Gisterennamiddag was het terug heel moeilijk. Haar toch laten weten dat ik het moeilijk had. Wat over en weer gemaild. Uiteraard wat verwijten, vragen en bedenkingen. Zoals altijd antwoord ze dan alleen op de vragen waar ze wil op antwoorden. Affaires 1 en 2 kon ze niet aan doen omdat ze verliefd was. Affaire 3 kon ze niet aan doen omdat ze een gevoel van gelatenheid, fatalisme niet meer opkunnen tegen die gevoelens. De gemakkelijkste oplossing. Eerst je goesting doen en dan zeggen dat je er niets kon aan doen. Had ze alle contact verbroken op het moment dat ze wist dat hij verliefd was op haar dan was er niets aan de hand geweest. Maar nee ze moest hem blijven opzoeken. Ook al zagen ze elkaar niet meer omdat haar project gestopt was. In haar laatste werkweek wist ze van zijn gevoelens een paar dagen later zit ze thuis maar moet ze hem blijven opzoeken en daarna zeggen dat ze er niet kon aan doen. Als iemand het begrijp leg het mij aub even uit. Gisterenavond kreeg ik te horen dat ze ermee wou stoppen. Dat ze het allemaal niet meer ziet zitten. Alle problemen die dit met zich meebrengt kan ze niet meer aan. Ik ben ongelooflijk kalm gebleven want als ik er nu aan denk sta ik op ontploffen. Zij is de oorzaak van alle problemen maar als ze de gevolgen moet dragen is het te moeilijk. En geloof me dat ik nog veel frustratie voor mezelf hou. Er spookt nog veel door mijn hoofd waar ik haar (nog) niet wil met lastig vallen. Zo hatelijk. 'ik kon er niet aan doen', 'het is allemaal te moeilijk'. Maar dat je als bedrogene maanden loopt af te zien, verschillende vragen hebt die ze niet wil beantwoorden, vragen die ze beantwoord waarvan het antwoord waanzinnig is, dan zou je het eens niet moeilijk mogen hebben? Ik zie 2 grote lijnen in heel deze historie. De eerste is vluchten. Heeft ze heel haar leven al gedaan. als het te moeilijk wordt vlucht ze weg. In haar vorige relatie vluchte ze weg in affaires. Bij mij vlucht ze weg in affaires (al weet ik nog altijd niet wat haar probleem in onze relatie was want ze zegt zelf dat ze geen reden had). Als ze moet antwoorden op moeilijke vragen, als ze uit haar comfort zone moet komen vlucht ze weg. Het tweede noem ik het Calimero syndroom. 'Ik kon er niets aan doen, het is gewoon gebeurd'. Maar toch snapt ze niet dat ik mij serieus zorgen maak voor de toekomst.