Inhoud blog
  • Routine in Silence
  • Voor altijd donker
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Willekeurig Bloggen.be Blogs
    liefdenetwerk
    www.bloggen.be/liefden
    Willekeurig Bloggen.be Blogs
    spinnenkop
    www.bloggen.be/spinnen
    writersblock
    Just let it fly
    17-09-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Routine in Silence

    Ze keek naar haar benen met blinkende ogen. Ogen die zich langzaam vulde met tranen en dreigden over te lopen. Ze beet op de binnenkant van haar kaken, zo hard dat haar mond zich vulde met een ijzeren smaak. Ze zou niet wenen, dat mocht gewoon niet.

    Haar handen bolde zich tot vuisten en ze duwde haar nagels diep in haar huid. Haar hoofd stroomde leeg, en de mentale pijn verplaatste zich naar haar handen. Haar hoofd werd leeg en een rust nam plaats. Eindelijk, eindelijk wat ruimte om te denken en even niet meer aan alle zorgen te denken. Het enige wat ze momenteel voelde was het prikken van haar nagels in haar huid. Het enige wat ze proefde was het bloed in haar mond. En het enige wat ze zag waren de littekens op haar benen.

    De rust veranderde snel toen ze voetstappen op de trap hoorden, toen moest alles heel snel gaan. Ze draaide zich om en smeet het nog halfrode mesje in haar nachtkast. In bijna dezelfde beweging trok ze een deken over haar benen. De tranen dwong ze terug en snel vormde haar grimas zich om in een glimlach.

    Toen de deur opende keek ze naar haar gsm, precies alsof ze dat al de hele tijd had gedaan. Haar vader keek binnen en vroeg of ze even kon babysitten. Tuurlijk moest hij weg, alweer. Alsof hij echt een afspraak had voor zijn werk. Alsof hij niet doorhad dat zij of zelfs nog erger haar moeder wel wist waar hij echt naartoe ging. Hoe noemde ze ook alweer? Lotte, lore?
    Niet dat het uitmaakt. Een glimlach faken was makkelijker dan de problemen die zouden komen moest hij het weten.

    Het is makkelijker om gewoon te zwijgen, de lippen op elkaar te houden en te glimlachen. Daar stoor je tenminste niemand mee. Niemand luistert graag naar de problemen van anderen. Dat was een les die ik al snel had geleerd. Ergens was het ook wel logisch, iedereen wil gewoon het beste maken van zijn eigen leven, niemand heeft tijd om te luisteren naar gezever. Dat is ook het enige wat het is..  gezever.

    Een sleutel in het slot, liet haar overeind springen. Haar moeder was thuis gekomen en het was tijd om zich uit de voeten te maken. Als ze haar zou zien zou het beginnen,  eindeloze ruzies om geen reden. Gewoon om haar frustraties over haar vader op haar uit te werken.

    Eens op haar kamer was het een soort vaste gewoonte geworden. Zich oprollen in een deken en wachten tot ze riepen om avond te eten. Die in stilte zou worden opgegeten. Daarna zou ze terug naar boven komen om onder dat zelfde deken te kruipen en te luisteren naar het geschreeuw die de verdieping onder haar vulde. Dat was het moment waarop haar tranen de vrije loop mochten gaan , nu zouden ze toch geen tijd meer hebben om aan haar te denken.
    Zo viel ze langzaam in slaap , met geen hoop voor morgen of de dag daarna of de volgende…

    17-09-2016 om 12:54 geschreven door jkvdndoo  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)
    16-09-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Voor altijd donker

    De nacht bezong de stilte beter dan mijn hart de liefde bezong. Het diepe blauw omhulde mijn hart en mijn ziel. Het was middernacht en mijn adem blies dromerigere wolkjes in de frisse lucht. De nachtelijke geluiden lieten mijn hart, dat weldra zou stilstaan, langzamer kloppen.

    Ik was nog nooit zo zelfverzekerd. Ik weet dat iedereen het weglopen van je problemen noemt , maar voor mij was het anders. Voor mij was dit de manier om een punt te zetten achter de pijn die ik had en daar bovenop was het een manier om terug te keren naar mijn vader, die toen ik nog 12 was, overleed in een auto-ongeval.

    Ik liep met het doosje pillen in mijn rechterhand over het gras naar mijn favoriete plekje, het heuveltje dat twee straten van mijn huis lag. Op de top ervan kon je de maan en de sterren bewonderen. Zij waren sinds mijn vaders dood mijn beste vrienden. Ik geloofde, of beter gezegd hoopte dat als je stierf je naar de hemel werd gebracht en zo kon schitteren en neerkijken op je geliefden. En zo hoopte ik ook dat mijn vader op dit moment niet naar mij zou kijken, want hij zou teleurgesteld zijn.
    Teleurgesteld omdat ik mijn leven niet kon oppikken na zijn dood. Maar verder gaan zonder hem was te pijnlijk. Zeker omdat het op school niet meer zo goed ging. Vele klasgenoten pesten me omwille van zijn dood. Ze zeggen dat mijn vader met opzet in de gracht reed en dat hij dat enkel deed om zo van mij af te komen. Want wie wil nu zo een zoon. Ergens geef ik hen gelijk, want ik ben nergens goed in. Ik ben niet slim, niet handig en heb al zeker geen buitengewoon talent.
    Eigenlijk had hij helemaal geen reden om trots op me te zijn, maar eens ik hem terug zou zien, zou hij het allemaal begrijpen, zou hij me omarmen ook al ben ik al te oud voor knuffels.

    Vastberaden wandelde ik door en bereikte de top waar het lange gras wiegde door de wind alsof het me wou verwelkomen. Het was volle maan en ik kon me geen betere nacht voorstellen om dit te doen. Ik was de lange, slapeloze nachten beu. De nog langere dagen die erop volgde al zeker. Maar wat ik zeker beu was, waren de littekens die mijn armen “sierden”, de zoveelste reden om niet trots op me te zijn.

     Als ik nu zou gaan slapen, zou ik morgen gewoon weer in de rotzooi om me heen wakker worden, dus nee, vandaag zal de slaap me overmeesteren zodat ik nooit meer hoef wakker te worden.

    Ik was niet bang, toen ik het deksel van het doosje pillen opendeed. Mijn ogen vulden zich niet met bittere tranen toen ik een felgekleurd pilletje op mijn hand legde en ik slaakte geen zucht toen ik het pilletje in mijn mond stopte en doorslikte.

    Ik besloot elke pil te verantwoorden. Deze was de belangrijkste, voor het terugzien van mijn vader. De volgende voor de nog verse sneden in mijn pols. Die erna voor de blik in mijn moeders ogen toen ze me zag omdat ik zoveel op mijn vader leek. Ik was niet de enige met een depressie.
    Ik raakte tot reden nummer 36 voor ik neerviel in het gras. Op mijn rug bekeek ik de snelbewegende sterren, alles bewoog rondom me, maar de maan bleef centraal. Ik lachte en ik schrok van het geluid dat het met zich meebracht. Ik had al lang niet meer gelachen. Maar het gezicht van mijn vader keek me aan en ik leek steeds verder verwijderd te worden van de aarde. Langzaam werd de nacht donkerder en verliet mijn ziel mijn lichaam. Ik was eindelijk vrij. Verlost van de pijn die me kwelde, terwijl ik steeds lichter en lichter werd, viel het lichaam onder mij in een diepe slaap, die nooit beëindigd zou worden. Mijn ziel fluisterde de woorden, die de nacht even lieten weerklinken: “Vaarwel.”

    16-09-2016 om 23:19 geschreven door jkvdndoo  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)
    >> Reageer (0)


    Archief per week
  • 12/09-18/09 2016

    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !

    Willekeurig Bloggen.be Blogs
    kodalinefansite
    www.bloggen.be/kodalin
    Willekeurig Bloggen.be Blogs
    7mijl_stappers
    www.bloggen.be/7mijl_s

    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!