Een verlengd weekend achter de rug maar wat voor één. 4 dagen gewerkt om het communie feest voor te bereiden.Gisterennamiddag zat ik stik kapot. 4 dagen winkelen, de tuin oporde zetten,...... En telkens komt dan het duiveltje op je schouders zitten en in je oor fluisteren waar je in godsnaam met bezig bent. Jaren alles gedaan en als bedanking bedrog gekregen. Ah ik doe het uiteindelijk voor mijn dochtertje. Als je dan ziet hoe gelukkig en dankbaar ze is dat het allemaal voor 'haar' feest is dan ben ik blij dat ik haar dat toch kan geven.
Blijkbaar leeft mijn verhaal ook serieus bij 2 bevriende koppels die hiervan weet hebben. Vrijdag vertelden ze mij dat het opvalt hoe mijn vrouw me vroeger nooit eens vastnam en dat ze dat nu wel kan. Ook zij begrijpen niet waarom. Ze kennen me vrij goed en snappen niet wat er zou verkeerd geweest zijn met mij. Het verschil is dat ik haar nu niet meer toelaat. Ik tollereer haar wel maar meer dan dat ook niet momenteel. Zolang ze liegt en me dingen probeert te verzwijgen zal daar ook niet veel verandering in komen denk ik. Ondanks alle moeite die ze doet mis ik toch respect. respect voor de kans die ze nog krijgt en vooral respect als persoon naar mij toe. Als je iemand respecteerd ga je die niet behandelen als vuil. Zo voel ik me telkens ik er met haar wil over spreken en zij me nog maar eens met wat leugens afwimpeld.