Ik heb vandaag mijn Flickr collectie aangevuld met een serie foto's gemaakt in India tussen 2003 en 2007. Op de bijgaande foto een situatie waar in West-Europa machinisten van zullen gruwen. Een rij passagiers die beladen met tassen of een kind op de arm langs het spoor de kortste weg naar het station volgen. In India dagelijkse realiteit. Ook spoorwegbomen lijken daar iets te zijn waar men het liefst onderdoor kruipt. Het is niet zo vreemd dat - net zoals in het wegverkeer - een hoorn een zeer belangrijk instrument is op een Indiase locomotief.
Nog een kostelijk plaatje uit de oude doos. Het is zomer 1981: loc 5402 sleept met een rustig gangetje een goederentrein door het station van Charleroi Sud.
Het is 13 juli 1983. De S9157 is zojuist aangekomen aan het eindpunt Trazegnies Ecoles van lijn 41. Het is meen ik de enige dag geweest dat ik ooit aan dit eindpunt ben geweest. Even een stukje doorlopen, en je komt uit op de Rue de Gosselies, waar lijn 80 naar La Louviere reed. Na 1 juli 1985 kwam lijn 41 niet meer tot dit punt; de lijn werd toen ingekort tot Roux.
Ik vervolg mijn fotoreis over het Henegouwse tramnet met dit plaatje aan het eindpunt op het stationsplein van Charleroi Sud.
Vermoedelijk is dit dezelfde S-motorwagen van lijn 41 die ik gisteren heb gepost, de datum van de dia is immers dezelfde.
Mijn eerste bezoek dateert van zomer 1979. Voorzien van een Benelux-tourrail ging ik die zomer samen met mijn vader voor de eerste maal het Belgische spoornet verkennen. Naast een dagje aan de Kust, waar we met een NMVB dagkaart de gehele lijn van Oostende tot De Panne hebben bereden (iets wat ik nu niet meer zou doen, het vergt immers nogal wat zitvlees om in dezelfde tram van begin tot einde mee te rijden), gingen we ook kijken wat het tramnet rond Charleroi nu eigenlijk voorstelde.
Om eerlijk te zijn, het werd een bliksembezoek die eerste keer. Aangekomen vanuit Brussel maakte Charleroi in de avondspits een tamelijk grimmige indruk. Een laaghangende bewolking verstevigde de indruk dat de inwoners van Charleroi en omgeving in een permanente smog leefden. In mijn herinnering waren de perrons in die tijd zelfs verhard met kolengruis, maar dat zal - zo vermoed ik - niet kloppen. In elk geval maakte de tamelijk vuile trams die we op het voorplein aantroffen ook geen bijster vrolijke indruk. Tevens leken in onze ogen alle S-motorwagens hetzelfde.
We maakten snel een paar foto's, om vervolgens met de eerste de beste trein terug te keren naar Brussel. Dat we in die tijd niet over heldere informatie over het tramnet beschikten maakte een meer uitvoerige verkenning van het SNCV netwerk ook niet aantrekkelijk. Slechts voorzien van een lijstje van de tramlijnen zoals die na een reorganisatie in 1976 bestonden, en zonder de beschikking over een lijnennetkaartje, leek het ons beter onze (schaarse) tijd niet verder te besteden aan de trams in Charleroi.
Over onze verdere eerste verkenningen schrijf ik graag later. In elk geval bewijst deze foto van 4 jaar later dat ook in Charleroi de zon kon schijnen. Of had dat te maken met de voortgaande sluitingen van zware industrie hier?
Wattman heeft vorige week eindelijk een diascanner gekocht, zodat hij zijn collectie (Belgische) trams en treinen uit de jaren '80 en '90 van de vorige eeuw (oef! Wat klinkt dat een tijd geleden) kan digitaliseren.
Om de nostalgische terugblik te starten. We schrijven 13 juli 1983. S-motorwagen 9151 heeft zojuist zijn (schamele hoeveelheid) passagiers aan het eindpunt Charleroi Sud "gelost", en rijdt de keerlus in om de welverdiende eindpuntrust te kunnen genieten.Het belooft een mooie dag te worden. Nog even snel een kaart kopen aan het loketje en dan kan het avontuur voor mij weer beginnen.
Tussen 1979 en 1991 heb ik, samen met mijn vader of andere tramvrienden, vele kilometers gemaakt op en langs het tramnet rond Charleroi en La Louvière. De meeste kilometers zijn hierbij te voet afgelegd, waarbij vanaf de stations van Charleroi, Marchienne-au-Pont of La Louvière per tram naar het uitgangspunt werd gereden. Het was de periode van de langzame maar zekere ondergang van de klassieke buurttram. Maar tegelijkertijd een mooie tijd. Ik hoop in de komende tijd hieraan op mijn blog de nodige herinneringen te kunnen ophalen.
Deze week gaan de laatste huisjes in de wijk Kruisschans in de
Antwerpse haven tegen de vlakte. Het gaat om de laatste overgebleven
woningen van het polderdorp Oorderen, dat eerder al is verdwenen. De
laatste tien bewoners hebben hun huis drie weken geleden moeten
verlaten. Straks beginnen de voorbereidende werken en later deze week
begint de afbraak.
