gisterenavond even tijd gemaakt voor de opdracht van onze therapeut. luisteren naar elkaar. na mijn 'uitbarsting' van maandagavond. Toen ik vroeg hoe het was kreeg ik te horen dat ze daar nog van aan het bekomen was. ze vond dat ik niet meer kwaad mocht worden omdat het ons geen goed doet. Ergens weet ik dat ze gelijk heeft maar het is gewoon sterker dan mezelf. Wanneer ik eraan denk maakt de pijn me zo kwaad. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat ik het maar normaal moet vinden dat het gebeurd is en het blijft het verhaal 'ik moet, ik moet, ik moet'. Is het normaal dat je als bedrogene alles moet en niets 'mag'? Meer en meer begin ik te beseffen dat je beter onmiddellijk een einde maakt aan de relatie wanneer je bedrogen word. Ik heb altijd gedacht "we slaan ons er wel door" maar hoe langer het duurd hoe meer twijfels ik hierover heb.