14-12-2012 om 20:15 geschreven door XxJulie  

Jongen mensen groeien op.. Mensen worden geboren en sterven. Eens zo verliefde koppeltjes gaan uiteen. Dromen verdwijnen voor het daglicht.. Bloemen verwelken, bomen worden ruw weg gehaald..

Het is gewoon een feit, niets duurt voor eeuwig. Daarom moeten we genieten van het heden, het nu. En dat kan alleen maar als je het verleden achter je laat. Iets waar ik het zeer moeilijk mee had. Ik had het vreemde gevoel dat het zich weer zou herhalen. Ik zou weer alles kunnen kwijt raken in korte momenten.

Ik was 11 toen het voor het eerst gebeurde. Ik was toen verliefd. Stapelverliefd op een jongen met bruine ogen en bruin haar. Ik had ook een beste vriendin.. Ook met bruine haren en bruine ogen.. Het was het laatste jaar van de lagere school en ik was klaar om een grote stap te maken in mijn leven. Naar de middelbare school. Maar mijn “droom” jongen van toen ging naar een andere school. Ik had het kunnen weten, natuurlijk. Op een andere school ontmoet je andere mensen en vergeet je gewoon de rest. Maar hij zei dat ik de enige was en dat dat zo zou blijven. Magische woorden voor een meisje zoals ik. Maar het duurde niet lang voor hij het uitmaakte.. Een dieptepunt, weliswaar maar ik zou erover heenkomen. Ik moest nu tijd maken om andere vrienden te vinden, want mijn “beste vriendin” , die een jaar ouder was als mij, had me niet lang daarna ook al laten vallen. Ze had anderen, betere vriendinnen gevonden en natuurlijk was ik niets vergeleken met hun.

Toch kwam er toen een lichtpuntje in mijn leven.. 3 vriendinnen. Ze lieten me lachen en eindelijk kon ik het achter me laten. Ik had hen niet nodig, want net zoals hun had ik andere mensen leren kennen. In het 3de middelbaar kwam er nog een hechte vriendin bij.

En die vriendinnen heb ik nu nog steeds. Maar wat als het verleden zich herhaalt? Ik ben de laatste tijd heel onzeker over mezelf, zeker nu 3 van hun nu in het 5de middelbaar zitten. En volgend jaar zal ik weer afscheid moeten nemen. En daarna zal ik weer opnieuw moeten beginnen.. Andere mensen leren kennen en dus ook andere vriendinnen..

Want ja, zoals ik eerder al zei.. Niets duurt voor eeuwig..

14-12-2012 om 20:14 geschreven door XxJulie  

~Time heals all wounds

Een botbreuk geneest, na verloop van tijd.. Een ziekte verdwijnt, na medicatie.. Maar geld dit ook voor het hart??

Het is nu al vier jaar geleden, toen ik de relatie met die jongen beëindigde. We waren een jaar samen, op zich niet zo lang.. Maar het was genoeg voor mij, om te beseffen dat ik echt enorm veel van hem hield. Ik heb geen idee of dit ook voor hem gelde, maar voor mij was het in ieder geval “ware liefde”. Het is bijna absurd, we ware 11 en toch, mis ik hem op de een of andere manier. Nu denk ik erover na en vraag me af of dat hij ooit aan me denkt, ik doe het altijd..

Elke andere relatie die ik na hem had, beëindigde snel.. Ze waren gewoon.. Niet hem.. Een slechte reden natuurlijk, maar ik heb nog nooit zoveel gehouden van een jongen. Belachelijk, eigenlijk... Verliefd zijn. Het duurt ook niet voor altijd.. Maar de herinnering blijft, of je die nu wilt of niet. Hoe pijnlijk hij ook is. Daarom hoop ik dat deze quote klopt. Heelt de tijd alle wonden?

Ik herinner me onze eerste kus nog goed.. TE goed.. Een herinnering die er wel voor altijd zal zijn..

Of ons sneeuwballengevecht, of onze vele gesprekken..

Het lijkt mij het beste om hem te vergeten, omdat ik hem niet zo vaak zie en omdat als ik hem zie , het alleen maar gênant is..

Het zal me wel lukken, want ooit vind ik iemand, die me net zo vrolijk maakt als hij..

*Time heals all wounds

15-12-2012 om 18:17 geschreven door XxJulie  

~I wanna lose myself in music

Here's to the teens that put their headphones in, music on blast and drown out everything else.

Ken je het gevoel? Wanneer je muziek opzet en je er gewoon helemaal in verliest?

Voor mij is dit perfect. Even weg van alle problemen. Mijn gedachten even sorteren. + je hoort niets of niemand meer. Alsof niemand meer bestaat, behalve ik en mijn muziek. Het enige nare is, dat als je je oortjes dan uit doet , de problemen als vanzelf terug komen.

Ik luister daarom graag naar muziek in de avond, voor ik ga slapen. Zo verbreek ik de stilte, de stilte die me veel te veel kansen geeft om na te denken. Maar natuurlijk duurde dat niet zo lang. Mijn gsm ging kapot en aangezien ik mijn laptop niet mee naar boven mag , verdween de muziek. Nu probeer ik mijn gedachten stil te houden met lezen. Iets dat gelukkig ook wel werkt, want ik heb genoeg van mijn problemen en het nadenken zorgt er alleen maar voor dat er steeds meer bij komen. Maar het gaat beter. Veel beter eigenlijk. Nu ik alles opschrijf.

Toch zou ik het geweldig vinden, mocht ik een nieuwe gsm kunnen kopen. Ik heb nu mijn gsm van vroeger, zonder wifi en ik heb niets om oortjes in te steken.. Maar wie weet als mijn examens goed verlopen..

16-12-2012 om 20:02 geschreven door XxJulie  

"Her hair was up in a ponytail
Her favorite dress tied with a bow
Today was Daddy's Day at school
And she couldn't wait to go.
But her mommy tried to tell her,
That she probably should stay home.
Why the kids might not understand,
If she went to school alone.
But she was not afraid;
She knew just what to say.
What to tell her classmates
Of why he wasn't there today.
But still her mother worried,
For her to face this day alone.
And that was why once again,
She tried to keep her daughter home.
But the little girl went to school,
Eager to tell them all.
About a dad she never sees,
A dad who never calls.
There were daddies along the wall in back,
For everyone to meet
Children squirming impatently,
Anxious in their seats.
One by one the teacher called,
Each student from the class.
To introduce their daddy,
As seconds slowly passed.
At last the teacher called her name,
Every child turned to stare.
Each of them was searching,
For a man who wasn't there.
"Where's her daddy at?"
She heard a boy call out.
"She probably doesn't have one"
Another student dared to shout.
And from somewhere near the back,
She heard a daddy say,
"Looks like another deadbeat dad,
Too busy to waste his day."
The words did not offened her,
As she smiled up at her mom.
And looked back at her teacher,
Who told her to go on.
And with hands behind her back,
Slowly she began to speak.
And out from the mouth of a child,
Came words incredibly unique.
"My daddy couldn't be here,
Because he lives so far away.
But I know he wishes he could be,
Since this is such a special day.
And though you cannot meet him,
I wanted you to know.
All about my daddy,
And how much he loves me so.
He loved to tell me stories
He taught me to ride my bike.
He surprised me with pink roses,
And taught me to fly a kite.
We used to share fudge sundaes,
and ice cream in a cone.
And though you cannot see him,
I'm not standing here alone.
Cause my daddy's always with me
Even though we are apart.
I know because he told me,
He'll forever be in my heart."
With that, her little hand reached up,
and lay across her chest.
Feeling her own heartbeat,
Beneath her favorite dress.
And from somewhere in the crowd of dads,
Her mother stood in tears.
Proudly watching her daughter,
Who was wise beyond her years.
For she stood up for the love
Of a man not in her life.
Doing what was best for her,
Doing what was right.
And when she dropped her hand back down,
Staring straight into the crowd.
She finished with a voice so soft,
But its message clear and loud.
"I love my daddy very much,
He's my shining star.
And if he could he'd be here,
But heaven's just too far.
You see he was a fireman
And died just this past year.
When airplanes hit the towers
And taught Americans to fear.
But sometimes when I close my eyes,
It's like he never went away."
And then she closes her eyes,
And saw him there that day.
And to her mother's amazement,
She witnessed with surprise.
A room full of daddies and children,
All starting to close their eyes.
Who knows what they say before them,
Who knows what they felt inside.
Perhaps for merely a second,
They saw him at her side.
"I know you're with me Daddy."
To the silence she called out.
And what happened next made believers,
Of those once filled with doubt.
Not one in that room could explain it,
For each of their eyes had been closed.
But there on the desk beside her,
Was a fragrant long-stemmed pink rose.
And a child was blessed, if only for a moment,
By the love of her shining bright star.
And given the gift of believing,
That heaven is never too far"

Voor iedereen, die Engels kan.. Ik weet zeker dat je geraakt zal zijn.. <3

17-12-2012 om 19:17 geschreven door XxJulie