Yellowstone
Nationale Parken VS
Foto
Foto
Foto
Foto
Foto
Zoeken in blog

E-mail mij

voor vragen stuur een e-mail naar fientje_03@hotmail.com,kevin_d_b@msn.com of tiffanyken@hotmail.com

Welkom op onze blog!
16-05-2007
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.
 
woensdag, 16 mei 2007 - 13:16

Yellowstone

ALGEMENE OMSCHRIJVING
Grootte:  8.992 vierkante kilometer
Nationaal park sinds:   1 maart 1872   (het eerste Nationale Park ter wereld)
Aantal bezoekers in 2002:  2.969.868

Yellowstone is één van de mooiste parken van de Verenigde Staten. Hier heb je niet alleen geisers, heetwaterbronnen en modderpotten, maar ook vind je er prachtige bossen, mooie alpenweiden, een schitterend groot meer en een grote canyon met watervallen. Daarnaast leven veel dieren in het park waaronder bizons, elanden, herten, zwanen, pelikanen, grizzly- en bruine beren.
 
De geschiedenis van het park  

De naam Yellowstone is afkomstig van de Minnetaree-Sioux indianen. Zij gaven deze naam aan de rivier die door het park stroomt. In tegenstelling tot wat veel toeristen denken is de rivier niet genoemd naar het gele gesteente in de Yellowstone Canyon maar naar de gele klei op de zandbanken in de buurt van de plaats waar de Yellowstone River samenvloeit met de Missouri. Franse 'trappers' namen deze naam voor de rivier over. Pas veel later kreeg het hele gebied rondom de gele canyonwanden de naam Yellowstone.
Hoewel er geen indianen permanent in het gebied woonden (daarvoor was het in de winter te onaangenaam) kwamen ze er wel vaak. Van bepaalde mineralen die ze hier vonden maakten ze gebruiksvoorwerpen en deze verhandelden ze met andere indianenstammen. De stam die hier het vaakst kwam staat bekend onder de naam 'Sheepeaters'. Deze indianen waren niet in het bezit van paarden en vuurwapens en leefden voornamelijk van de jacht op de bergschapen. De eerste blanke die het gebied betrad was naar alle waarschijnlijkheid John Colter in 1807.Deze gids en 'trapper' maakte deel uit van de Lewis en Clark expeditie. Nadat de Verenigde Staten in 1804 de staat Louisiana kochten van Frankrijk kregen de militairen Lewis en Clark de opdracht het woeste gebied westelijk van deze staat te verkennen en een weg over de Rocky Mountains naar de Stille Oceaan te vinden.

Dit lukte. Yellowstone werd echter door de expeditie niet ontdekt. Wel kwamen ze er vlak langs. Op de terugweg verliet John Colter de expeditie en besloot om in dit gebied op bevers te gaan jagen. In 1807 geraakte hij aldoende als eerste blanke in Yellowstone en zag de vele wonderen. Toen hij terug in de beschaving vertelde van de dampende bronnen en de spuitende geisers werd hij eerst niet geloofd en spottend sprak men van Colter's Hell. Zijn beschrijving van het Yellowstone Lake werd echter door Clark wel opgenomen in de officiële kaart van het door de expeditie onderzochte gebied. De jaren erna kwamen er meer blanken in het gebied en in de dertiger en veertiger jaren kwamen er diverse groepen jagers in het park. Langzaam maar zeker drongen de verhalen over het wonderlijke Yellowstone door tot in de rest van Amerika. In 1863 trok een groep van 28 goudzoekers naar het gebied maar ze vonden er geen goud en trokken weer verder.
In 1869 bezochten drie inwoners van Montana het gebied. Deze heren, Folsom, Cook en Peterson, waren razend enthousiast over het gebied en de geisers. Bij de aanblik van bij voorbeeld de Great Fountain Geyser raakten ze zo opgewonden dat "We could not contain our enthusiasm; with one accord we all took off our hats en yelled with all our might" . Bij terugkomst bespraken ze met een zekere Langford al het moois dat ze gezien hadden en opperden het idee van een beschermd gebied.
Langford haalde daarop in 1870 generaal Wasburn over om hem te vergezellen op een tocht naar Yellowstone. Naast Langford, Wasburn (een berg in het park is naar hem genoemd) en een groep militairen behoorde o.a. een rechter genaamd Hedges tot de expeditie. De deelnemers van de expeditie werden het er over eens dat dit gebied niet het privé-bezit van iemand mocht worden en het idee van nationaal park werd geboren. Hedges schreef hierover een stuk in de krant en Langford trok naar het oosten van de Verenigde Staten om lezingen over het gebied te geven. Het gevolg was dat in 1871 een officieel onderzoek naar het gebied werd opgezet.

Deze expeditie stond onder leiding van de geoloog dr. Hayden (naar hem is de Hayden Valley genoemd). Tot zijn gezelschap behoorden naast de nodige militairen ook de schilder Thomas Moran en de fotograaf William H. Jackson. Hun schilderijen en foto's overtuigden samen met het rapport van Hayden het congres en in 1872 werd het Yellowstone gebied uitgeroepen tot het eerste nationale park van de Verenigde Staten. Het kreeg een oppervlakte van bijna 9000 km2 en is daarmee, de parken in Alaska niet meegerekend, het grootste park van de Verenigde Staten. Langford werd de eerste superintendent van het park. Hij kreeg hiervoor geen salaris en hoefde ook niet in het park te wonen. De precieze grenzen van het park stonden niet vast en er was geen toezicht in de vorm van rangers. Het eerste jaar kwamen er 500 bezoekers. Ook de jaren erna bedroegen de bezoekersaantallen jaarlijks slechts enkele honderden. Door het ontbreken van toezicht misdroegen deze zich echter danig. Van bijzondere rotsformaties werden delen afgebroken welke als souvenir mee naar huis werden genomen en op de dieren in het park werd volop gejaagd. Langford vroeg om strengere wetten, zodat overtreders gearresteerd en bestraft konden worden.

Ook verzocht hij om geld zodat er wegen in het park aangelegd konden worden. Hij kreeg het een noch het ander en teleurgesteld verliet hij het park en ging in Minnesota wonen.
In 1877 werd hij opgevolgd door een zekere Norris (naar hem is het Norris Geyser Basin genoemd). In datzelfde jaar verlieten de Nez Perce indianen onder leiding van Chief Joseph hun reservaat in Idaho. Ze besloten om naar Canada te gaan. Op hun vlucht van meer dan 2000 km trok de stam van zo'n duizend mannen, vrouwen en kinderen ook door Yellowstone. Hier werden ze door twee legerkorpsen achtervolgd. Mede door het ontbreken van wegen in Yellowstone konden deze de indianenstam echter niet inhalen. De tocht door Yellowstone verliep vrij vreedzaam. Er waren een paar kleine schermutselingen.

Een groep toeristen werd door de indianen gevangen genomen en weer vrijgelaten en bij een paar kleine incidenten vonden twee blanken de dood. Na enkele dagen verlieten de Nez Perce indianen Yellowstone. Pas na een bloedige veldslag vlak voor de Canadese grens slaagde het Amerikaanse leger er uiteindelijk in om de indianen gevangen te nemen. Langs de weg tussen Madison en Old Faithful kan men een herdenkingsbord vinden betreffende de tocht van de Nez Perce indianen door het park. Ook is er een kreek naar hen genoemd.Mede naar aanleiding van deze ervaringen legde het Amerikaanse leger in 1883 een wegennet aan in Yellowstone en in 1886 werd het bestuur van Yellowstone opgedragen aan het leger. In Mammoth werd een hoofdkwartier gebouwd. Doordat er nu wegen waren en doordat er nu toezicht was in het park werd het park toegankelijker en er kwamen hoe langer hoe meer toeristen. In 1903 werd de beroemde Old Faithful Inn gebouwd en ook op verschillende andere plaatsen werden hotels gebouwd. In 1917 werd het bestuur van het park opgedragen aan de National Park Services. In dat jaar bezochten 40.000 toeristen het gebied. In 1935 was dit aantal opgelopen tot een half miljoen. Tegenwoordig komen er jaarlijks zo'n drie miljoen bezoekers naar het Yellowstone National Park.

 
De geologische geschiedenis

De aanwezigheid van geisers dankt het park aan bijzondere geologische voorvallen, die hier zo'n twee miljoen jaar geleden begonnen met een reeks van geweldig grote vulkaanuitbarstingen. Zo'n 1.2 miljoen jaar geleden was er opnieuw zo'n periode en zo'n 600.000 jaar geleden kwam dit voor de derde maal voor. Het gevolg van dit alles was dat de complete inhoud van twee grote magmakamers, die zich vlak onder de aardkorst bevonden, door de vulkanen "uitgespuwd" werden. Er wordt geschat dat alleen al bij de laatste serie uitbarstingen meer dan 1000 km3 puin de lucht ingeslingerd werd. Er ontstond een grote holle ruimte en de aardkorst, die niet meer ondersteund werd, stortte in. Deze ineenstorting van dit vulkanisch gebied leverde een caldera (d.w.z. een ingestorte vulkaan) van gigantische grootte op. De caldera heeft de afmetingen van 75 km bij 45 km. Of te wel ruim 3000 km2. Ter vergelijking: de ingestorte krater, die overbleef nadat in 1883 de vulkaan de Krakatau in de Java Zee uitbarstte, had "slechts" een oppervlakte van ongeveer 30 km2.

De oostgrens van de caldera ligt in het midden van Yellowstone Lake, de noordgrens tussen Canyon Village en Madison, de westgrens zo'n 20 km ten westen van Old Faithful en de zuidgrens loopt pal onder het Lewis Lake heen. Men spreekt dan ook wel van een supervulkaan.Yellowstone is overigens geologisch gezien nog steeds een erg onrustig gebied. Zo verschuift het plateau waar Yellowstone op ligt jaarlijks ± 4 cm naar westen. Dit leidde in 1959 tot een zware aardbeving met een kracht van 7.5 op de schaal van Richter. Bij deze aardbeving, met het episch centrum vlak ten westen van het park, kwamen 28 mensen om het leven. Ook stijgt op sommige plaatsen de grond in Yellowstone jaarlijks één à twee centimeter. Wie bij Fishing Bridge een door een ranger georganiseerd wandeling volgt die begint bij de Indian Pond zal onderweg gewezen worden op een deel van de oever bij het Yellowstone Lake, dat nu al zo'n drie meter boven het meer uitsteekt. De geologische activiteit in Yellowstone wordt dan ook nauwkeurig in de gaten gehouden. Men is bang dat vroeg of laat er weer zo’n geweldige uitbarsting van de “supervulkaan” onder Yellowstone zal komen. Zo’n uitbarsting zal niet alleen grote delen van Amerika onder het stof kunnen brengen maar ook het leven op de gehele aarde kunnen bedreigen. Hoewel er enige regelmaat te constateren valt in de uitbarstingen (1,8 à 2 miljoen jaar geleden, 1,2 miljoen jaar geleden, 0,6 miljoen jaar geleden) is de marge in de regelmaat zodanig dat het nog wel honderdduizend jaar kan duren voordat er weer zo’n uitbarsting komt. Dus maak je daar niet druk over. Tegenwoordig ziet men niet veel meer terug van de caldera. Dit komt doordat de krater grotendeels opgevuld is met uitgestroomde lava. Vlak onder de gestolde lava ligt echter nog gedeeltelijk vloeibare gesteente. Men schat dat in Yellowstone op sommige plaatsen deze magma op slechts zo'n 3 km diepte ligt.

 
De werking van geisers, heetwaterbronnen, modderpotten en fumaroles  
Jaarlijks valt er meer dan een halve meter regen en sneeuw in Yellowstone. Het water zakt in de poreuze grond. De hoge temperatuur van de magma verhit de grond en het verhitte water zoekt in de vorm van een geiser, een heetwaterbron, een modderpot of een fumarole (stoomgat) weer een weg naar buiten. Onder de grond zit in Yellowstone een groot "kanalen- en buizenstelsel". Afhankelijk van hoe dit stelsel er plaatselijk uitziet wordt de vorm bepaald waarmee het verhitte water aan de oppervlakte komt.
 
Fumaroles
Ondervindt het verhitte water onderweg op weg naar boven weinig weerstand dan verdampt het direct en deze damp bereikt, samen met ander omhoog stijgende gassen, de oppervlakte via een luid sissende fumarole, ook wel stoomgat genoemd.
 
Modderpotten
Is de plek waar deze damp aan de oppervlakte komt vochtig of modderig, dan ontstaat er een modderpot. Het lijkt er dan op alsof er modder staat te koken, maar het borrelen van de modder is gas en waterdamp dat zich door de modder omhoog worstelt.
 
Heetwaterbronnen
Indien het verhitte water onder de grond echter veel hindernissen in de vorm van grote waterkolommen en kanalen op zijn weg omhoog tegenkomt, dan ontstaat er een proces dat leidt tot een heetwaterbron of tot een geiser. Dit gaat als volgt: Het verhitte water wil omhoog. Door de druk van de watermassa erboven lukt dit echter niet. Het verhitte water dat niet weg kan, wordt warmer en warmer. De temperatuur van het onderste water stijgt daardoor zelfs ver boven het kookpunt. De druk stijgt daarmee ook. Op een gegeven moment ontstaat er een evenwichtspunt. De druk van de bovenliggende waterkolom is even groot als van het superverhitte water er onder. Er ontstaan allerlei luchtbellen in het water en deze zoeken een weg omhoog. Indien nu het kanalenstelsel breed genoeg is, dan kunnen deze luchtbellen de weg omhoog vinden en uiteindelijk de oppervlakte bereiken in de heetwaterbron erboven. Aldus ontstaat er een circulatie van heet water naar boven en van kouder water naar beneden. Dit steeds maar doorgaand proces levert een heetwaterbron op. In sommige heetwaterbronnen kan de temperatuur van het water oplopen tot 90° C. Algen zijn de enige plantensoort die in dit water kan leven. De kleur van het water kan men min of meer als thermometer gebruiken: is het water zelfs voor algen te warm, dan is het blauw; in de groene (bij zuur water) en gele gedeelten (bij niet-zuur water) heeft het water een temperatuur van ongeveer 75° C. De oranje en bruine gedeeltes geven een temperatuur aan van ongeveer 50° C. Beneden de 50° C kunnen ook andere planten dan algen in het water groeien en kunnen er allerlei kleuren opduiken.
 
Geisers
Soms zijn de ondergrondse kanalen zo nauw dat de luchtbellen niet omhoog kunnen borrelen. De luchtbellen duwen dan een deel van het water omhoog dat men dan boven de grond over de rand van de geiser ziet stromen. Een uitbarsting van een geiser wordt altijd vooraf "aangekondigd" doordat er water over de rand van de geiser stroomt. Doordat de hoeveelheid water in de geiser afneemt, vermindert daarmee ook de druk van de bovenliggende waterkolom. Hierdoor geraakt het proces beneden in een stroomversnelling. Er kan steeds meer water en stoom omhoog komen en op een gegeven moment spuit het onder grote druk staande water omhoog. Aldus ontstaat een geiser. Er spuit tijdens de eruptie meestal meer en sneller water uit de geiser dan dat er beneden onder de grond in het waterreservoir kan instromen. De temperatuur en de druk van het water neemt af en de eruptie stopt op een gegeven moment. Vervolgens begint het hele proces van opbouwen weer van voren af aan.
Bij sommige geisers (b.v. Old Faithful) duurt dit elke keer ongeveer even lang en de tijdstippen van erupties van deze geisers zijn dan ook redelijk goed te voorspellen. Andere geisers kennen daarentegen een veel onregelmatiger verloop. Zo spuit de Steamboat, de grootste geiser van de wereld, soms jaren niet en dan weer dertig keer per jaar.
 
  BEREIKBAARHEID
  Yellowstone National Park ligt in het uiterste noordwesten van de staat Wyoming. Een klein gedeelte van het grondgebied van het park ligt in de staten Idaho en Montana.
 
 

Toegangen

  Er zijn vijf belangrijke toegangen.
  North Entrance
Deze ingang ligt bij het plaatsje Gardiner in het uiterste zuiden van de staat Montana aan de US-89, en het is de enige ingang die het hele jaar open is. De US-89 kan worden bereikt vanaf de I-90.

North East Entrance
Deze ingang ligt aan de US-212 (de Beartooth Highway) op de grens van de staten Wyoming en Montana. Net buiten het park liggen de plaatsen Silver Gate en Cooke City. Vanuit het park kan Cooke City het hele jaar door bereikt worden. Maar verder ten oosten van Cooke City is de weg gedurende een groot deel van het jaar (vanaf oktober/november tot april/mei) afgesloten. De US-212 is o.a. bereikbaar vanaf de I-90.
 

East Entrance
De East Entrance ligt 85 kilometer ten oosten van de plaats Cody, in de staat Wyoming. De weg heeft verschillende nummers: de US-14, de US-16 of de US-20. De weg is gesloten van begin november tot begin mei.

 

  South Entrance
Deze ingang ligt ten noorden van Grand Teton National Park aan de US-89 (=US-191 en US-287). De afstand naar de plaats Jackson, ten zuiden van Grand Teton, bedraagt 103 km. Ook deze weg is gesloten van begin november tot begin mei.

West Entrance
De West Entrance ligt in de staat Montana aan de US-20. Net buiten het park ligt de plaats West Yellowstone. De US-20 is gesloten van begin november tot eind april. De weg is bereikbaar vanaf de I-15 in de staat Idaho of via de US-287 in de staat Montana.
   
  Afstanden naar het park   
  Livingston (Montana) - North Entrance 52 mijl - 84 km 
  Bozeman (Montana) - North Entrance   84 mijl - 134 km
  Billings (Montana)  - North East Entrance 125 mijl - 200 km
  Cody (Wyoming) - North East Entrance 68 mijl - 109 km
  Cody (Wyoming) - East Entrance 53 mijl - 85 km
  Jackson (Wyoming) - South Entrance 57 mijl - 91 km
  Idaho Falls (Idaho) 

-

West Entrance 100 mijl

-

160 km
  Bozeman (Montana) - West Entrance 90 mijl  - 144 km
             
  Afstanden in het park
 

De vijf toegangswegen gaan naar de volgende vijf plaatsen:

  North Entrance - Mammoth Hot Springs 5 mijl - 8 km
  North East Entrance - Roosevelt 29 mijl - 47 km
  East Entrance - Fishing Bridge 27 mijl - 43 km
  South Entrance - West Thumb 22 mijl - 35 km
  West Entrance - Madison 14 mijl - 23 km
   
  Er loopt één rondweg door het park, waaraan de vijf hierboven genoemde plaatsen en nog enkele andere plaatsen liggen. De totale afstand van deze Grand Loop Road bedraagt 142 mijl – 230 km. Alle bekende punten van het park liggen dicht bij deze rondweg. De maximum snelheid bedraagt 45 mijl (ong. 70 km) per uur. De afstanden tussen de aan de weg gelegen plaatsen zijn:
             
  Mammoth Hot Springs - Roosevelt  18 mijl - 29 km
  Roosevelt - Canyon Village  19 mijl  - 31 km
  Canyon Village - Fishing Bridge 16 mijl - 26 km
  Fishing Bridge - West Thumb  21 mijl  - 34 km
  West Thumb - Old Faithful  17 mijl  - 27 km
  Old Faithful  - Madison 16 mijl  - 26 km
  Madison  - Norris 14 mijl - 23 km
  Norris - Mammoth Hot Springs 21 mijl  - 34 km
             
  Midden in de rondweg worden nog twee van de hierboven genoemde plaatsen door een weg aan elkaar verbonden:
             
  Canyon Village - Norris 12 mijl  - 19 km
             
  De enige weg die het hele jaar door open blijft is de weg van de North Entrance naar de North East Entrance. Alle andere weggedeeltes zijn gesloten van oktober/november tot april/mei.
   
  MAMMOTH HOT SPRINGS  
 

Dit gebied is per auto het hele jaar door via de North Entrance bereikbaar

Van de North Entrance naar Mammoth Hot Springs     
In 1903 werd een symbolische toegangspoort gebouwd aan de North Entrance, toen nog de toegang voor treinreizigers. De eerste steen werd gelegd door president Theodore Roosevelt, en de 15 meter hoge boog is naar hem vernoemd. Bovenin de Roosevelt Arch staan de woorden die de president tijdens deze ceremonie sprak: “For the benefit and enjoyment of people”.
De weg tussen de North Entrance en Mammoth Hot Springs loopt langs Gardner River. De rivier stroomt door een kloof, de Gardner River Canyon, met wanden die bestaan uit zandsteen en de resten van oude modderstromen. De vegetatie is hier veel dichter dan in de prairie die verder naar het zuiden ligt.
Een bord langs de weg geeft de ’45th parallel of latitude’ aan. Dit is een denkbeeldige lijn rondom de aarde, die precies halverwege de evenaar en de Noordpool ligt. Dicht bij dit bord ligt een parkeerplaats, vanwaar de volgende trail begint:
  •  Boiling River Trail
    Lengte:  1,5 km  (heen en terug)
    Hoogteverschil:    geen
    Boiling River is een grote heetwaterbron in een gebied dat wordt omringd door uitgebreide vegetatie en ruige rotsen. Het hete water van Boiling River vermengt zich met het koude water van de Gardner River, waardoor grote wolken stoom ontstaan (zeker als het rivierwater erg koud is). Dit is een zeer populaire trail, mede doordat het is toegestaan om tijdens daglicht in de rivier te zwemmen. In de lente wordt de trail gesloten, omdat de waterstanden dan gevaarlijk hoog zijn. Vaak wordt het pad pas in het midden van de zomer weer geopend. Het intensieve gebruik heeft veel schade aangericht, een deel van het pad wordt daarom gerestaureerd
Ongeveer parallel aan de verharde weg loopt de onverharde Old Gardiner Road. De weg ligt tussen Gardiner en Mammoth Hot Springs. Fietsers mogen in beide richtingen gebruik maken van de Old Gardiner Road, voor auto’s geldt eenrichtingverkeer (van Mammoth Hot Springs naar Gardiner). Onderweg kom je door open grasland, en heb je regelmatig een mooi zicht op de omgeving. Het is een van de beste plaatsen in het park voor vogelliefhebbers. De Old Gardiner Road wordt regelmatig afgesloten, ook in de zomer.

   
Mammoth Hot Springs   
Acht kilometer voorbij de North Entrance liggen de uitgebreide faciliteiten van de Mammoth Hot Springs Area. Je vindt hier o.a. het Park Headquarters, het Albright Visitor Center, een postkantoor, en kapel, een hotel, een restaurant, een tankstation, een camping en een paardenverhuurstation. Er is ook een medische kliniek.
De gebouwen waarin het Park Headquarters en de kapel zijn gevestigd, zijn onderdeel van Fort Yellowstone. Op het moment dat Yellowstone de status van Nationaal Park kreeg, in 1872, bestond de National Park Service nog niet. Het park werd ernstig bedreigd door toeristen en jagers, die veel schade aanrichtten aan de flora en fauna. De civiele toezichthouders bleken niet bij machte dit tegen te gaan, en zij riepen de hulp in van het Amerikaanse leger. In 1886 kwam Captain Moses Harris met zijn manschappen naar het park. Gedurende de eerste vijf jaren leefden de militairen onder primitieve omstandigheden in tijdelijke gebouwen. In 1890 werd gestart met de bouw van Fort Yellowstone. Tot aan het jaar 1910 werd het Fort regelmatig uitgebreid, op gegeven moment leefden er 324 militairen in het park, sommigen samen met familie en met niet-militair personeel. De gebouwen hebben nu de status “National Historic Landmark”. Klik hier voor een kaartje van dit gebied.

In deze omgeving bevinden zich onder de grond grote hoeveelheden calciumcarbonaat. Doordat het water onder de grond heet is, kan het, in tegenstelling tot koud water, gemakkelijk calciumcarbonaat oplossen en mee omhoog voeren. Boven de grond koelt het water echter af. Het calciumcarbonaat kristalliseert dan als witte kalksteen uit en vormt allerlei terrassen, waarover het water uitstroomt. Geschat wordt dat er in totaal per minuut bijna 2000 liter water uit de heetwaterbronnen van Mammoth Hot Springs stroomt. Per dag voert dit water ongeveer 2000 kg kalksteen mee omhoog. De terrassen veranderen dan ook voortdurend van vorm. Sommige van de terrassen zijn mooi gekleurd. Dit wordt veroorzaakt door de algen en bacteriën die in het warme water leven. Als er onder of boven de grond echter iets gebeurt, en er stroomt geen heet water meer over de terrassen, dan krijgen de terrassen de kleur grijs en verliezen hun schoonheid. Dit proces gebeurt continu. Sommige van de mooiste terrassen van vroeger zijn nu grijs en oninteressant.
Daarentegen behoort de Minerva Spring, die in 1900 nog absoluut droog stond, maar waar nu water met een temperatuur van 75o C uitstroomt, nu tot de mooiste terrassen. De terrassen zijn in twee groepen verdeeld, de Lower Terraces en de Upper Terraces.

  •  Lower Terrace Interpretive Trail
    Lengte:  ruim 2 kilometer  (heen en terug)
    Hoogteverschil:   90 meter
    Rondom de Lower Terraces zijn houten voetpaden aangelegd, waardoor je alles van dichtbij kunt bekijken. Je kan hier een brochure kopen waarin informatie over de terrassen wordt gegeven. De meest noordelijke gelegen bezienswaardigheid is de 11 meter hoge Liberty Cap, zo genoemd vanwege de gelijkenis met het hoofddeksel van de patriotten tijdens de Revolutionary War. Vervolgens loop je langs terrassen met de namen Palette Spring, Cleopatra Terrace en Minerva Terrace. Dit laatstgenoemde terras is één van de mooiste, vanwege de heldere kleuren en de mooie vorm. Soms worden zoveel mineralen en water omhooggespoten, dat het voetpad tijdelijk wordt geblokkeerd. Het laatste gedeelte van de wandeling gaat vrij steil omhoog, naar een observatieplatform vanwaar je zicht hebt op Canary Spring en New Blue Spring. Het gebied is voortdurend aan verandering onderhevig, soms drogen bronnen op en verschijnen er weer nieuwe. Het kan door de nabijheid van de bronnen erg warm zijn tijdens deze wandeling. Bovendien is er vrijwel geen schaduw.
Ongeveer 1 mijl ten zuiden van het Visitor Center begint de Upper Terrace Loop Drive. Via deze smalle eenrichtingweg (niet geschikt voor grote voertuigen) kan je rondom de Upper Terrace Area rijden, je hebt ook uitzicht op de Lower Terraces Area. De Upper Terrace Loop Drive is tijdens de wintermaanden gesloten. De mooiste terrassen hier zijn de New Highland Terrace en de helder witte Angel Terrace.
Er zijn nog diverse andere wandelingen mogelijk in dit gebied, zoals de Clematis Gulch Trail, de Beaver Ponds Trail, de Bunsen Peak Trail
   
Van Mammoth Hot Springs naar Roosevelt  
Vier mijl ten oosten van Mammoth Hot Springs ligt in het gebied Lava Creek de waterval Undine Falls. Dit is een ‘three-step’ waterval, waarbij het water in drie verschillende trappen naar beneden valt. De totale hoogte van Undine Falls bedraagt 18 meter. Je kan de waterval zien vanaf een uitkijkpunt direct langs de weg.
Een paar honderd meter verder ligt de Lava Creek Bridge Picnic Area. Hier begint de:
  •  Lava Creek Trail
    Lengte:  5,6 kilometer  (enkel)
    Hoogteverschil:  230 meter
    Het pad loopt tussen de picknickplaats en de North Entrance Road. Het eindigt dicht bij de camping in Mammoth Hot Springs. Als je bij Lava Creek Bridge begint, heb je te maken met een aflopend pad. Loop je in tegengestelde richting, dan moet je klimmen. Je daalt vrij steil af in Lava Creek Canyon, je komt dicht bij Undine Falls. Daarna loop je door de canyon, je volgt Lava Creek tot je na 4 kilometer Gardner River bereikt. De wandeling eindigt bij een brug over Gardner River.
Zeven mijl ten oosten van Mammoth Hot Springs begint de Blacktail Plateau Drive, die over een afstand van 8 mijl ongeveer parallel loopt aan de hoofdweg. Het is een onverharde eenrichtingweg (van west naar oost) die door een gebied komt waar veel dieren voorkomen, zoals antilopes en elanden. Soms kan je hier ook bizons zien. Het komt regelmatig voor dat automobilisten moeten stoppen om de dieren niet lastig te vallen. De vegetatie is hier erg mooi, vooral in de herfst. Het duurt 45 tot 60 minuten om deze omweg te nemen. De Blacktail Plateau Drive is toegankelijk voor fietsers.
Kort voor Roosevelt kan je The Petrified Tree bezichtigen. Oorspronkelijk stonden hier drie bomen die bedolven zijn geweest door vulkanisch as, en daardoor versteenden. Toeristen hebben de twee andere bomen onherstelbaar beschadigd, door delen ervan af te breken en als souvenir mee te nemen. De enig overgebleven boom wordt nu beschermd door hekken.
   
TOWER / ROOSEVELT  
Dit gebied is het per auto hele jaar door bereikbaar via de North Entrance. De weg naar Canyon Village is gesloten van oktober/november tot aan april/mei.
In Roosevelt zijn diverse voorzieningen aanwezig. Er is een Ranger Station, een camping, een hotel, een restaurant, een winkel, een tankstation en een paardenverhuurstation. Klik hier voor een kaartje van dit gebied.
  •  Lost Lake Trail
    Lengte:  6,4 kilometer   (loop)
    Beginpunt:   achter Roosevelt Lodge
    Direct in het begin ga je 91 meter omhoog. De trail komt dan samen met de Roosevelt horse trail, er maken dus ook ruiters gebruik van dit pad. Je loopt naar het westen, naar Lost Lake. Je passeert de Petrified Tree parkeerplaats, en beklimt de heuvel aan de noordoostzijde daarvan. Daarna steek je een beekje over, en ga je terug naar de Roosevelt Lodge. Onderweg heb je kans om beren te zien.
Van Roosevelt naar de North East Entrance  
In het noordoosten van het park ligt Lamar Valley, omsloten door de Absaroka Mountains in Montana en Specimen Ridge in het zuiden. In dit gebied leven talrijke dieren, zoals wolven, grizzlyberen, bruine beren, adelaars, coyotes, poema’s, elanden, antilopes en ongeveer 500 bizons. De beste momenten voor wildlife viewing zijn de vroege ochtend of de late avond. Neem een verrekijker mee!
De hevige bosbranden van 1988 hebben in Lamar Valley veel schade aangericht. Het gebied herstelt zich snel, maar de gevolgen van de branden zijn nog steeds zichtbaar.
In Lamar Valley liggen twee campgrounds, Slough Creek en Pebble Creek genaamd.
   
Van Roosevelt naar Canyon Village   
Direct ten zuiden van Roosevelt valt het water van de Yellowstone River 40 meter omlaag. Deze bekende waterval heet Tower Fall. Je kan de waterval zien na een korte wandeling vanaf de vaak erg druk bezette parkeerplaats. Het gebied tussen Tower Fall en de verder naar het zuiden gelegen Mount Washburn heet Antelope Creek. Dit is een gebied waar veel grizzlyberen voorkomen. Om de beren te beschermen, is dit gedeelte van het park afgesloten voor bezoekers. Ter hoogte van de 7500 meter hoge Dunraven Pass wordt de weg omringd door bomen en weiden, waar tijdens de korte zomer veel bloemen bloeien. Ten zuiden van de pas ligt de Washburn Hot Springs Overlook, vanwaar je de Yellowstone Caldera kan zien. Op heldere dagen heb je hier een wijds uitzicht.
   
CANYON VILLAGE 
Dit gebied is niet per auto bereikbaar in de periode oktober/november tot april/mei. Klik hier voor een kaartje van dit gebied.
De voorzieningen in Canyon Village bestaan uit een Visitor Center, een tankstation, een postkantoor, een hotel, een restaurant, een winkel en een paardenverhuurstation.

Ten westen van de weg tussen Roosevelt en Canyon Village stroomt de Yellowstone River door het spectaculair mooie ravijn Grand Canyon of the Yellowstone. De Yellowstone River heeft haar naam te danken aan de gele klei op de zandbanken in de buurt van de plaats waar de rivier samenvloeit met de Missouri. Het ravijn, dat een lengte heeft van ongeveer 32 kilometer, werd pas veel later “Grand Canyon of the Yellowstone” genoemd. Het heeft haar naam dus niet, zoals veel toeristen denken, te danken aan het gele gesteente dat hier veel voorkomt. De diepte varieert tussen 240 en 360 meter, en de breedte gaat van 450 tot 1200 meter. Het is een erg jong ravijn, waarschijnlijk niet meer dan 14.000 jaar oud. Vanuit Canyon Village kan je per auto diverse punten bereiken vanwaar je een schitterend uitzicht hebt op dit ravijn en op de beroemde watervallen Upper en Lower Falls.
   
North Rim Drive   
De North Rim Drive is een 4 kilometer lange eenrichtingweg, die begint bij het Visitor Center. Via deze weg kan je diverse wandelpaden en uitkijkpunten bereiken. Langs de weg ligt een granieten rotsblok ter grootte van een huis tussen de bomen. Deze rots, die Glacier Boulder is genoemd, is zo’n 80.000 jaar geleden door een gletsjer vanuit de Beartooth Mountains naar deze plek gevoerd. 
  •  Cascade Overlook Trail
    Lengte:  2,4 kilometer  (heen en terug)
    Deze trail begint bij Glacial Boulder. Vandaar is het 1200 meter lopen naar de Silver Cord Cascade Overlook. Je ziet hier hoe aan de overkant van het ravijn het water van Surface Creek trapsgewijs ruim 1000 meter het ravijn in valt.  
Een zijweg gaat naar Inspiration Point, waar de ravijnwand diep naar binnen steekt. Daardoor heb je een erg goed uitzicht op het ravijn, zowel stroomopwaarts als benedenstrooms. Je kan je beperken tot het uitzicht dat je hebt vanaf de parkeerplaats, maar het is nog mooier als je 50 treden naar beneden loopt. De klim terug omhoog is behoorlijk steil. Via dezelfde weg ga je weer terug naar de North Rim Drive. Het eerstvolgende uitkijkpunt, Grandview Point, is bereikbaar na een korte wandeling. Vandaar kan je de grillige vorm van de Yellowstone River 230 meter beneden je en de kleuren van de canyon goed zien. Kort voorbij Grandview Point ligt de parkeerplaats van Lookout Point, vanwaar de bezoekers een eerste uitzicht hebben op de zeer populaire Lower Falls. Deze waterval is 94 meter hoog, en is daarmee de hoogste waterval in het park. (Lower Falls is twee maal zo hoog als de Niagara Falls.) Je kan ook naar de waterval toe lopen:
  •  Red Rock Trail
    Lengte:  800 meter  (heen en terug)
    Hoogteverschil:   150 meter
    Over een afstand van 400 meter daal je ongeveer 150 meter. Je moet via dezelfde weg terug omhoog, het is dan ook een erg inspannende wandeling. Je komt hier zo dicht bij de waterval, dat je het stuifwater kan voelen.
Kort voor het einde van de North Rim Drive ligt het beginpunt van de: Lower Falls
  •  Brink of the Lower Falls Trail
    Lengte:   800 meter  (heen en terug)
    Hoogteverschil:   180 meter
    Via een aantal switchbacks (bochten) daal je af naar een platform op een steenworp afstand van de top van de Lower Falls. Het water lijkt vanaf dit punt groen van kleur. Tijdens de lente zie je hoe hier per seconde 240.000 liter water over de rand valt, in de herfst is dit nog altijd zo’n 20.000 liter per seconde.
Als je de North Rim Drive hebt voltooid, bevind je je weer op de Grand Loop Road. Als je 500 meter naar het zuiden doorrijdt, kan je via een zijweg naar het laatste uitkijkpunt aan de North Rim. Vanaf de parkeerplaats moet je een paar honderd meter lopen naar een platform dat ligt naast de top van de Upper Falls. Met z’n 33 meter hoogte is deze waterval beduidend minder hoog dan de Lower Falls, maar toch is ook dit natuurverschijnsel erg indrukwekkend om te zien. Je bevindt je hier zo dicht bij de waterval, dat je de trilling die door het neerstortende water wordt veroorzaakt kunt voelen.
Er zijn nog diverse andere wandelingen aan de North Rim mogelijk, zoals de North Rim Trail, die de canyonwand langs vele kilometers volgt van Glacial Boulder in het noorden tot aan de Chittenden Bridge ten zuiden van de Upper Falls.
Een andere mooie wandeling is die naar de Crystal Falls, een minder bekende waterval aan Cascade Creek. Deze waterval bestaat uit drie gedeeltes, samen 39 meter hoog. Het wandelpad begint vlakbij het eindpunt van de North Rim Drive, en eindigt aan de zijweg naar de Brink of the Upper Falls.
   
South Rim Drive   
De eerstvolgende zijweg van de Grand Loop Road is de South Rim Drive. Deze weg ligt 1,5 kilometer ten zuiden van het einde van de North Rim Drive. Zoals de naam al zegt, kan je vanaf deze weg de uitkijkpunten aan de zuidelijke kant van de Grand Canyon of the Yellowstone bereiken. Allereerst steek je via de Chittenden Bridge de rivier over, en passeer je een picknickplaats. Vervolgens kan je via een korte zijweg naar een parkeerplaats, waar een trail begint:
  •  Uncle Tom’s Trail
    Hoogteverschil:  150 meter
    Het pad is niet lang, maar wel behoorlijk steil. Je daalt 150 meter af via kleine hellingen en van geperforeerd staal gemaakte treden. De meer dan 300 treden kunnen glad zijn door water of door ijsvorming, de wandeling is dan ook niet echt makkelijk. In de wintermaanden is de trail gesloten, en ook tijdens de lente en de herfst kan het voorkomen dat je hier niet mag lopen. Het pad eindigt bij een platform vanwaar je uitzicht hebt op de Lower Falls. Je gaat via dezelfde weg terug omhoog.
Als je Uncle Tom’s Trail te zwaar vindt, kan je ook kiezen voor de veel eenvoudigere Upper Falls Overlook Trail. Die begint op dezelfde parkeerplaats, en gaat naar een punt vanwaar je een mooi uitzicht hebt op de Upper Falls.
Aan het eind van de South Rim Drive ligt het uitkijkpunt Artist Point. Vandaar heb je een van de beste uitzichten op de Lower Falls, en op de canyon in beide richtingen. Dit punt is bijzonder populair bij fotografen.
  • South Rim Trail
    Totale lengte:  10,4 kilometer  (heen en terug)
    Je kan ook via een gedeeltelijk verhard pad langs de zuidrand van de canyon lopen. Onderweg passeer je diverse punten vanwaar je de beide watervallen en de canyon goed kan zien. Het pad begint bij de Chittenden Bridge. De afstand naar Artist Point is 2,8 kilometer (enkel) en naar Point Sublime 5,2 kilometer (enkel).
Van Canyon Village naar Yellowstone Lake
 De weg volgt hier de meanderende Yellowstone River door de Hayden Valley. Toen de grote gletsjers hier verdwenen, was Yellowstone Lake veel groter dan nu, en dit hele gebied stond destijds onder water. Het meer liet zout en een ondoordringbare laag klei achter, een ondergrond waarop bomengroei vrijwel niet mogelijk is, maar waarop wel vele soorten struiken voorkomen. In de drassige gedeeltes tref je hier veel watervogels aan, waaronder witte pelikanen en ‘trumpeter swans’. In de open gebieden leven elanden, bizons en incidenteel ook grizzlyberen.
   
Mud Volcano Area
Onderweg passeer je bijzonder zure Mud Volcano Area. IJzersulfide is  verantwoordelijk voor het hier voorkomende donkergrijze en donkerbruine water, terwijl hydrogen sulfide zorgt voor een duidelijk aanwezige rotte-eierenlucht. Tussen de Yellowstone River en de weg ligt Sulphur Caldron, een bron met een uitzonderlijke zure pH-waarde van bijna 1.2.
Een specifieke bacterie zorgt hier voor een gele kleur, die contrasteert met de donkere kleuren van de omgeving. De andere bezienswaardigheden van Mud Volcano Area liggen net ten zuiden van Sulphur Caldron, aan de andere kant van de weg. Dragon’s Mouth Spring is een turbulente hete bron met een spelonkachtige mond. De bron is 5,5 bij 11 meter groot, 5 meter diep, en de temperatuur in de bron is ruim 76° C. Het lijkt of er veel water uit de opening van de bron stroomt, maar dat is bedrieglijk doordat veel van datzelfde water ook weer op een ritmische manier terugstroomt. Tijdens de laatste jaren is deze bron wel minder actief geworden.
De modderbron Mud Volcano, 8 bij 11 meter groot, 5 meter diep, en met een temperatuur van ruim 84° C, was vroeger bijzonder actief. Maar tegenwoordig is het een vrij rustig keteldal, waaruit incidenteel nog gassen omhoog komen. De laatste bezienswaardigheid in dit gebied is Black Dragon’s Caldron, 24 bij 61 meter groot, en 11 meter diep. De temperatuur in deze bron bedraagt 88° C. Black Dragon’s Caldron is ontstaan in de winter van 1947-1948, doordat thermische activiteiten zich via een barst in de aardkorst vanaf Sour Lake verplaatsten. Door een explosie in 1984 raakten bomen ontworteld, en werd de omgeving bedekt onder een zwarte laag modder. Vijf kilometer ten noorden van Fishing Bridge ligt een stroomversnelling in de Yellowstone River, de LeHardy Rapids. In de lente kan je zien hoe forellen tegen de stroomversnelling in de rivier opzwemmen, richting Yellowstone Lake. De LeHardy Rapids kunnen worden bekeken vanaf een speciaal hiervoor aangelegd platform, dat in de lente vaak wordt gesloten om de leefomgeving van een speciale eendensoort (harlequin ducks) te beschermen. Helaas zijn de eenden toch uit dit gebied weggetrokken.
   
YELLOWSTONE LAKE 
Dit gebied is niet per auto bereikbaar in de periode oktober/november tot april/mei. Klik hier voor een kaartje van dit gebied.
Met een oppervlakte van 352 km² is Yellowstone Lake het grootste hoog gelegen meer van Noord-Amerika. Het ligt 2.357 meter boven de zeespiegel. Het meer is ongeveer 32 kilometer lang en 22 kilometer breed, en heeft een kustlijn van 177 kilometer. Het water bevriest in december of januari, en ontdooit pas eind mei of begin juni.
De bodem van het meer is geologisch gezien hetzelfde als de rest van het park: er zijn geisers, bronnen en diepe ravijnen. Het diepste punt is, voor zover bekend, een 119 meter diepe kloof net ten oosten van Stevenson Island. In het noorden is bij Mary Bay een temperatuur gemeten van 122° C.
Ten noorden van het meer gaat een zijweg van de Grand Loop Road in oostelijke richting, naar de East Entrance. Deze splitsing heet Lake Junction, en wordt ook ooit Fishing Bridge Junction genoemd.
   
Van Fishing Bridge Junction naar de East Entrance    
Direct voorbij de splitsing, nabij de plek waar de Yellowstone River vanuit het meer stroomt, ligt het plaatsje Fishing Bridge. De plek is vernoemd naar een in 1902 gebouwde brug, vanwaar vroeger veel op forel gevist werd. De huidige brug werd in 1937 gebouwd en lijkt veel op het oorspronkelijke bouwwerk. Het aantal forellen nam sterk in aantal af, en sinds 1973 is het daarom niet langer toegestaan hier te vissen. Het is nu nog wel een goede plek om naar forellen te kijken.
In Fishing Bridge tref je de volgende voorzieningen aan: een Visitor Center, een tankstation, een restaurant, een winkel en een trailerpark met douches en wasserette. Voorbij Fishing Bridge volgt de weg eerst de noordoostzijde van Yellowstone Lake. 2½ kilometer voorbij Lake Junction ligt het beginpunt van de:
  •  Pelican Creek Trail
    Lengte:  1,5 kilometer  (loop)
    Hoogteverschil:  vrijwel geen
    Deze korte maar gevarieerde trail begint bij de westzijde van de Pelican Creek Bridge. Door een bosgebied loop je naar de rand van Yellowstone Lake. Daarna ga je via een houten wandelpad door het moerassige gebied naast Pelican Creek terug naar het beginpunt van de wandeling. In dit gebied komen veel vogels en dieren voor, o.a. pelikanen, otters en elanden. De wandeling is vooral mooi tijdens de vroege ochtend of in de avond.
Nog eens twee kilometer verder ligt een parkeerplaats bij het meertje Indian Pond. Hier begint de:
  •  Storm Point Trail
    Lengte:  3 kilometer
    Hoogteverschil:  weinig
    De trail begint in een open weidegebied, gaat langs Indian Pond en buigt dan af naar het westen, de bossen in. Je loopt naar Storm Point, vanwaar je een goed uitzicht hebt over Yellowstone Lake en de kust. Vaak trekt de wind hier halverwege de middag aan, waardoor op het water schuimachtige golven met witte kappen ontstaan. Dit effect is vooral heel sterk in Mary Bay. ’s Ochtends en later in de avond is het water meestal  veel rustiger. In het rotsachtige gebied rondom Storm Point leeft een grote kolonie yellow bellied marmots.
De weg loopt vervolgens langs Steamboat Point (een fotogenieke plek met veel thermische activiteit) en Sedge Bay, en buigt dan weg va

16-05-2007, 13:25 geschreven door Yellowstone  
05-05-2007
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.informatie over Yellowstone

HET OPENEN VAN DE WEG EN UITERSTE DATA

De lente

De ingang van het Noorden aan Noordoostelijke Ingang bij Zilveren Poort en Cooke Stad, Montana is open al jaar. Gelieve te merken op dat deze weg aan het oost-west reis enkel oosten van Stad Cooke van recente daling aan de vroege lente gesloten is.

Zodra een Ingang/een Weg openen, is het 24 uur per dag open. De enige uitzonderingen worden veroorzaakt door wegen aanleg en beperkingen in verband met het weer.

De wegen zullen voor gemotoriseerde, op wielen voertuigen als volgt openen:

  • 20 april, de zijwegen van het Westen van 2007 open aan gemotoriseerde voertuigen. Mammoet aan Verbinding Norris aan de Verbinding van Madison aan Oude Gelovig; De Verbinding van Madison aan de Ingang van het Westen; De Verbinding van Norris aan Canion
  • 4 mei, de Canion van 2007 aan Meer; Meer aan de Ingang van het Oosten
  • 11 mei, de Toren aan Toren Daling van 2007; Meer aan de Duim van het Westen; De Duim van het westen aan Oude Gelovig; Zuiden aan Oude Gelovig.
  • De Stad van Cooke via Colter Pas aan de Belangrijkste Scenic Highway kruising van Joseph aan de Lange poort van het Meer zal zo spoedig daarna mogelijk open zijn.

  • 25 mei, 2007: De Dalingen van de toren aan Canion via Pas Dunraven; De lange Poort van het Meer aan Rood brengt via Pas Beartooth onder.


De zomer:  De Gebieden, de Ingangen en de Wegen van het park open op verschillende data. De gedetailleerde informatie is vermeld boven en op het openen en de Uiterste data voor Faciliteiten. Het seizoen van de Zomer loopt vanaf ongeveer midden van april aan het begin van November.

De Sluitingen van de Weg van de daling:

  • 10 oktober, 2007: de poorten sluiten in 8:00 am voor Pas Dunraven en Lang Meer via de Pas van de Tand van de Beer aan de Lijn van de Staat van Montana.
  • 5 november, 2007: alle parkwegen dicht bij het publiek bij 8 a.m. behalve van de Ingang van het Noorden aan Hoger MammoetTerras, en Mammoet via de Verbinding van de Toren aan Noordoostelijke Ingang. De Stad van Cooke via Colter Pas aan de Lange poort van het Meer wordt niet gehandhaafd voor voertuigreis op wielen.

    2007-2008 de Weg die van Oversnow Voertuig en het Sluiten Programma opent

    • 19 december, 2007 - Alle wegen open aan oversnow reis (behalve het Noorden aan Noordoostelijke Ingang die open het hele jaar door aan voertuigen op wielen is). DEZE DATUM IS VOOR WIJZIGINGEN VATBAAR AFHANKELIJK VAN HET PLAN VAN HET GEBRUIK VAN DE WINTER.

    De wegen van het park dicht bij oversnow reis bij

    • 9:00 p.m. op Zondag 3 Maart, 2008: Mammoet aan Norris Junctio
    • 9:00 p.m. op Dinsdag 5 Maart, 2008: De Verbinding van Norris aan de Verbinding van Madison en Verbinding Norris aan Canion
    • 9:00 p.m. op Zondag 10 Maart, 2008: Alle verzorgde wegen in het park zijn gesloten

    Bezoek het Openen en de Uiterste data voor Faciliteiten voor het extra geplande openen en de uiterste data voor Gebieden, Campgrounds, Ingangen, het Onderbrengen, Wegen, en meer.


    Extra Seizoengebonden Informatie

    De lente: Vóór parkwegen open aan gemotoriseerde voertuigen, zijn sommige wegen open aan niet-gemotoriseerde recreatieve voertuigen zoals fietsen, rolskis, en rolbladen. Er zal sommige administratieve voertuigen zijn die de wegen reizen op dit ogenblik zo zorgvuldig is. Zie de Pagina van Biking van de Lente voor een kaart en meer informatie

    Daling: Het weer van de daling is onvoorspelbaar; de wegen kunnen tijdelijk door sneeuw of andere weersomstandigheden worden gesloten. De banden of de kettingen van de sneeuw kunnen worden vereist. De voorwaarden die van het weer en van de sneeuw, weg uiterste data voor voertuigen zijn op het volgende programma toelaten:

    Gelieve van nota te nemen: De sectie van de Weg Beartooth (Weg 212), tussen de verbinding van Weg 296 en Rood brengt, Montana onder, het sluiten in de winter op een programma dat door hoeveelheid sneeuwval wordt bepaald. De reis tussen Rood brengt onder en de Noordoostelijke Ingang is niet mogelijk op Weg 212 tot het opnieuw in de lente opent.

    De winter: De seizoenlooppas vanaf ongeveer midden van december aan midden van maart. De enige parkweg die aan op wielen-voertuiggebruik het hele jaar door open blijft is de weg van de Ingang van het Noorden in Gardiner, Montana, aan de Noordoostelijke Ingang bij Zilveren Poort en Cooke Stad, Montana. De banden en/of de kettingen van de sneeuw kunnen worden vereist. Slechts worden over-snow voertuigen toegestaan op andere parkwegen.

     
    Gekleurde kaart van Yellowstone die wegen detailleert.


05-05-2007, 11:39 geschreven door Yellowstone  
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Boswachter-geleide Programma's
Sluit me aan bij een boswachter voor een korte gemakkelijke stijging of een lastigere avonturenstijging. Neem een boswachter-geleide reis door de geschiedenis of één van Yellowstone van zijn unieke geiserbassins. Leer over Yellowstone bij een avondprogramma. Neem uw jonge geitjes aan een programma voor kinderen of help hen een Ondergeschikte Boswachter worden. Tijdens de winter, neem het snowshoe stijging of meningswild met een boswachter.


05-05-2007, 11:33 geschreven door Yellowstone  
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.een paar dingen die je in Yellowstone kan doen
Oude bekijkt Gelovig van de ervaring, de populairste geiser in de wereld, of de kleurrijke Grote Canion van Yellowstone. De beren en de wolven van de mening, elanden en buffels in de valleien Lamar en Hayden. Leer over de geschiedenis van nationale parken en de Nationale Dienst van het Park. De wandeling, het kamperen, de visserij van, of het bijwonen van een boswachter-Geleid programma of een klasse van het Instituut Yellowstone, zijn ook populaire activiteiten.

05-05-2007, 11:32 geschreven door Yellowstone  
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Onthaal aan Nationaal Park Yellowstone

Gevestigd in 1872, is het Nationale Park Yellowstone het eerste nationale park van Amerika. Gevestigd in Wyoming, Montana, en Idaho, is het naar huis aan een grote verscheidenheid van het wild met inbegrip van grizzly beren, wolven, bizon, en elanden. Bewaard binnen Nationaal Park Yellowstone Oude wordt Gelovig en een inzameling van de de hete lentes van de wereld buitengewoonste geisers en, en de Grote Canion van Yellowstone.



05-05-2007, 11:31 geschreven door Yellowstone  
Foto
Foto
Foto
Foto
Foto
Startpagina !
Zoeken met Google



Blog tegen de wet? Klik hier.
Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!