Deze ochtend zat er antwoord van de lotgenote in de mailbox. Het is ok om eens te praten. Ook heeft ze al een stuk van haar verhaal op mail gezet. Toen ik het las had ik tranen in de ogen. Het was meer dan 10maand geleden dat ik gehuild heb maar nu kon ik het nog net droog houden. Zo herkenbaar, zo eerlijk, zo verdomd moeilijk. Bij haar is het 3 jaar geleden en als je dan leest dat ze het er nog heel moeilijk met heeft en dat ze vooral haar afleiding zoekt in sport en kinderen, dat ze geen 'moeite' meer wil/kan doen voor haar relatie. Allemaal zo pijnlijk herkenbaar. Diezelfde twijfels 'ga ik ooit nog iemand durven vertrouwen, huidige of nieuwe relatie'. Ook voor haar is het blijven vechten maar toch niet meer echt gelukkig zijn. Geen 'droom' meer maar overleven. Wil ik dit? kan ik dit? De Therapeute zei me eergisteren ondanks dat ik toch veel bezig ben met de relatie te stoppen dat ze toch weerstand voelt als we doorgaan over het onderwerp scheiden. Zo voelt het voor mij ook aan. Veel muizenissen over weggaan maar die zijn niet sterkgenoeg voor het 'iets' wat me nog in de relatie houdt.