Afgelopen weekend was er terug 1 van vele ups en downs. Zaterdag een paar keer een meningsverschil waarbij ik dan denk "ga dan terug bij die ander als het daar beter is". Zondag moest ik dan een paar uur werken. Normaal gezien was dat van 10 tot 12 maar uiteindelijk is het uitgelopen tot 15u. Wat er dan door mijn hoofd ging pfff. Enerzijds schuldgevoel want we wilden in de namiddag nog een paar zaken van open monumenten dag gaan bezichtigen anderzijds ongerustheid. Nu had ze terug een reden om te kunnen vreemdgaan. ik weet het totaal belachelijk maar zo een dingen spelen dan in mijn hoofd he. Goed wetende dat ik het toch nooit kan tegenhouden. De therapeute wist me afgelopen week ook te vertellen dat ik het toch nooit zou kunnen voorkomen hebben. Ook al had ik zaken anders gedaan of aangepakt zij koos ervoor om haar frustraties niet met mij te bespreken maar om direct naar die andere mannen te gaan. Dan die kwaadheid. Gaat die ooit stoppen? Ik wil dit niet meer echt niet en ben dat zo beu om daar elke dag tegen te vechten maar iets houdt dat levende. Nooit gedacht dat ik zo in elkaar zat. Ik de 'brave sul' zoals mijn vader ooit zei: "veel te braaf".