Na een ochtendbezoek aan het Hoedspruit Engangered Species Rehabilitation Center, waar we weer veel hebben geleerd over de meest bedreigde soorten, als de cheetah, wildehonden en rhino's, rijden we naar Hoedspruit Airport waar de mensen van Africa on Foot ons komen ophalen om echt naar de bush te vertrekken. Na een rit in een normaal busje, stappen we over in een open jeep, en rijden de Savanne in. Op zandwegen, en over hobbel en bobbels, worden we al meteen getracteerd op een ontmoeting met een paar wrattenzwijnen en de knappe Kudu (een soort van hert met gedraaide hoorns). Ons bush camp is écht ongelooflijk knap. De kids hebben een hut dichtbij de eetplaats, wij hebben een ronde hut een paar meter van de ingang verwijderd. Onder geen enkel beding mogen we deze hutten verlaten wanneer het duister wordt. Het kamp is niet omheind, en de wilde dieren, vooral de roofdieren die 's nachts actief zijn, komen wel eens op bezoek. Vorige nacht was er een luipaard en een hippo. Beiden gevaarlijk. We settlen ons, krijgen nog een heerlijke sla voorgeschoteld, en vertrekken op onze eerste game drive! Met zijn allen de jeep in, op zoek naar wild... ik had mezelf voorgenomen dat als ik een olifant en een rhino te zien zou krijgen, mijn 4 dagen safari geslaagd zouden zijn; op onze eerste rit, krijgen we beiden te zien. Machtig om een olifant de jeep zien te benaderen, en de mama rhino met haar 6 weken oude baby op een paar meter afstand van onze jeep te zien rondwandelen We zijn de enige gasten vandaag, en er gaan 2 gidsen mee, een Zuid-Afrikaan en een man vanuit Zimbabwe, Mike en Greg, beiden in de bush geboren en getogen en ze kunnen spotten als geen ander, zelfs een kameleon! Zo een schattig diertje... we zien nog de magnifieke zebra, en even later dus mijn 2 favorites: de rhino en een kudde olifanten!!! Een jonge stier stopt vlak voor onze jeep, en lijkt ons wat uit te dagen, en gaat dan verder, en vervoegt de anderen. Ongelooflijk mooie imposante dieren... ik had met hen te doen, in dit droge seizoen is er weinig voedsel te vinden, en ze hebben het echt moeilijk. Met hun ongelooflijke verfijnde reukzin, zoeken ze naar eetbare knollen onder de grond, die ze opeten. Ze duwen bomen omver, in de hoop deze zo te ontwortelen, zodat ze de voedzame wortels kunnen eten, bij gebrek aan ander voedsel. We zien nog zebra's, impala's en een Kori Bustard, de grootste vogel die kan vliegen. Wauw... Bij zonsondergang houden we halt en drinken een wijntje (tja, we moeten toch niet rijden ) en de kids een frisdrank; de hemel kleurt alle kleuren, en niet veel later, zien we 7 melkwegstelsels ofzo ... een pikzwarte hemel overvol met witte lichtjes en witte slierten ... Het is van onze reis naar Letland 20 jaar geleden dat we zo een betoverende nachthemel hebben kunnen bewonderen. Wauw.... Terug in ons kamp, krijgen we nog een heerlijke maaltijd voorgeschoteld en dan is het al slaaptijd, want morgenochten om 5.45u vertrekken we weer op onderzoek. Lore, Mirte en ik slapen in open lucht in een boom , onvoorstelbaar, en een beetje raar om te schrijven, check de foto's . Hoewel het maar 20 meter verder buiten het kamp gelegen is, worden we er met de jeep naar toe gereden, en mogen we de boomhut niet verlaten tot we 's morgens gewekt worden. In noodgevallen is er wel een hoorn ter beschikking, om hulp te vragen. Alle roofdieren worden actief 's nachts, en we horen hyena's en luipaarden en andere geluiden ... voor ons onbekend, wie weet wat voor een dier dat is... Lore en Mirte zijn er gerust in en kruipen snel in hun boomhutbed. Ik blijf nog wat wakker, luisteren naar de geluiden, maar zeker ook naar de stilte. In heel mijn leven heb ik een dergelijke stilte nog nooit gehoord! Zalig... Om 1u 's nachts word ik wakker. Krakende takken, vlakbij de hut. Ai, wat nu? Heb ik de poort beneden wel goed gesloten? Ik geloof dat ik dat vergeten ben... Ik durf echter niet naar beneden om te checken (dat is 2 verdiepingen). Ik durf ook de meisjes niet te wekken. Ik zoek mijn bril in mijn rugzak, in de hoop iets te kunnen zien. Niks. Alleen duisternis. En nog meer krakende takken. Man, waar ligt die hoorn ergens? Ik vergat dit ook al te checken. Na een half uur maak ik Lore toch maar wakker, misschien moet ik die hoorn gaan zoeken? Ik vraag: "Lore, weet jij waar de hoorn is?" Ze zegt: "Ja." Oef. "Waar dan?" "In de schuif". Amai, nog meer oef... daarna val ik in slaap, tot Mike ons wekt... om 5u45. Een ervaring - zoals ik er nog nooit één heb beleefd.
Op verkenning: Panorama route aan de Blyde river canyon
De voorbije 2 dagen hebben we kunnen acclimatiseren en bekomen van de reisstress. Kris is zijn wanhoop bij de douane, toen bleek dat ik even de geboortecertificaten van de kids kwijt was, al (bijna) vergeten. Al een geluk vond Arne ze net op tijd terug, anders waren we nu al weer terug in België geweest.... Gisteren was het een dagje op verkenning met de auto. Apen vergezellen ons op de weg; een verrassing want we dachten hier eigenlijk weinig apen tegen te komen, maar nee, er lopen er hier overal rond, langs de straten, in de velden, zelfs bij onze lodge, komen we apen tegen. De Vervet monkeys zijn superschattig, de Baboons zijn veel minder mooi met hun langere snuit. Na 2 dagen kunnen we al veel gespotte dieren aankruisen in onze wildlife gids. Impala's kom je ook overal tegen, al moet je snel zijn voor een foto want ze zijn ook snel weer weg, schichtig als ze zijn. De uitzichten op God's window en bij de 3 roundavels zijn adembenemend mooi; hoop op de rotsen op ongeveer 1800 meter zijn er vergezichten op het 'lowveld', Kruger en Mozambique. Op een bepaald punt zie je ook de Blyde river, een groene canyon, waar we dan vandaag op zijn gaan varen, en krokodillen en een familie Hippo's (nijlpaarden) hebben geobserveerd: verrekijkers in de aanslag! Vanmorgen ook een leerrijk bezoek gebracht aan het Moholoholo rehabitilatiation center, waar gekwetste dieren tijdelijk worden opgevangen, verzorgd om later weer te worden vrijgelaten in het wild. Hier zijn allerlei dieren ondergebracht, de meesten wild, enkelen werden toch aan mensen gewoon gemaakt, en konden dan worden benaderd, zoals de cheetah. Al was Kris niet 100% op zijn gemak, toen de cheetah naar hem begon te grommen.... Arne mocht de gieren te eten geven, en de baby rhino van 6 weken oud was super-schattig... Er wordt verteld over het programma en het probleem van releasen in de wildernis omwille van territorium, en hoe ze proberen om met de privé-boeren te zoeken naar oplossingen, zodat bedreigde soorten toch in stand kunnen gehouden worden. Als we 's middags op zoek gaan naar de zebra's op het 85ha groot domein van onze lodge, kunnen we ze niet vinden. Spelen die verstoppertje, of wat? Grappig als ze ons staan op te wachten op de terugweg, vlak aan onze kamers .... wij maar wandelen. Mirte slaagt erin contact te maken met één van de zebra's, en wauw, ze zijn gewoon zo mooi om naar te kijken! We willen jullie graag foto's laten zien, maar de fotobestanden zijn te groot en zo verloor ik het verslag van gisteren. Nochtans zouden we graag wat foto's posten, we hebben er ondertussen al een paar honderd klaarstaan.... Nog een beetje geduld dus... Morgen vertrekken we al naar onze 2de verblijfplaats 'Africa on Foot' waar we écht de wildernis in trekken - we'll keep you posted!
Tweede keer, goede keer: veilig aangekomen in Hoedspruit
En deze keer vertrokken onze vluchten stipt op tijd: na bijna 30u onderweg, zijn we aangekomen aan de andere kant van de wereld en op zijn Afrikaans ontvangen in een leuke logde: de Blyde River Canyon Lodge. Omdat we onze binnenvluchten die geboekt waren op zondag ook hebben gemist, hebben we de hele weg van Johannesburg naar Hoedspruit met de auto afgelegd. Na een nachtvlucht van 9u zou ik het echt niemand aanraden. Afrika is op dat vlak het tegenovergestelde van Costa Rica: de wegen zijn goed maar de afstanden enorm! We deden er dan ook ongeveer 8u over voor we 's avonds in het pikdonker en na meer dan een uur verloren gereden te zijn, uitgeput maar opgelucht hier zijn gearriveerd. We werden nog verwend met een lekker diner en een warmwaterkruik kregen we er ook nog bij. En hier liggen we dan onder ons muskietennet. Morgen volgen zeker foto's want dan begint het echt...
Na 6 lange uren aanschuiven in Zaventem, maken we rechtsomkeert. Ons vertrek wordt met 2 dagen uitgesteld! Bijzonder jammer want onze eerste 5 dagen in de Drakensbergen worden zomaar eventjes gehalveerd ... En ons programma zat 'bom'vol, of is dit te sarcastisch....
Er is niets aan te doen en we trekken 2 dagen naar Bredene in de hoop dat maandag de Turkse luchthaven weer operationeel is. Tweede keer, goede keer!
... Onze eerste vlucht naar Istanbul werd geannuleerd. Na een slapeloze nacht met een bang hart de nieuwsberichten te hebben gevolgd, staan we hier met hoofdpijn in een lange wachtrij van Turkish Airlines. Het luchthavenpersoneel deelt flesjes water uit.
Is er een oplossing om tot in Istanbul en vervolgens in Johannesburg te geraken? Naast ons staan TV en radio, worden interviews afgenomen, mensen doen hun verhaal.
Ondertussen namen we al contact op met het reisbureau in Zuid-Afrika in verband met onze aansluitende binnenvlucht.
Iedereen is erg behulpzaam. Onder het motto dat ook deze minder aangename kanten van het avontuur bij het reizen horen, blijven we geduldig en optimistisch ð. Wordt vervolgd!
Nog een goede 2 weken en het is zover: we vliegen naar de andere kant van de evenaar!
Op avontuur naar Zuid-Afrika en Mozambique... Een lange zoektocht en hele research ging eraan vooraf. Want Afrika is zo groot, waar willen we nu écht naartoe?
Dagen en vooral nachten bezig zijn, afwegen en lezen, informatie verzamelen om uiteindelijk te komen tot een besluit: de wildernis van Zuid-Afrika en de prachtige Mozambicaanse kust aan de Indische oceaan.
Zou het echt zo mooi zijn als de foto's laten uitschijnen?
) en de kids een frisdrank; de hemel kleurt alle kleuren, en niet veel later, zien we 7 melkwegstelsels ofzo ... een pikzwarte hemel overvol met witte lichtjes en witte slierten ... Het is van onze reis naar Letland 20 jaar geleden dat we zo een betoverende nachthemel hebben kunnen bewonderen. Wauw....
