Na een paar goeie dagen terug die dipjes. D-day viel eigenlijk wel mee enkel in de namiddag was het wat moeilijk. Zaterdag op een familiefeestje geconfronteerd geworden met bedrog van anderen maar was pijnlijk. Vooral wetende dat het bij ons 3x is gebeurd maakte het zo 'onrealistisch'. Zondag dan thuis nog wat bezig geweest en terug die confrontatie met de verhuis periode, de veranderingen die gebeurd zijn. het feit dat ik er 'alleen' voorstond. Vooral waarom ik er jaren 'alleen' heb voorgestaan maakten me terug kwaad en gefrustreerd. Ik probeer het haar niet meer te verwijten maar ik moet soms serieus op mijn tanden bijten. Wanneer ze zegt dat ze moe is of zich niet goed voelt dan zou ik het er zo kunnen uitflappen dat ze niet te moe was om zich met andere mannen bezig te houden. Ik hoop dat ik er toch eens definitief een lijn kan onder trekken want zo verder leven is ook niet te doen.Ga ik het nog een jaar volhouden? ik weet het niet. Er is al een jaar achter de rug dus ik vermoed dat het ergste zal gepasseerd zijn maar de rust zal toch moeten terugkeren of het zal een verloren jaar zijn.