1. Las een rustpauze in na de adoptie (ga niet direct op bezoek) 2. Pak het kind in het begin niet op 3. Laat het geven van eten aan de ouders over 4. Als he kind zich bezeert troost het dan niet zelf, breng het naar de ouders 5. Als het kind ouder is, spreek dan over de adoptie,wees open en eerlijk 6. Heb geduld met het kind 7. Hou rekening met de oorspronkelijke cultuur 8. Aanvaard de verschillen (vb: uiterlijk)
De meeste tips zorgen ervoor dat het kind leert wie zijn ouders zijn en dat het veilig kan hechten aan de ouders. Het is ook belangrijk dat het kind aanvaard wordt en weet dat het een deel van de familie is, maar ook dat het weet dat het geadopteerd is en zijn eigen cultuur kent.
Hoe verloopt de hechting tussen het kind en de adoptieouders?
Wij hebben deze vraag gekozen omdat ons adoptiekindje verlatingsangst heeft en niet van de zijde van haar verzorgers wijkt zonder te wenen. Het leek ons dus interessant om te onderzoeken hoe de hechting verloopt.
Wat is hechting? Hechting is wanneer er een gevoelsband ontstaat tussen het kind en de personen die voor het kind zorgen.
Het kunnen aangaan van een hechtingsrelatie is een van de belangrijkste opgaven voor een kind in de eerste levensfasen. Een goede hechting is de basis voor de verdere ontwikkeling. Kinderen die veilig gehecht zijn ontwikkelen zich beter, durven de wereld te gaan verkennen, kunnen opeen leuke manier met leeftijdgenootjes en volwassenen omgaan en durven hun emoties en angsten te tonen in situaties waarin ze zich onveilig voelen. Hier wordt dus vaak een probleem gevormd voor de adoptiekinderen waardoor ze zich vaak eenzaam voelen. Veel adoptiekinderen hebben te maken gehad met wisselende verzorgsters die allemaal andere eisen stellen aan het kind. Als het kind op zijn vaste verzorgsters/ouders kan rekenen en deze aanwezig zijn als het kind hen nodig heeft, kan een veilige hechting ontstaan. Bij ons kindje is dit ook het geval. Zij is erg gehecht aan haar vaste verzorgster en begint onophoudelijk te wenen als ze wijkt van haar zijde. Telkens wordt het kindje weer in de steek gelaten om opnieuw bij een ander terecht te komen. Dan komen de adoptie-ouders. Het kindje moet opnieuw een hechtingsrelatie aangaan, maar wie zal haar/hem garanderen dat ook de adoptie-ouders het kindje niet in de steek zullen laten?
Hierdoor kan onveilige hechting ontstaan, dit kan zich uiten als: - Klampgedrag: Sommige kinderen voelen zich onveilig en durven hun verzorgster/ouders niet los te laten uit angst deze te verliezen, omdat het kind er niet van op aan kan dat deze weer terug komt. Het kind klampt zich soms letterlijk vast en loopt de hele dag achter zijn vader, moeder of verzorger aan. Van deze onveilige hechting is sprake bij ons kindje Hiranmayi. Ze zal veel tijd nodig hebben om een hechte relatie aan te gaan en de ouders te leren kennen. - Allemansvriendje: Het komt ook voor dat kinderen zich zo onveilig voelen dat ze alleen maar oppervlakkige contacten aangaan. Het kind kruipt bij iedereen op schoot, maar wil niet echt knuffelen. Het maakt geen onderscheid tussen de buurvrouwen en zijn ouders. Het kind durft zijn gevoelens niet te laten zien en sluit zich hiervoor af door hard te zijn voor zichzelf en zijn omgeving. De kinderen lijken zelfstandig, maar deze zelfstandigheid is gebaseerd op angst. Ze maken makkelijk contacten maar gaan geen intieme relaties aan. - Geen gehechtheid komt eigenlijk niet voor. Een kind dat zich absoluut aan niets kan hechten, overleeft niet.
Wanneer het kindje aankomt is het dus heel belangrijk een band te scheppen met het kind en zorgen dat het kind je vertrouwt. Hierbij is het belangrijk dat het kind je leert kennen als ouder en daarom is het beter dat er de eerste weken, maanden zo weinig mogelijk bezoek komt zodat het kind weet wie de ouders zijn. Natuurlijk heb je voor het opbouwen van een hechtingsrelatie met je kindje ook het begrip en de steun van je naaste familie en omgeving nodig. Iedereen zal zich er bewust van moeten worden dat een hechtingsrelatie niet zomaar ontstaat, hier is tijd voor nodig. Bij een biologisch eigen kindje ontstaat deze band direct vanaf de geboorte. Bij adoptie wordt er eerst een periode van rust ingelast waarin het kind de ouders kan leren kennen en zich kan hechten.
Het verhaal "Over de oceaan van de kindertijd" gaf ons een gevoel van medelijden, omdat het kind in het verhaal, telkens het gelukkig is, het geluk weer verliest. Uiteindelijk komt hij/zij in een gezin terecht dat van hem houdt en voor hem zorgt, maar toch zal hij het nieuwe gezin een tijdje niet vertrouwen omdat hij/zij bang is het geluk weer te verliezen. Als baby wordt je als een hulpeloos wezentje op de wereld gezet en heb je nood aan liefde en verzorgende ouders die er altijd voor je zijn. Wanneer het kind dit niet heeft, hoe oud of jong hij/zij ook is, zal hij/zij er altijd iets aan over houden. Bij de geboorte heeft het kind nog geen gevoel van een eigen persoon te zijn, maar is hij afhankelijk van de ouders. Kinderen die hun biologische ouders niet hebben, zijn dus ook een groot deel van hun identiteit kwijt. In het verhaal zijn de ouders de kapitein van de boot die je als matroos leiden door de wereld. Wanneer de thuis en de ouders er niet meer zijn, komt het kind alleen te staan met een hoop zorgen op zoek naar een houwvast. Uiteindelijk komt het kind terecht bij een nieuw gezin mar zal toch nog bang zijn om weer overboord te vallen.
Het verhaal "Over de oceaan van de kindertijd" gaf ons een gevoel van medelijden, omdat het kind in het verhaal, telkens het gelukkig is, het geluk weer verliest. Uiteindelijk komt hij/zij in een gezin terecht dat van hem houdt en voor hem zorgt, maar toch zal hij het nieuwe gezin een tijdje niet vertrouwen omdat hij/zij bang is het geluk weer te verliezen. Als baby wordt je als een hulpeloos wezentje op de wereld gezet en heb je nood aan liefde en verzorgende ouders die er altijd voor je zijn. Wanneer het kind dit niet heeft, hoe oud of jong hij/zij ook is, zal hij/zij er altijd iets aan over houden. Bij de geboorte heeft het kind nog geen gevoel van een eigen persoon te zijn, maar is hij afhankelijk van de ouders. Kinderen die hun biologische ouders niet hebben, zijn dus ook een groot deel van hun identiteit kwijt. 
