|
Snaaskerke, de eerste koers van het seizoen! Er stonden 10 ronden van 9,5km op het menu, grotendeels op smalle polderwegen. Zoals steeds in het West-Vlaamse polderland, is ook vandaag de wind van de partij. We starten met 97 rensters. Iedere ronde zijn er premies voor 40euro, dat belooft een koers te worden die nooit stilvalt.
De eerste ronde ben ik om de een of andere reden diep onder de indruk. Ik raak precies niet 100% gefocust op de kleine (belangrijke) dingen, zoals gedoseerd remmen, snelheid uit de bocht nemen,... Het optrekken en volgen gaan gelukkig wel goed, maar die kleine details maken dat ik in de tweede ronde in het laatste kwart van het peloton verzeil. Nu volgen verschillende ontsnappingspogingen elkaar op en scheurt het langs alle kanten. Ik zie het gebeuren en zet me recht om de gaten te dichten, maar zit te ver en moet te veel slalommen. Het kaf wordt van het koren gescheiden, tot u spreekt het kaf... Samen met Anja Buysse doen we een ultieme poging, maar we moeten de strijd al snel staken. Achter ons komt een groepje van 15 aangedenderd en ik vind er mijn plaatsje. Het is nu drie ronden lang recupereren geblazen. Uit het peloton waaien geleidelijk meer rensters. Geen goed teken, vooraan blijft de gas openstaan! Maar de eerste groep is te groot om samen te werken (20tal) en te klein om echt te blijven beuken. Na drie ronden kunnen we de aansluiting maken. Oef, tijd om te eten en te drinken want in die windkoersen is dat absoluut geen sinecure.
De volgende ronden zitten we heel vaak op het lint. Enkel de drie centimeter naast de rand van de weg interesseert ons. Stenen, putten,... deert ons niet, zo veel mogelijk van de jetstream van de voorgangster profiteren is het enige wat telt.
De laatste ronden gaan we in met een 40tal overblijvers. In de voorlaatste ronde schuif ik op tot plaats 10, om de laatste ronde bij de eersten de polder in te draaien. Ik wil nog wel iets proberen en als dat niet lukt, kan ik misschien nog nuttig zijn voor Annelies. Een halve ronde van het einde gaat Hoffmann, er reageert iemand, twee anderen volgen en ik zit in hun wiel. Zij staken de poging. Ik zie rechts nog net een gaatje en ga ervandoor (al zat er toch niet veel dash meer op). We zijn los met twee, maar mijn gezellin heeft het niet door of pokert graag. Een derde komt aansluiten en we organiseren ons, maar het peloton laat niet begaan. Terug gegrepen valt het stil, ik rij 27km/u op kop, de wind houdt de rest in bedwang, niemand voelt een drang over te nemen. Plots kiest er iemand het hazepad. Annelies en ik kijken twijfelend naar elkaar. Achteraf gezien jammer, want zij kan alleen het peloton voorblijven en wint.
Ik draai de laatste bocht in als 10e en kom over de meet als 27e. Het vet was van de soep, de spurt was eerder sterven.
Leuke koers en zalig om met een goed gevoel je eerste koers te kunnen afsluiten.
|
