de ganse bende. Ikzelf noteerde de punten. Vreemd genoeg, of kwam het door de opeenvolging van Omer, Vedett en Duvel, maar ik won niet?? Hoe doet Joris dat toch?
Toen iedereen op maandag zijn pilletje gekregen had en Yerseke intussen collectief was afgeblazen, trokken we naar Sluis. Voor Nathalie had een Benidorm Bastards-karretje soelaas kunnen brengen, maar met het zicht van de shops ebde de pijn weg, vreemd. Een slechte geocache later, maar 8 stokvissen en een terrasje rijker, schoven we aan in 't Belfort voor mossel-friet. Hoe Sylvie dat allemaal bleef putten uit hetzelfde budget, blijft een raadsel. Een paar koopjes en we trokkennaar Watervliet, volgens Dany, het mooiste dorp van Vlaanderen. Volgens Dany weliswaar. Gelukkig was er plan F en trokken we naar de Roste Muis:oops:, om het erotisch timbre van ons weekend eer te blijven aandoen.
Rond 17u begon de heimat te roepen. Nog zoveel wasmachines ...
Het thema van het weekend: rust, relax, apero, lekker eten, de konijnenpoot (prachtig weer) , het juiste gebruik van verblijfplaats en natuurlijke omgeving, gekoppeld aan de enige, echte Portas-sfeer, zorgden weer voor een voltreffer.
Bedankt iedereen,
en vooral, bedankt Conny, Sylvie, Dany en Wim.
Barbara, Wim, Fabien en Joris, aan jullie om het volgend jaar weer anders dan anders te doen.
(gecensureerd werden: Dany's en Sinda's kussen op de mond, gepraat over borstenmaten, eierkoeken, peertjesen décolletés, Black Venus II , de donkerste sexuele allusies, het overspel. De weg naar Por-no-tas is niet ver meer. )
|
